Brand New Heevie

Je weet hoe dat gaat. Je komt eens samen met wat wijnvrienden, beleeft een prettige avond die naar meer smaakt en spreekt af voor een sequel. Vervolgens komt er nog iemand extra bij, die nodigt de rest ook eens uit, en quasi als vanzelf ontstaat een heus wijnclubje met nieuwsgierige vinofielen en grotendeels verwante geesten.
Tijdens de laatste proeverij hebben we dit nieuwe clubje een naam gegeven:
Heevie Teusted.
De verklaring voor het ontstaan van deze naam komt u enkel te weten indien u erin slaagt aanwezig te zijn op één van de bijeenkomsten.
Het iets oudere wijnclubje dat ik begin 2005 oprichtte heeft echter nog steeds geen naam.
Een mankement dat verholpen moet worden.
Ik stuurde een rondzendmail naar de leden met enkele voorstellen voor een clubnaam:
Dit zijn ze:

 

Wijnbegeerte

Wijnig nieuws

Tussen pot en pit

De wijnwijzen

De wijnlijken

De wijn van het zijn

Wijn in water

Wijn gedacht!

In naam van al de wijnen!

Waltzing tannine

De retro-(olf)actieven

FC de wijnclub

En mijn persoonlijke favoriet:

                    COC                  

( Consumation d’ Origine Controlée )

U komt binnenkort te weten wat het werd, wanneer ik de resultaten neerschrijf van onze meest recente degustatie met als thema:
“De vergelijking van tweede wijnen van Grand crus uit Bordeaux met eerste wijnen  van andere ( minder bekende) domeinen.”
Maar ondertussen maak ik van de gelegenheid gebruik om hier ( en in een volgend postje) enkele teruggevonden (korte) proefnotities te plaatsen van wijnen die we dronken in Heevie Teusted clubverband.

Eric had in een Nederlands restaurant een schitterende ontdekking gedaan die hij met ons wou delen. We dronken vier wijnen van Rijk’ s uit de Tulbagh Valley, Zuid Afrika.
Op hun website beschrijft men deze streek als volgt:
The splendour and scenic beauty of the Tulbagh valley is hard to beat. One hour from Cape Town, the little valley lies in a fertile basin almost completely surrounded by the majestic Winterhoek and Witzenberg mountains, often snow-capped in winter. The Klein Berg River snakes its way across the vall
ey floor, providing ample water for irrigation.

Rijk' s

De rode wijnen waren goed, maar zowel de shiraz ( munt, venkel , karamel, koffie, cichorei, bittere nasmaak) als de pinotage (lactisch, tabak, creozoot) vonden we wat te zwaar en overdone. Toch hadden beide wijnen huge potential maar hadden ze gewoon wat tijd nodig om dit te tonen. En inderdaad, Erik verzekerde ons dat de wijnen de tweede dag zalig waren bij de restjes van z’n kouwe schotel..

De witte waren echter van de eerste dag al voltreffers:
Rijk’ s Chenin Blanc, Coastel Zuid Afrika :  Honing, boenwas, zeer rijk en intens, in de mond een Savennièresachtig gevoel. Lange afdronk, prachtige wijn! 90/100
Rijk’ s Tulbagh Semillon: Ook hier dezelfde rijke (jawél!) toetsen en aroma’ s die je bijvoorbeeld terugvindt in Sauternes, maar dit was dus wel degelijk een droge wijn met genoeg fraicheur om ons allen énorm te bekoren. Vijftien euro voor 75 cl van dit vocht vonden we allen een fantastische prijs kwaliteitsverhouding.

Volgende keer enkele verrassende Beaujolaisflesjes en een pak shiraz/syrahwijnen.

 

The Beatles en Bordeaux (House of winelove)

Give me a break.
Ik wéét dat er buiten
Bordeaux schitterende wijnen worden gemaakt.
Ik wéét dat ze in veel gevallen (zolang Parker en co ze niet ontdekt hebben) een stuk goedkoper zijn.
Ik wéét dat ook ik op een dag grotendeels van andere wijnen zal genieten. Een wijn gemaakt aan de oevers van de Duero zal verkiezen boven één waarvan de ranken zicht hebben op de Garonne.
Ik wéét dat.

Maar ik weet ook dat de passie van zowat elke wijnliefhebber- zelfs die van de meest ervaren handelaars en sommeliers- ooit begonnen is met de wijnen uit de buurt van de Gironde.
En dat de meesten, ondanks hun open blik, pas na een vijf-of tiental jaren écht de overstap maakten naar andere appellaties en landen. Meestal nadat ze op een punt kwamen dat ze het wel gezien (geroken en geproefd) hadden, dat Bordeaux wel lekker bleef, maar duur en wat eentonig werd.

Geloof het of niet, maar dit punt komt er ook bij mij aan.
Ik wil het echter liefst zolang mogelijk uitstellen.
Ik doe dit bewust. Ik kan nog steeds verlangen naar de eerste maal dat ik Lafite, Haut Brion of Pavie zal proeven. En ik weet dat deze wijnen misschien zullen ontgoochelen, maar het verlangen is soms mooier dan de daad, de jacht is veelal mooier dan de vangst.

Zoals mijn wijnpassie begon met de rode en de witte van Bordeaux, begon mijn muziekpassie ooit met de rode en de blauwe van de Beatles.
Ondertussen legde ik een weg af via Elvis Costello, The Smiths, Dream Syndicate, Bad Religion, NOFX, Jon Spencer, Monomen, Man or Astromen en de hele Estruscatalogus, Fifty Foot Combo, The Walkabouts, The Jayhawks, Fountains of Wayne, Sufjan Stevens, Elliot Smith.
Maar tegenwoordig hou ik weer erg veel van zangers of groepen met…
Beatles
invloeden.

 

beatles en bordeaux


 

 

Pimp my wine (by Jan)

Dank aan Jan voor het insturen van onderstaand stukje:

pimpMenig wijnliefhebber krijgt het al deftig op de heupen bij de steeds weerkerende opmerking op het wijnetiket : “contient des sulfites”. Ach what’s the fuzz ?! Smaakt je wijn minder natuurlijk door het toegevoegde sulfiet ? Er al eens bij stilgestaan dat een heleboel andere ingrepen voorafgingen aan jouw genot van een flesje “gefermenteerd wijndruivensap”? Chaptaliseren, aanzuren, filteren… ’t is inmiddels klein bier. De “Flying winedoctors” met hun mysterieuze tasje vliegen de wereld rond om van je “château modale” een “château-m’as-tu-bu” te maken : houtessences (jawel geconcentreerde jus-de-planche, want wood-chips zijn al passé), gecultiveerde gisten en wijnkits (al sinds 1970 in gebruik overigens), het kan allemaal.
oak chips

 

 

 

Nu haalde recent “Mega Purple” de wat gespecialiseerde pers. Mega Purple (geef mij maar Deep Purple!)  is een wijnconcentraat uit de kleurdruif (met gekleurd vruchtvlees dus) rubired. Dit wettelijk toegelaten kleurextract van de firma Constellation zorgt voor een diep donker rode kleur. Een doorsnee bleekscheet van een wijn uit een uitgepuurde wijngaard krijgt meteen een gezond pruimenkleurtje ! Nadeel : in een aantal gevallen (zeg maar vaak) zorgt mega purple voor een “jammy-smaakje” zonder karakter. Het toevoegsel veroorzaakt wel vaker een algemene vervlakking en homogene smaakperceptie. Pas op : iedereen kent het in de wijnindustrie, maar… niemand gebruikt het ! Ja, ja… Blijkbaar gebruiken ze van Mega Purple zelfs een variante (Mega Red)  in gerenommeerde châteaux (in Bordeaux kennen ze het spul ook, wees gerust !).

Enne… nog steeds huiverachtig tegenover de vermelding “sulfiet” op je fles ?
Zullen we in het vervolg maar een bijsluiter vragen bij ons flesje-puur-genot? Dan kunnen we alle nevenproducten – en hun bijwerkingen – nalezen. Hoeveel druivensap is er overigens wettelijk verplicht om nog van een wijn te spreken ?

 Jan

Stijngoed!

Ter ere van zijn censuurste verjaardag kreeg Gerten van z’n knappe ega een cadeaubon voor een wijndegustatie naar keuze. Iets in de stijl van een Bongo-cheque (klik op de link hiernaast in de rechterkolom).
Gerten koos voor een degustatie ten huize van
Stijn Van der Beken en was zo vriendelijk om ondergetekende daarbij uit te nodigen.

Stijn Van der Beken studeerde oorspronkelijk voor kok in Brugge. Dicht bij z’n woonplaats bevindt zich het Hof van Cleve te Kruishoutem. Hij solliciteerde ginds om in de keuken te werken, maar vermits er toen niet direct keukenvacatures waren kwam ie in de zaal terecht.
Stijn werd de sommelier van het Hof van Cleve en later ook van de
Karmeliet.
En hij deed dat goed.
Zó goed zelfs dat ie in 1998 werd uitgeroepen tot beste junior sommelier van België. Hij won hierbij z’n gewicht in wijn, sedertdien  vervloekt hij nog steeds zijn tengere lichaamsbouw
..


Na enkele keren keren dankzij het falende globale positioneringssysteem van Gerten kwamen wij rond één uur aan bij Stijn z’n mooi gerenoveerde woning ( herlees deze zin en merk dat ie wél klopt).
Ik had enige argwaan aangaande de persoon van die hele Stijn. Zou dit geen omhooggevallen sujet zijn die gewoon op het goede moment op de juiste plaats was en nu met veel poeha z’n  onterecht verworven status tracht ten gelde te maken?
Niets van dit alles, beste lezer.

Stijn van der Beken is een bijzonder sympathieke jonge man, met een authentieke passie voor- en een werkelijk ongebreidelde kennis over alles wat met wijn te maken heeft.
Na een korte maar hartelijke kennismaking kregen we een degustatie van 6 Spaanse wijnen.

wijn van stijn

De 100% Verdejo van Villa Narcissa (Rueda) mocht zichzelf terecht liefhebben. Een heel puur fruitige, toegankelijke  witte wijn, mooi evenwichtig, de ideale begeleider van zomerse terrasavondjes(8,7€). De Ribeiro van Vina Mein 2004 was aromatisch net het tegenovergestelde. Een mineraal aroma en complexe maar frisse smaak maken van deze wijn een waar genot om drinken. Tachtig procent treixadura, een autochtone Spaanse druif, geplant op een granieten bodem, vandaar de mooie mineraliteit. Aan 14€ top!

vina mein

Van de rode wijnen onthoud ik vooral de Otazu dimension 2003, een blend van 70% merlot, 20% cabernet en 10% tempranillo( kwestie van er toch nog een Spaans tintje aan te geven) die vooral qua structuur erg Bordelees aandeed en kan wedijveren met een goede cru bourgeois. Maar hij kost wel een stuk minder(9,41€).
We proefden ook een wijn uit Priorat, de gehypete Catalaanse
Denominació d’Origen Qualificada. De naam van deze wijn moet ik u schuldig blijven ( het was er eentje extra), maar hij was heel typisch en behoorlijk krachtig. ( update: Mas Igneus 2004)
De reden waarom ik de naam van vorige wijn vergat te noteren was misschien de kwaliteit van de laatste. De appellatie
Ribera del Duero bevestigde weer al het goeds wat erover wordt verteld. Vina Pedrosa 2004  was een dijk van een wijn. Schitterend aroma met tonnen zwart fruit, een heel vlezige en gestructureerde mond en mooie lengte. Deze honderd procent tinta del pais (tempranillo dus) crianza kreeg 18 maanden houtrijping. Hij wordt gemaakt door de familie Pascuas en kost 20€.  En zeggen dat ze nog twee wijnen maken die nóg beter zouden moeten zijn, de Reserva en Gran Reserva…
Uiteraard spraken we ondertussen niet over koetjes en kalfjes maar over druiven, flessen en wijnmakers. Het leuke aan Stijn is dat ie, in tegenstelling tot de meeste sommeliers toegeeft ook nog een groot liefhebber te zijn van Bordeaux. Toen de antipool van Michel Rolland,
Stéphane Derononcourt ter sprake kwam had ik het over zijn persoonlijke wijndomein in de Castillon, Domaine de l’ A
, en hoe spijtig ik het vond dat ik deze wijn nog nooit had kunnen proeven.
Plots verdween Stijn eventjes, kwam terug en schonk ons nog een extra flesje uit.

stijn van der beken
 Het delen van je passie, hét kenmerk van de echte wijnliefhebber.
domaine de l' A

Brunaldi

Wie Alain B zegt, moet Alain C zeggen

Herinnert u zich nog het zondagse programma ‘ Confrontatie’? Deze voorloper van de Zevende dag had het toen over politiek en was dan ook enkel relevant voor de geïnteresseerde kijker. Net zoals elke kwaliteitskrant vandaag ook een lifestyle-, cultuur-, sport-, desnoods een diepzeevissenkatern heeft ( kan u zich voorstellen dat er 20 jaar terug in de Standaard een volledige pagina gewijd werd aan nieuwe cd ‘s..eh..LP’ s?) is ook het zondagochtend programma op ‘één’ vastbesloten om elke Vlaming een reden te geven de televisie op de gesubsidieerde zender af te stellen.

De naam is ondertussen al lang aangepast. En de onderwerpen ook. ‘De zevende dag’ handelt over alles wat men maatschappelijk relevant vindt. En blijkbaar heeft men aan de Reyerslaan nu ook begrepen dat wijn een bijzonder hot item is geworden. Na de reportage over Megavino twee weken terug had men het ook vandaag weer over ons aller gegiste godensap.
Aldi bood deze week een
Brunello di Montalcino aan ( ‘Montaro’, een sexy en prestigieuze naam waarvan men echter geen letter informatie terugvindt op het web–reden genoeg voor mij om m’n handen en lippen van deze wijn te houden– hij werd wel al geproefd en besproken door de up to date ploeg van Vinowalt, hier ) tegen de belachelijk lage prijs van 13€. Elke wijnliefhebber die wat op de hoogte is liet deze kelk wijselijk aan zich voorbijgaan, maar blijkbaar lopen er nog genoeg mensen rond die geloven in een soort Italiaanse Sinterklaas en de voorraad was dan ook onmiddellijk uitverkocht.

Alain Coninx ( die vroeger ook al een reportage maakte over Le Pin—waar ik eigenlijk nog een leuk verhaal over heb maar da’ s voor een andere keer ) nodigde twee wijnkenners uit, Alain Bloeykens, de wijnexpert van eh…een wijnexpert dus en de eigenaar van restaurant Withof van wie de naam me nu even ontsnapt, nu ja, hij was dus ook aanwezig in de hoedanigheid van sommelier.
Het leek een gezellige bedoening te gaan worden want er stonden DRIE flessen op tafel.
Na de inleiding, waarin
Alain B dus stelde dat over deze wijn niks terug te vinden is op het internet en waarin Alain C verklapte dat Aldi zelf over deze wijn niks wil verklappen, waarin beide experts dan ook hun twijfels uitten over de kwaliteit van deze Brunello, ging men over tot het proeven.
Want dat was nu eens interessant, twee kenners gingen die wijn PROEVEN !
Wat voor resultaat zou dat wel geven?
Gans wijnminnend Vlaanderen zat op het puntje van zijn stoel en stopte even met nippen van het zondagse wijnglas.
De experts proefden de wijn.
En kijk eens aan…zij waren gematigd tot weinig tot… helemaal niét enthousiast.
WAT een verrassing !
Bijna even verrassend als een doordeweekse zondagse aflevering van
Witse ( zie ook hier).
Is nu echt geen enkele van de redacteurs, Alain zelf of desnoods één van de experts (of durfden zij niet) op het lumivineuze idee gekomen om de wijn BLIND te proeven naast de twee andere Brunello’ s? Hadden we dan niet écht een relevant oordeel gehad over de wijn?
Want laat dat duidelijk zijn, ik ben zowat honderd percent zeker dat je zelfs geen expert moet zijn (maar wel een wijnliefhebber) om er de Brunaldi uit te halen, maar op deze manier had dit dan ook eens voor goed bewezen kunnen worden.
Maar neen, de andere Brunello’ s dienden enkel om de genodigden DAARNA nog even te laten genieten van een echte Brunello en dan ook ACHTERAF op overbodige manier te melden dat dit toch wel heel andere bruschetta is dan het samengietsel van de Aldi.
De Withofsommelier had dan ook nog twee hoogvliegers meegebracht, een
Cipressa La Fiorita en –godbetert- een Gaia.“ Ik zet ze toch op mijn onkostennota, waarom zou ik geen overprijsde topper drinken op kosten van de VRT..?”
Het ultiem bewijs van incompetent televisie maken (over wijn) was dan nog het feit dat beide andere wijnen afkomstig waren uit topjaar 2001, terwijl de
Montaro het te mijden 2002 op het etiket droeg. Op die manier kan Aldi zich indien nodig nog verschuilen achter het slechte oogstjaar om de mineure kwaliteit van zijn “topwijnen” te verantwoorden..
Tja, in de tijd van
Confrontatie
was ’ t gemakkelijker. Zet vier politici van verschillende strekking rond de tafel en werp een heet hangijzer in de groep. Vuurwerk, boeiende televisie en nu en dan een relevante quote gegarandeerd. Als ik me niet vergis stonden er toen echter een paar goede trappisten op tafel…

Groucho Laur

Het laatste deel van de Lambrechtdegustatie in Ooidonk.

ooidonk tuin

Handelshuis Albert Bichot stelde z’n wijnen voor in zowat alle appellaties, dit is een korte weergave van mijn notities: 

Macon Lugny, P Bouchard 2005: zeer bleek, heel fris, weinig smaakintensiteit maar zeer fijn, echte aperitiefchardonnay .(7.35e)

Hautes Cotes de Nuits, Bouchard 2005: Iets zwaarder, typische boter- en toastimpressies, mooie zuren, heeft wat tijd nodig ( 8.55€)

Chablis 1r cru les Vaillons, dom Long Depaquit 2006: zeer fruitig en floraal, mooi en mineraal, ben geen chablis fan maar deze beviel me wel! ( 16.45 €)

Pouilly Fuisse ‘ Le Clos’, labaume 2006: vol fruitig, toast in de afdronk, knap ( 16.20€)  

Puligny Montrachet Labaume 2006: Nog zeer jong, zeer mooie zuren wijzen op potentieel ( 26.8€) 

Chateau de Montpatey, Pinot noir 2005: onder deze generieke appelatie maakt men een heel mooie, fruitige en typische pinot noir.( 8.75€)

Cotes de nuits village, Bouchard 2004:  kruidig en vegetaal, typevoorbeeld van dunne en onrijp aandoende Bourgogne zoals je ze nog teveel vindt.( 11.35€)

Savigny les Beaune tastevine Labaume2003: Het oogstjaar zorgde hier voor ultrarijp fruit, niet echt als bourgogne herkenbaar maar wel lekker, behoorlijk lang en evenwichtig ( 14.6€)

Morey st Denis Labaume 2005: zijdezacht, lichtjes toasty, fruitig en harmonieus, zeer mooi (23€)

Gevrey Chambertin les corvees, Fortier Picard 2003: Ook hier een donker gekleurde en geconcentreerde wijn uit 2003 die me enorm beviel (maar het prijskaartje is er ook naar, 23,45€)

Vosne Romanée Clos Frantin 2005 : Bijzonder lekker met een opvallende kruidigheid maar heeft wat meer tijd nodig, momenteel nog wat onevenwichtig(28.75€) 

Na de eerste slok van de laatste wijn heb ik me toch even moeten zetten.
Het ging om de
Clos de Vougeot 2005 van Clos Frantin.
Een wijn die je passie doet herleven. Een aroma waar je high van wordt, een zachte streling van tong en gehemelte, een archetype van subliem zijdezachte, fruitgelaagde, complexe doch uitermate gebalanceerde Bourgogne. De prijs is… 79.40€. Verschrikkelijk duur, maar ik vroeg me (echt waar!) af of een Bordeaux van dezelfde prijsklasse ( denk bvb aan
Palmer) me hetzelfde genot zou kunnen schenken…
Na proeven van de wijn wou ik een foto nemen van de fles en zette m’n lege glas ernaast. De vriendelijke marketingman van
Bichot zag dit en…vulde het spontaan bij..
hot

clos vougeot !

Ik eindigde mijn tocht in het chateau bij
Chateau Laur, Cahors 2005  : zeer frisse 100% Malbecwijn, verbazend toegankelijk met zacht fruit en  zeer rijpe tannines, allesbehalve uitdrogend maar eerder sappig en evenwichtig.
Cahorswijnen zijn normaal gekend als stug in hun jeugd maar dit was bij deze
jongen allesbehalve het geval. Uiteraard vroeg ik de wijnbouwer of enige vorm van micro oxygenatie ( het proces waarbij men de wijn zeer subtiel in contact brengt met microscopisch kleine hoeveelheden zuurstof, uitgevonden door Alain Brumont in Madiran maar blijkbaar vooral gretig toegepast door Michel Roland en co in Bordeaux) hiermee te maken had.
Helemaal niet, monsieur. Wij zorgen eerst en vooral dat we gezonde en rijpe druiven plukken. Vervolgens hebben we een alcoholische gisting van ongeveer 20 dagen op 25 c°, daarna nog een maceratie ( schilcontact ) van een achttal dagen aan 30 c° . Onze tweede (malolactische) gisting gebeurt op eiken vaten en de wijn rust vervolgens 12 à 16 maanden in Alliersvaten van 80% nieuwe eik.
Voila. De wijn met de beste prijs-kwaliteitsverhouding ( 8.28 €) op deze degustatie komt uit het Zuidwesten van Frankrijk en wordt gemaakt door een
Groucho Marx
lookalike.

groucho Laur