Hedoclub (prelude deel 2)

Ons kwartet proevers was nu klaar voor een kwartet Bordeaux.

De eerste Bordelees had een floraal aroma, fijn zwart fruit (cassis) en koffie.
Bijzonder Bourgondisch in de mond, sappige elegantie met mooi afgelijnde tannines die zorgen voor een heerlijk koel (maar absoluut geen kil) mondgevoel.

In 1855, toen het klassement van de Grand cru Classés in de Medoc werd opgemaakt volgens toenmalige prijs en verkoopscijfers, was Chateau Angludet (vroeger d’ Angludet) in een mindere periode qua kwaliteit en populariteit. Nochtans maakt men sedert de jaren 80 wijnen die het niveau van een GCC evenaart , aldus Bordeaux connaisseur Robert -Bobby- Parker.
Vijf jaar geleden kon ik dit al bevestigen, getuige mijn enthousiaste notities aangaande de 1983 van dit domein, zie hier .
Ook deze Chateau Angludet 2014 kon ons dus enorm bekoren en haalt makkelijk 91 punten op de Bobschaal.

Om de kwaliteit van vorige wijn nog beter in de verf te zetten schonk ik er een andere Margaux naast, maar dan wel een vaste waarde met mooie adelbrieven, Chateau Malescot St Exupéry 2014.
Deze Troisieme Grand Cru Classé toonde zich iets krachtiger, romiger, met dezelfde elegantie maar met nét iets meer laagjes en compexiteit. Bijzonder lange afdronk ook.
92+

Na de goede ervaringen de laatste maanden met de jaargang 2002 (op linkeroever dan wel) had ik besloten om nogmaals twee wijnen uit dit oogstjaar te offeren voor het altaar der aanbidders van Bacchus.

Wijn 1 had bloemetjes, tabak, eerder rood  rijp fruit, gedroogde bloemen en Mariakes (echte benaming is blijkbaar guimauves). Verrassend krachtig in de mond, met veel fruit en wat droogtrekkende tannines. Hier werd zelfs niet onmiddellijk aan Bordeaux gedacht, iemand opperde zelfs Bandol, iets waar ik zeker kon inkomen.
Waar men echter Bandol de “Pauillac” van de Provence noemt ging het hier alweer om een…Margaux. De gemeente Cantenac herbergt een aantal bekende Crus, waaronder Brane, Cantenac Brown, en de minst bekende Boyd Cantenac, die gevinifieerd wordt in de kelders van buur Chateau Pouget (eigendom van dezelfde familie, Guillemet).
Deze Boyd Cantenac 2002 was lekker, maar bracht niet de finesse die we van een Margaux mogen verwachten. 89

De wijn die we ernaast dronken loste die verwachtingen dan weer wél in. Pauillac noemt men soms de meest krachtige appelatie van de Médoc, maar men vergeet hierbij veelal dat men hier van de subtielste wijnen maakt ter wereld.

Chateau Grand Puy Lacoste (veel beter gewaardeerd dan zijn naamgenoot  Grand Puy Ducasse) ligt nét naast Chateau Lynch Bages, en brengt wijnen op de markt die zeker op het niveau staan van deze illustere buur.
De 2002 van dit huis bracht ons in vervoering met zijn edel boeket van, jawel, bloemetjes, gelardeerd met truffel, Oosterse kruiden, laurier en een openstaand sigarenkistje. Ook in de mond viel de finesse op, met  ceder en chocolade in het lange en uitgebalanceerde mondgevoel. 92

Tijd voor een einzelganger, een wijn die volgende impressie naliet:
Specerijen, rood fruit, kandijsuiker, dan ook zwart fruit. Een warme rondeur in de mond, met doorlopend mooie zuurtjes en een afgeronde stevigheid. Tja, zo heb ik het toch genoteerd. Hoe dan ook, deze wijn kon elke proever énorm bekoren. De Atsuko van Domane Les Milles Vignes werd gemaakt van 75 jaar oude grenache en vertoont voor een grenache een finesse met Reynaud allure. Wat een ontdekking!

Excuses aan de Italofiele lezer, maar het volgende duo viel wat uit de toon.
De Piëmontese Cardin Selezione 2006 van Cantina Roera haalde niet meer het niveau van een jaar of 4 terug, toen deze wijn toonde tot welke schoonheid een barbera in staat is. Jammer genoeg overheersten de dode bladeren nu het aroma, en ook in de mond vonden we niet meer de nodige fraicheur.
Ook de tegenhanger miste een dosis Italiaanse flair, maar dit lag eerder in de lijn der verwachtingen, gezien het om een wijn ging die gemaakt is van de malbec (of in dit geval zelfs de tannat) van Italie, de Sagrantino. Deze Umbrolese, eh, Umbriaanse, of nee, Umbrijnse, enfin deze wijn uit de provincie Umbrië staat namelijk bekend voor zijn stevige tannines. De Montefalco Sagrantino 2006 van Tabarrini had nochtans een aangenaam rijpe neus met zwart fruit, menthol, grillchips en iets wat door éen van de proevers werd omschreven als het resultaat van- ik vermijd het vierletterwoord-  vers gevomeerde excrementen.
De mond viel mee, maar de tannines zorgden voor hetzelfde effect als bij een voetbalwedstrijd waarin je na een knappe prestatie in de laatste minuten nog een doelpunt tegen krijgt. Het verpest eigenlijk je hele match.

Onze match was ook quasi ten einde, we sleepten ons voort op de glasmat.

We deden ons dan maar te goed aan de kaasschotel, begeleid door restjes wit en rood.
Voor bij de stilton was Rieussec 2001 voorzien, die was wel goed, pure nectar,  maar verrassend geëvolueerd in kleur, misschien doordat het om een half flesje ging?
Van de Borges Madeira Verdelho 20 years had ik veel verwacht maar de alcohol was te dominant naar de afdronk toe.

Toen de gasten reeds klaar stonden om te vertrekken besefte ik dat ik een wijn vergat te schenken, de Pouget Margaux 1982 die het Bordeaux (Margaux)  gedeelte mooi zou aangevuld hebben. Dan maar snel nog even het glas in, desnoods om op de trein of tijdens de taxiservice een slokje te proeven. Een wijndrinker moet flexibel en polyvalent zijn!

 

 

Advertenties

Hedoclub (Prelude)

De naam zei het zelf, er stonden een aantal hedonistische flessen op het programma. Fre werd de dag ervoor echter het slachtoffer van enkele ongewenste intimiteiten van een vloot bacteriën, waardoor de line up totaal werd omgegooid. Aldus kregen we zondag gewoon een klein voorsmaakje van de origineel geplande Hedoclub degustatie.

We startten de werken met een indrinker. Deze werd zonder veel omhaal ingeschonken, maar de commentaren op de wijn waren veel lovender dan verwacht. Hij werd nochtans aangekondigd als budgetwijn, maar er werd gesproken over de ‘betere’ Sancerre of zelfs over de Saint Bris van het gerenommeerde wijngoed Goisot.

De wijnmaker van onderhavige fles kan echter eveneens bogen op een mooie stamboom. Baudoin Thienpont maakt in Entre deux Mers een heerlijk fijne witte Bordeaux, Pellebouc. We dronken de 2015, een wijn die het vakmanschap van de familie bevestigde.

White man’s Burden: er kwam een tweede witte aan. Een bedwelmende neus met hooi, vanille en exotisch fruit, zalvend speels en elegant in de mond, met in de afdronk abrikoos als toetje. Bij aanvang speelden Noordelijke Rhone of zelfs Chenin door het hoofd, maar het lichte alcoholopstootje in de finale dreef ons naar Zuidelijker richting. We dronken een cultdomein uit de Roussillon, de Folio Edition Special van Coum del Mas, Collioure.

We kregen zin in meer, met name in meer wijn.

De eerste rode kwam op tafel. Een herkenbaar aroma met bijzonder frisse fruitigheid, specerijen en een mooie mineraliteit. Horny en sappig in de mond, met krieken en puur druivensap. Een lichte vegetaliteit houdt het geheel koel en spannend in de mond. Pierre Marie Chermette maakte deze  knappe Moulin a Vent (Les Trois Roches 2017).

Tijd voor een duo. De tijd van duo’ s is jammer genoeg wat vervlogen, waar zijn de nieuwe Gaston en Leo’ s of Bassie en Adriaans?

Wel, bij ons eerste duo was wijn 1 duidelijk de aangever (Leo). Wijn 2 (Gaston) maakte het af en zorgde voor de schitterende clou.

De meest obscure aop van de Rhone is Brezeme, een streek waar amper 27 ha wijnstokken staan geplant. We proefden éen van de zeven domeinen die de regio rijk is, Domaine Lombard. Dit wijngoed draagt de naam van Jean-Marie Lombard die het domein oprichtte in 1981. Sinds 2012 is het overgenomen door Julien Montagnon, die er de biodynamie introduceerde. We roken dan ook meteen de natuur in deze wijn, zij het de natuur zoals die zich voordoet in de gemiddelde paardenstal. Verder ontwaarden we zwart fruit en kruiden, een heel fris en pittig mondgevoel en een relatief korte afdronk. Lombard Grand Chêne 2103: Knappe wijn, herkenbare en betaalbare syrah uit de Noordelijke Rhone.

De Chapoutier Crozes Varroniers uit hetzelfde jaar maakte zoals gezegd dit verhaal mooi af, met van al het goede van vorige wijn nog nét dat ietsje meer. Een beetje zoals Wim Helsen naast de magistrale Hans Teeuwen. Chapeau Chapoutier.

Vervolgens kregen we iets in het glas wat verdacht veel aan een Bourgogne deed denken. Een eerder ingetogen gerookt/geroosterde kruidigheid, zwart fruit, bos. Heel fijne neus. De mond volgt, met een mooie minerale spanning rode besjes, herfstig.  We zaten op een roestige ijzeren schommel in het bos, tussen de bladeren en champignons, nat van de dauw.

De zuren en nog wat lichte tannines deden vermoeden dat deze Louis Boillot Gevrey Evocelles 2010 nog enkele jaartjes vóor zijn hoogtepunt vertoeft, iets wat we van de consumeerders van deze wijn jammer genoeg niet konden zeggen.

Snel verder, want er stond een ongeduldig kwartet Bordeaux te wachten.

 

Zuidelijke Rhone 2007

Wijngoeroe Robert Parker beschreef 2007 in de Zuidelijke Rhone als “most compelling vintage of any viticultural region I have ever tasted.”

Nu de wijnen meer dan 11 jaar oud zijn leek ons het moment gekomen om deze toch wel gedurfde uitspraak eens te checken op zijn fake news gehalte. Je weet nooit met die Amerikanen…

Omdat het altijd leuk is om de kwaliteit van topwijnen (of wijnen uit topappelaties) te vergelijken met die van minder dure wijnen uit minder gehypte streken dronken wij blind telkens een Chateauneuf 2007 naast een Rhonewijn van hetzelfde jaar maar uit een andere appelatie.

Na een indrinkertje (een nogal dunnige en wat uitgebluste romorantin) namen we de echte aftrap met een witte cultwijn uit het Zuiden:

Mas Daumas Gassac 2015
Deze wijn werd door alle 10 proevers zeer enthousiast onthaald en kreeg een gemiddelde score van 91,7

Ieder kreeg nog eens duidelijk de manier van scoren uitgelegd, volgens deze maatstaven:

Zwakke tot matige wijn (70-75)
Matige tot redelijk goede wijn (75-80)
Redelijk goede tot goede wijn (80-85)
Goede tot zeer goede wijn (85-90)
Zeer goede tot uitstekende wijn (90-95)
Uitstekende tot excellente en uitzonderlijke wijn (95-100)

We begonnen de test met het proeven van een ijkwijn, om op die manier de scores een zeker vorm van consistentie te geven.

IJKWIJN: Domaine Grand Nicolas, Rasteau VV 2006
Deze wijn had een rijk aroma van praliné, kersen, amaretto, zwart fruit, in de mond eerst soepel maar al gauw met nog een hoekje tannines. Mooie, peperige afdronk. Deze wijn kreeg gemiddeld 88,3 punten.

Dan werd het tijd voor the real stuff.
Bij elke wijn hoort een korte beschrijving, gevolgd door de gemiddelde score van de 11 proevers (telkens genoteerd vóór het onthullen van de etiketten).
De wijnen werden een uur of twee op voorhand geopend en kwamen op tafel aan 15 C°.

Duo 1

Clos St Michel Cuvee Reservé Chateauneuf 2007
Gemaakt van syrah 30% grenache 40% mourvèdre.
Animaal, inkt, teer, donkerblauw fruit, kruidig natte bladeren.
Heel fris in de mond, met nu ook rood fruit, mooie spanning, peperachtige afdronk.
91,93

L Oratoire St Martin Haut Coustias Cairanne 2007
Gemaakt van 60% mourvèdre, 20% grenache en 20% syrah.
Iets ingetogener in de neus, rijpe blauwe bes, zacht, kastanje, leder.
Ook in de mond zachter (iets ronder) dan vorige, lichtjes confturé, veel sap, fluwelig mondgevoel met “uitdeinende tannines” (©Ludo)
92,45

Een zeer kwaliteitsvol duo, met een relatief betaalbare Chateuneuf (nu in Colruyt klassewijnen de 2015 aan 26, de 2016 aan 28 euro).
Toch haalde de Cairanne het, een “overachiever” uit de aop, verkrijgbaar aan minder dan 20 euro.
De toon was gezet. Smile

Duo 2

Domaine La Roquette Chateauneuf 2007
Een wijn uit de stal van Vieux Telegraphe (Bruneau), gemaakt van 70% grenache noir, 20% syrah, 10% mourvedre.
Koffie, medicinaal, drop, ceder, chocolade, vanillesuiker, een vleugje sinaas houdt het aroma mooi fris. Grafiet in de afdronk.
91,36

JL Chave Cotes du Rhone Mon coeur 2007
Samengesteld uit 15% syrah,70% grenache noir,15% mourvèdre.
Zwart fruit, “uitgenepen cassis” © Ludo, inkt, leder, stal, chicorei en tiramisou. Een stuk lichter maar heel elegant. Heeft duidelijk de fraicheur van de Noordelijke Rhone..
91,18

De Chateauneuf haalde het met de hakken over de sloot. Alweer het bewijs dat een “mindere” aop van een topwijnbouwer in een goed jaar enorm veel kwaliteit kan geven.

Duo 3

Domaine Santa Duc Tradition 2007
Samenstellng: Grenache 75%, Syrah 10%, Mourvèdre 13%, Cinsault 2%.
Eerst wat Miss Piggy maar “als de stal om je hoofd is verdwenen” ruiken we specerijen, dadel, olijf, garrigue. In de mond vrij krachtig, sappig met rood en zwart (gedroogd fruit), dode bladeren,brie. Zwarte chocolade naar de afdronk toe.
90,63

Clos des Papes Chateauneuf 2007
Gemaakt van 65% grenache, 20% mourvedre, 10 %syrah
Fijne neus met ijzer, viooltjes, cassis, menthol, sinas.
Heel zacht, fris, lang en elegant, met lieflijke tannines.
93

De Santa Duc was minder fris dan ik verwacht had op basis van vroegere flessen. De Clos des Papes loste dan weer wél de verwachtingen in, enorme balans en klasse.

Duo 4

Les Racines Pallieres Gigondas 2007
Gemaakt van 80% Grenache 15% Syrah – Cinsault (co planted) en 5% clairette. Eerst wat gesloten, dan kruidig, cacao, bessen, floraal. Heel elegant, wat kirsh, verrassend koel, licht bittertje in de afdronk.
91,63

Pierre Usseglio Chateauneuf 2007
Is 80% grenache + syrah, mourverde en cinsault.
Rauw vlees (iemand rook gebakken ajuin en hamburger in de pan, het sinksenfoorgevoel), praline,.. In de mond ingehouden kracht, mooie lengte.
91,45

Alweer een duo dat dicht bij elkaar lag, en alweer een niet Chateauneuf die uiteindelijk het pleit wint.

Duo 5

Domaine de la Janasse Garrigue 2007
100% grenache. Wat een mooie wijn. Hedonistisch zowel in aroma als in de mond. Ik noteerde rood fruit, houtsolvent, rijpe kers, appel, punch.
91,81

Chateau des Tours Cotes du Rhone 2007 (Grenache)
Spatburgunder in de neus. Frivole aciditeit, bijna Bourgognesk. Peper, rood fruit, nat gazon, fluwelig en lang in de mond.
92,45

Hoe mooi de Janasse ook was, Des Tours doet het weer. Hij slaagde erin de proevers te verleiden tot een topscore.

Duo 6

Domaine La Mordoree Lirac Reine des Bois 2007
Grenache 30 % Syrah 40 % Mourvedre 30 %
Bos, zwart fruit, vijgen, chocolade, kruiden. Pittig en lang in de mond.
91,45

Domaine Villeneuve Chateauneuf VV 2007
Bestaat uit 70%Grenache, 16%Mourvèdre, 8%Syrah, 4%Cinsault, 2%Clairette.
Intrigerende neus met aardbeikes, marsepein, bloemen, mineraliteit. Warm wel. Beetje atypisch in de mond met rood fruit, heel veel finesse.
92,45

Dé verrassing was de kwaliteit van de Villeneuve, wat een schitterende wijn. De goede prestatie van de Mordoree Lirac vervaagde er wat bij.

Beide laatste wijnen pasten allebei perfect bij het eten, een schotel met zoete aardappel, zwarte bonen, paprika, kip, mais, komijn,..

We eindigden met nog wat lekkere Struise en West Vleteren, die net als de wijnen kwalitatief ook heel dicht bij elkaar lagen.

Besluit

Eerst en vooral: Zuidelijke Rhone 2007 is allesbehalve zwaar en alcoholisch. Bij geen enkele wijn werd er gesproken over alcohol, wel over elegantie en finesse. Dit zijn wijnen die na 11 jaar hun evenwicht hebben gevonden en die allesbehalve aan het eind van hun Latijn zijn.

Absolute winnaar is wel degelijk de 100-punter van Parker, Clos des Papes, die blind dus de hoogste score haalde.
Wat daarentegen opvalt is het minieme verschil tussen de scores van de wijnen, zowel voor wat betreft de Chateauneufs als voor de wijnen uit andere appelaties.

Alweer kunnen we dus besluiten dat het niet nodig is ons blind te staren op grote namen, maar dat we in topjaren beter naarstig zoeken naar wijnen met minder renommee maar met vergelijkbare kwaliteiten.

Dank aan alle proevers voor hun inzet en positieve vibes.

Hoedje af

Baron de Bachen, Tursan 1995

Een wijn gemaakt door sterrenchef Michel Guerard.
Ooit kocht ik hiervan een fles uit het geboortejaar van mijn jongste dochter met de bedoeling ze samen met haar ooit uit te drinken.
Door omstandigheden was dit er nog niet van gekomen en bij de les Zuidwest wou ik graag iets speciaals serveren aan mijn studenten. Vandaar opende ik deze fles, een droge wijn van 23 jaar oud.
(Voor mijn dochter heb ik nog wel Sauternes, Quarts de Chaume en Pavillon liggen uit haar geboortejaar 😉 )

Baron de Bachen, Tursan 1995 (blanc)
Kleur van deze wijn was schitterend okergeel.
In de neus minerale (gerookte) toetsen en een hint van abrikoos en wit fruit (gestoofde appeltjes).
Heel boeiend in de mond, verfrissend, mooie lijn met nog wat sap, tropisch fruit en ceder in de finale.

Met 12 proevers gedronken op de gezondheid van mijn lieve, 23-jarige dochter die sedert begin deze maand het ouderlijke nest heeft verlaten…

Hoedje af.
Een hoedje van papier…
https://m.youtube.com/watch?v=MX32aSOFFnY

Doorgaan met het lezen van “Hoedje af”

Thierry’ s Birthday Party

Verjaardagseditie van HT bij Thierry.
t Was de moeite…

Vauversin Champagne premier cru (Oger): Verleidelijk aroma, rijk in de mond, volgens sommigen wat laag in zuren. Maaltijd Champagne.

Tribut Chablis Beauroy 2012
Eerste gedacht was: een alligoté van een topwijnbouwer. Nee? Dan Chablis. De wijn was wat zilt en chalky, gerookt, zocht nog wat naar zijn evenwicht (toonde zich in 2 fasen, nog niet geïntegreerd hout in het middenstuk). Een paar uur later een slokje herproefd en was meer in balans. Sommigen dachten dat hij over zijn top was, persoonlijk denk ik het omgekeerde (maar ik denk dit van mezelf ook, dat zegt genoeg Rolleyes ) 88+

Bernard Faurie, Hermitage blanc 2011
Iemand zei viognier, ik dacht eerst aan chenin, het bleek marsanne-rousanne te zijn. Een heerlijke neus, eerst wat droog in de mond maar vervolgens enorm sappig, abrikoosjes in de afdronk, sublieme wijn. Een echt Folieke, dit Faurieke. 93-94

De eerste rode was al meteen een voltreffer.
Kirsch in de neus, rood fruit, cacao. Fris, sappig, subtiel. PvdW en ik slaagden erin dit tot op het domein te raden (ja, áls we er dan eens klop op zitten mogen we t ook schrijven he, we lachen al genoeg met onszelf). Op t domein door Vince aangekocht, deze Chamonard Morgon Clos de Lys 2013. Deze wijn deed pvdw zelf overwegen om een Beaujolais in te voeren voor de Wijnzolder. Eindelijk applaus
91-92

De Bourgondische gamay was uiteraard de perfecte opstap naar grote broer pinot noir. Regis Forey Vosne Rolanee Les petits monts 1r cru 2011. Eerst wat animaals en asperges in de neus, dan kruidigheid (laurier), een verse doos caran d‘ ache. Veel structuur maar toch lichtvoetig, complex doch niet vermoeiend. Naar de afdronk toe toont het mindere jaar 2011 wel wat zijn kleine kantjes (lichte droogtrekking en groenigheid). 91+

Het belang van perceptie of een referentiekader, of hoe subtop direct herkend wordt door de concurrentie van top.

In andere omstandigheden zou de Vosne van Forey sowieso als absolute topper worden beschouwd. Maar wat erna kwam toonde dat ook in de hoogste regionen van de Bourgogne een hiërarchie heerst. Les Fuées is een perceel in Chambolle dat vlak naast Bonnes Mares ligt. De 2011 van Barhod was gewoonweg stunning. In de neus eerst wat putje, dan heerlijk fris zwart fruit, daarna een ijzerachtige mineraliteit en broodkruim. Verschillende laagjes dus, heel fijnzinnig en complex. In de mond puur satijn, sap dat blijft komen (alsof iemand constant aan een vaatje blijft tappen) een eindeloos gevoel.
Hedonistisch en aldus 94, flirtend met de 95.

Er volgde geheel iets anders, en toch paste de wijn in het rijtje door zijn evenwicht en superzacht karakter. Sigarenkistje, zoethout, leder, enfin dit moest een Bordeaux zijn. De Larmande St Emilion 1988 werd door velen 15 jaar jonger geschat. we gaven hem 91 punten, checkten bij Topwijnen hoeveel die vandaag moet kosten. De 2016 blijkbaar 30 euro. Hé, interessant, bestellen? elk 3 flesjes? Okeeeahneee, wacht…Ik lees hier dat vandaag Michel Roland de vinificatie waarneemt. Laat maar zo.

En alweer volgde een totaal andere wijn. Iets moeilijker nu om volgen na de perfect gerijpte Bordeaux en de zalige Bourgognes. Wat gesloten eerst, compact. Amandel, laurier, tabak.
Dit wordt beter met de minuut. In de mond eerst nog wat hermetisch, bij de tweede slok heel fijn, fris, nét genoeg rijp zwart fruit, anijs, Italiaans leder…Deze Uvaggio Costa delle Sesia 2010 van Sperino (we herkenden nebiolo maar is aangevuld met vespolina en croatina) was incrachable. Uitmuntende wijn! 92
De grote broer is nog beter zei Vince, we wisten toen niet dat we die ook nog zouden proeven…
Na de de glorieuze passage van de Chambolle van Barthod dachten we dat de WOTN gepasseerd was.
Thierry kennende hadden we beter moeten weten…

Roosjes, mandarijn, agrume, Pim’s koekjes, een ultiem edel aroma. In de mond heel fijn, heel lang, heel complex, pure Bourgondische finesse die me nochtans even aan een niet-Bourgogne deed denken: de Brune et Blonde Cote Rotie die ik mocht proeven bij Bowmore en die toen alle proevers betoverde. Maar we hadden een Grand Cru in het glas.
Deze Charmes Chambertin 2010 van Stephane Magnien gaf ons fantastisch genot maar stemde ons tegelijkertijd een beetje droef. Was het weemoed om de mooie jaren die achter de rug zijn? Was het verdriet om de vervlogen fraîcheur van onze levers? Een bevlieging van hedendaagse weltschmerz?
Neen.
We waren er ons allen plots heel erg van bewust dat deze wijnen in de toekomst (nu al eigenlijk) totaal onbereikbaar worden voor de modale wijnliefhebber.
96

Vooraleer het hier te serieus wordt geef ik nog even dit mopje van Thierry mee.
Een Franse wijnbouwer vertelde dat sommige activiteiten bij het ouder worden toch wel wat in frequentie minderen.
Het ging niet over het degusteren, doch over het in praktijk brengen van vleselijke geneugtes.
De wijnbouwer ging uit van volgend schema:
MMS aan 20, 30, 50 en 70 jaar.
wat dit betekent leest u aan het einde van dit verslag.

Eerst stilstaan bij de witte wijn die we dronken bij quenelles de brochet (snoek). We dachten aan een chenin, of een geouderde chardonnay (door de honingtoetsen) maar we kregen een prachtige… savagnin in het glas. Domaine Labet, Cotes de Jura 2002.

Bij de volgende wijn
was het duidelijk:
Zijn profiel
was zuidelijk

Tot hier dit streepje poëzie voor de meerwaardezoeker.

Mineraal, kruidig, lichte animaliteit (rubber), cacao.
Krachtig mondgevoel, we dachten even aan Chateauneuf, mede door de alcohol in de finale.
Het bleek de betere cuvee van Sperino te zijn. De Lessona 2010 kon ons bekoren, maar we verkozen toch de lichtvoetigere Uvaggio.
92

Tijd voor nog een Bordootje. Te pejoratief, want deze knappe wijn had een zeer frisse neus met blauwe bes maar ook rijp rood fruit, een enorm sappig mondgevoel met perfect rijpe tannines en heel mooi evenwicht.
We hebben een gezamenlijk verleden met de heer De Ligneris, we herinneren ons zijn tranen toen hij vertelde over de verkoop van zijn geliefde Chateau te st Emilion. Lees er meer over op de blog:
https://wijnliefhebbers.wordpress.com/20…t-emilion/
Deze Soutard 2000 was een pracht eerbetoon aan “le con contraire”..
91

We hoorden van ver al trein en bus claxonneren, dus we waren toe aan de laatste rode wijn.
Tiens, schenkt Thierry ons hier een Cahors? Dat zou een primeur zijn.
Zoethout, drop, dode bladeren, munt, iets chemisch. In de mond wat ruw, veel materie, hoge zuren, weinig balans, te hoge extractie. Een Roland-wijn, quoi. Cool
Het bleek Pavie Maquin 2011 te zijn. Beetje karikaturaal vandaag, maar binnen een jaar of 20 kan dit even goed top zijn.

We namen afscheid tijdens het degusteren van een heerlijk glaasje Sauternes waarvan bleek dat de druiven geoogst werden toen schrijver dezes nog geen wijnen maar de inhoud van de papfles evalueerde.

Dank aan de gastheer en zijn vliegende assistent voor een hedonistische zondagnamiddag…

20 MMS (Matin, Midi, Soir)
30 MMS (Mardi, Mercredi, Samedi)
50 MMS (Mars, Mai, Septembre)
70 MMS ( Mes Meillleures Souvenirs)

Grote tegen kleine broer

Tweede wijnen in Bordeaux zijn de laatste jaren zeer populair geworden. Eerst en vooral omdat de eerste wijnen van sommige huizen voor de gewone sterveling niet meer te betalen zijn, maar zeker ook omdat de kwaliteit enorm is gestegen. Hoe verhoudt de tweede wijn zich tegenover zijn grote broer? Is er een duidelijk herkenbaar kwaliteitsverschil? Of kan een tweede wijn voor sommigen gewoonweg béter zijn dan zijn grote voorbeeld? Lijken de wijnen trouwens op elkaar? We dronken ondermeer Pontet Canet, de grote ster uit Pauillac die vandaag op gelijke hoogte staat van zijn buur, Mouton Rotschild.
We proefden deze keer echter niet enkel Bordeaux, we onderzoeken ook 4 wijnen uit de Zuidelijke Rhone. Een van de allergrootste namen uit de streek, Beaucastel, is zelfs een van de weinigen die een échte tweede wijn heeft (én een zeer goede), namelijk de Coudoulet de Beaucastel.
Verder dronken we ook een Chateauneuf 2006 van Charvin (zeer goed jaar) naast de Cotes du Rhone uit 2007 (topjaar waarin de gewone CDR Chateauneuf- allures kreeg aangemeten).

hemelse wijnvaart line up.png

Elf dorstige zielen schoven aan om 13 (uiteindelijk 17) wijnen aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Elke wijn werd een dag op voorhand geopend en net voor uitschenken gekarafeerd.
Alle proefkonijnen werden op de hoogte gebracht van het Forum-puntensysteem en pasten dit meticuleus toe op de stalen die hun glas vulden.

70-74: Drinkbare maar zeer flauwe wijn
75-79 Middelmatige wijn
80-84 Degelijke wijn
85-89 Goede wijn
90-94 Zeer goede wijn
95-99 Sublieme wijn
100 Absolute topwijn, enkel voor de ondernemende apothekertjes van deze wereld.

De scoreformulieren konden worden aangevuld met enkele trefwoorden die de aangeboden wijn karakteriseerden. Op basis daarvan werden hier de proefnotities neergeschreven.

0/ Ijkwijn: Chateau Belle Vue Haut Medoc 2010
Donker kersenrood met nog violet rand, blauwe bes, gerookte toets, grafiet, warme gloed, volle soepele aanzet met veel sap, een warm mondgevoel maar mooie zuurtjes, wat tannine naar de afdronk toe, te jong maar toch al lekker. 89,2
De ijkwijn diende als referentiepunt voor de volgende wijnen. Het gemiddelde van de groep werd nadien vergeleken met het gemiddelde op CT en wat bleek? Slechts 0,1 punt verschil. Onze groep bleek dus al meteen zeer representatief voor de mondiale wijnwereld. Cool

Duo 1

Domaine Charvin Chateauneuf du Pape 2006
Fijne, kruidige neus, bloemetjes, zoethout, aardbei, bessen, bos. In de mond krachtig doch zeer elegant, enorm fris, versmolten, kruidig, verrassende tanninestructuur. Heel mooie afdronk. 90,8
Domaine Charvin Cotes de Rhone 2007
Heerlijk rijpe neus met pakken bosfruit, braambes, gelei, laurier, viooltjes. Veel body in de mond, vlezig, bijna mollig, rijp en warm. 91,4

En hup, al meteen de eerste verrassing. Twee totaal verschillende wijnen, 4 proevers verkozen de Chateauneuf, de 7 anderen vielen voor de gulheid van de CDR.

Duo 2

Fiefs de Lagrange St Julien 2003
Geëvolueerde kleur,zwarte bes, munt, peper, grillé, zoethout, ceder. Heel zacht en versmolten,, mooie lengte, fruitige afdronk, vintage Bordeaux 93
Chateau Lagrange St Julien 2003
Florale toets, rood fruit, koffie, mokka, pruimen, cassis. Iets complexer nog dan vorige wijn, rijp maar fris, lang, iets meer tannines, lange afdronk. 93,54

De eerste wijn haalt het nipt van de tweede. Eén proever vond beide wijnen even goed, 4 proevers gingen voor de Fiefs, 6 proevers verkozen de eerste wijn. Fiefs de Lagrange bewijst weer zijn ongelooflijke kwaliteit en doet zijn status van een van de allerbeste tweede wijnen alle eer aan.

Toen vond Bert het tijd om iedereen bij het pietje te nemen. (Inderdaad, het was een 100% mannelijke groep #sorry#metoo#machos#zuipschuiten)
Heel geheimzinnig liet hij drie geblindeerde flessen rondgaan.
De eerste wijn had een wat gemaquilleerde neus met caramel, koffie, rijp rood en zwart fruit, zoethout. De meest geëvolueerde kleur van de drie trouwens. In de mond een mooie lengte, iets minder harmonieus, wat tannines in de afdronk. 89,9
Wijn twee had een heerlijk fris aroma met bosbes, munt, grafiet, calisse. In de mond een sublieme balans, fraicheur en fruit, lange, zachte afdronk. 92,3
Wijn drie had een echt cabernet-neusje, met peper en cassis, wat stal, mineraliteit (ijzer). Heel sappig in de mond met zachte doch volgens sommigen ietwat drogere tannines. 91,5

En, Berrrrt, wat hadden we gedronken? (schallende stem)

Wijn1: Lagrange a Pomerol 2003
Wijn2: Chateau Lagrange St Julien 2003
Wijn3: Fiefs de Lagrange St Julien 2003

watte

De oooh s, de aaaah s en de gdvrmme ge hebt ons bij ons pietje s vlogen in het rond.

Drie zaken die opvallen:
1/ De Lagrange haalt het twee maal van de Fiefs maar het verschil is miniem.
2/ Bij de tweede reeks Lagrange/Fiefs halen beide wijnen elk een punt minder.
3/ Niemand had door dat we dezelfde wijnen dronken als die van vorig duo.

Duo 3

Chateau Malartic Lagraviere Pessac 2012
Heerlijke neus met pakken zwart fruit, kruiden, drop, complex! In de mond piepjong maar zeer soepel met schitterend rijpe tannines, heel lang en fris, een waar genot om drinken. 92,5
Reserve de Malartic Pessac 2012
Animaal, peper, gebrande toets, bosbes, ook heel mooi maar zowel in neus als mond iets monolitischer, minder boeiend, meer evolutie. 91,18

Bij dit duo was het klasseverschil duidelijk. Echt een voorbeeld van wat het verschil tussen een eerste en tweede wijn kan zijn: Lengte, complexiteit, afdronk, bewaarkracht. Toch verkozen 4 van de 11 proevers de Reserve boven de eerste wijn

Duo 4

Chateau Pontet Canet Pauillac 2006
Enorm geraffineerde neus met zwart en rood fruit, tabak, grafiet, gebak, ceder, amandel. In de mond
nog compact maar een subliem evenwicht, enorm veel materie, mooie zuren, perfecte tannines. 93,18
Les Hauts de Pontet Pauillac 2006
Meer evolutie in kleur en geur, rood fruit, cassis, gerookte toets, zoethout, cacao. mooi versmolten in de mond, balans, minder complex maar bijzonder aangenaam. 90,68

Slechts één dissidente proever vond hier de Hauts de Pontet een puntje beter dan de Grand Vin. Wellicht iemand die houdt van wijnen op dronk.

Coudoulet de Beaucastel CDR 2007
Champignon, rode bessen, caramel, koffie, vijgen, soepel en heel zacht, lange afdronk. Hedonistische wijn. 93,18
Chateau Beaucastel Chateauneuf 2007
Zelfde type wijn, krachtiger. Had eigenlijk alles van de vorige maar nét iets meer. 93,59

Twee schitterende wijnen die door twee proevers evenwaardig werden bevonden. Drie proevers verkozen zelfs nipt de Coudoulet, de andere zes gingen voor de Chateau. Voor een derde van de prijs kunnen we hier echter wel vragen stellen bij de meerwaarde. De eerlijkheid gebiedt ons te stellen dat 2007 voor de wijnen met ‘mindere pedigree’ echt wel een topjaar is geweest (cfr ook de eerste challenge van deze degustatie).

Chateau Bouscaut Pessac 1982
Rokerig, koffie, truffel. Start fluwelig, zuurtjes even voelbaar maar eindigt mooi met versmolten tannines. 91,36
Chateau La Louviere Pessac 1982
Munt, bos, vanille, heerlijk boeket. Zacht en lang in de mond, iets meer vulling dan vorige, mooie balans, verfrissend zelfs. De kwintessens van een gerijpte Bordeaux. 92,90

De niet geklasseerde wijn wint het van de Grand Cru Classé. Waarbij de premisse van deze proeverij perfect werd aangetoond. Het is niet steeds de duurste of meest gerenommeerde wijn die later het meest genot schenkt.

Voor wat betreft de tweede wijnen was er in de meeste gevallen wel een klasseverschil te bemerken, maar ook hier kan de vraag worden gesteld of het kleine (en voor sommigen onmerkbare) verschil in kwaliteit het grote verschil in prijs rechtvaardigt.

We sloten af met een VDP 2013 van Des Tours bij een heerlijke kaasschotel en konden aldus nog even nagenieten van onze Hemelse Wijnvaart.

hemelse wijnvaart.jpg

Wat is Chateau Belgrave waard?

Chateau Belgrave is 1 van de vijf Grand Cru Classé s in de Haut Medoc.
Net als La Tour Carnet blijft deze wijn een van de weinige betaalbare Grand cru classés op linkeroever. De laatste jaargangen schommelt de prijs tussen de 26 (voor de 2013) en 32 (voor de 2016) euro (Bron: Topwijnen).
Deze wijnen kunnen veelal even goed ouderen en na pakweg 15 jaar even klassevol zijn dan veel duurdere en bekendere Grand Cru Classés uit de vier topgemeenten (Pauillac, Margaux, St Julien, St Estephe).

Is dat zo?

Wel, wij hebben dat getest.

We zetten zes opeenvolgende jaargangen van Chateau Belgrave telkens naast een illustere Grand cru Classé uit een topgemeente.
We dronken uiteraard blind en hebben trachten ontwaren of de challengers (die minstens de helft- maar soms tot driedubbel -zo duur zijn) wel degelijk beter zijn dan de Belgrave. Ook interessant is een follow up van de wijnjaren van 1998 tot 2003. Is 2000 werkelijk beter dan 2001? Kan 2003 alweer verrassen en heel evenwichtige wijnen geven? Bevestigt 1998 als onderschat Medoc-jaar?

Dit was de line up. De duo s werden in willekeurige volgorde geschonken zodat er ook lustig gegokt kon worden op het oogstjaar.

Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 1998-Chat. Malartic Lagraviere GCC Pessac 1998
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 1999-Chat. Grand Puy Lacoste GCC Pauillac 1999
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2000-Chat. Lafon Rochet GCC St Estephe 2000
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2001-Chat. Lagrange GCC St Julien 2001
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2002-Chat. Montrose GCC St Estephe 2002
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2003-Chat. Lafon Rochet GCC St Estephe 2003

Belgrave haut medoc

 

Een klein verslagje van ons wedervaren onder een prachtige lentezon.

Als aperitiefje dronken we een gekoelde spatburgunder 2015 van Richter. Men dacht aan gamay, pineau d aunis, maar Olivier herkende plots de spatburgunder-touch. Heerlijk fris drinkgenot.

Tijd voor het ernstige werk. De wijnen werden de avond ervoor geopend en onmiddellijk weer gesloten en koel geplaatst. Een uur of 4 voor de degustatie werd er een klein slokje uit elke fles gegoten. Voor sommige wijnen was deze voorbereiding zelfs nog te voorzichtig.
De wijnen werden per duo gegeven, in niet – (chrono)logische volgorde. Na elk duo gaf elke proever punten aan de wijnen en trachtte men een gok te doen op oogstjaar en Chateau.
Een eerste bemerking: er was niet echt een lijn te trekken in het karakter van de Belgrave. Waar bij de vorige degustatie (Heevie Teusted) de Sociando meermaals herkenbaar was, kon hier moeilijker van een zekere typiciteit gesproken worden.

1/ 1998
*Belgrave 1998: Evolutieve neus, tertiair karakter, leder, bos, mist wat fruit. Ook in de mond herfstig, mokka, wel mooie balans maar nogal dun in het middenstuk, wat puntig, licht droge afdronk. Wijn die moet gedronken worden. 88
*Malartic Lagraviere 1998: Wat een verschil. Een heel rijke, volle, rijpe neus. Pakken zwart fruit, krieken, vanille. Krachtig in de mond maar met een zijdeachtige structuur, heel breed en sappig, pure klasse. Kan zeker nog 5 a 10 jaar mee. 92

Het begin dus slecht voor Belgrave, het verschil in deze wijnen was immens.
Ik gaf onmiddellijk daarna de 1999, kwestie van niet voorspelbaar te zijn (had niet chronologische volgorde aangekondigd 😉 )

2/ 1999
*Grand Puy Lacoste 1999: schitterende, frisse, typische Bordeauxneus met tabak, leder, zwart fruit, nougat en mineraliteit. Ook in de mond is de fraicheur opvallend, heel elegante maar toch krachtige wijn met wat lichte tannines naar de afdronk toe.
Kwintessens van Bordeaux volgens Olivier. 92
*Bellegrave 1999: Deze wijn had dan weer een totaal atypisch aroma en smaak. Chemisch, bloemig, bijenwas, geconfijt fruit, bloed. In de mond lijkt dit eerder een lichtere Rhonewijn, met rood fruit en zachte tannines. Ik vond dit persoonlijk een afknapper maar de groep kon dit beter appreciëren. 89

Alweer toch een groot kwaliteitsverschil, hoewel evengoed bij de Belgrave iets was misgelopen, moeilijk om te beoordelen.

3/ 2003
*Bellegrave 2003: Animaliteit in de neus, cassis, kers, mineraal. Heel toegankelijk in de mond, vlot en fris, eerder ingetogen voor een 2003, mooi evenwicht, lichte droogtrekking.
De eerste Belgrave die indruk maakt, kreeg 91|100
*Lafon Rochet 2003: Een topjaar voor dit huis (zie ook mijn post van 2006: hier ) en na 15 jaar nog steeds even hedonistisch. Krachtige en kruidige neus met kruidnagel, grafiet, cacao, zwart fruit, mokka. Mooie concentratie in de mond, mannelijk, vlezig maar fris, laaaaang, complex. Bittertje (cabernet) op het einde. 93

Een heel knap duo wijnen met een zeer sterke prestatie van Belgrave maar hij stond jammer genoeg tegen één van de (betaalbare) kleppers van de jaargang en delfde aldus weer het onderspit. Wat hier dus wel opviel is de enorme toegankelijkheid van Belgrave (cfr. opmerking van Jean).

4/ 2001
*Lagrange 2001: Geparfumeerde , fijne neus met zoethout, pruim, ceder. Vrouwelijke elegantie in de mond, een heel mooie spanning, lang en evenwichtig, incrachable. Hemelse afdronk ook. Wat een wijn. 93 (zelf noteerde ik zelfs 94)
*Belgrave 2001: Maar wat presteerde ook de Belgrave mooi in deze jaargang! De wijn was verrassend gelijkaardig qua karakter**, met iets meer mineraliteit (natte leisteen volgens Jari – en die is bodemdeskundige dus t zal we waar zijn 😉 ). Ook heel mooi maar dan toch iets minder complex in de mond. 91

Ook hier presteert Belgrave uitmuntend maar alweer moet hij het afleggen tegen zijn opponent. Deze laatste behoort volgens mij dan ook tot de top van Bordeaux, ondanks zijn relatieve betaalbaarheid.

**achteraf viel mijn frank, echt waar: Belgrave wordt gescheiden van Lagrange door een beek die de grens van aop St Julien afbakent… straf!

5/ 2000
*Lafon Rochet 2000: licht lactische toets in de neus, boter, peperkoek, deed sommigen aan Pomerol denken. Het lactische vinden we niet terug in de mond, perfecte rijpheid wel, een wijn die kan gedronken worden maar nog heel wat toekomst heeft. 91-92
Belgrave 2000: Tabak, eucalyptus, ceder, bos. Lijkt wat rijper bij de aanzet, plooit mooi open maar vertoont nog wat droge tannine op t einde. 91

Close call hier, maar de Lafon was toch nog nét iets completer.

6/ 2002
*Belgrave 2002: Hier schreef ik enkel “Toegankelijk, zeer mooie wijn voor Belgrave in een moeilijk jaar” 90
* Montrose 2002: Deze wijn was de absolute winnaar in één van onze vorige degustaties maar presteerde deze keer iets minder goed. Weliswaar werd hij beter in het glas, wat me deed vermoeden dat ik hem langer had moeten karaferen of reeds meer lucht had moeten geven bij openen de dag ervoor. 91+

De meest verrassende challenge, waar bij t begin een aantal mensen blind zelfs de Belgrave verkozen boven Montrose. Na een tiental minuten in het glas toonde de Montrose echter pas zijn klasse en aldus moest Belgrave voor de zesde maal zijn meerdere erkennen in de uitdager.

Naar t einde toe werden we wat vermoeid maar we konden toch duidelijk besluiten dat Belgrave sedert het jaar 2000 werkelijk heel mooie wijnen produceert die dan wel iets toegankelijker en ietwat minder complex zijn dan duurdere buren (letterlijk ook, Lagrange bijvoorbeeld ligt er net naast) maar die voor de prijs enorm veel drinkplezier geven.

Ik zou zeggen try it out!

IMG_0187.JPG