Retour en Bourgogne (Ce qui nous lie)

Vorige week gaan bekijken in de Sphinx: de film “Ce que nous lie” van Cedric Klapisch.
Om een of andere reden wordt deze film aangekondigd als “Retour en Bourgogne”, nochtans is de oorspronkelijke titel even toepasselijk en gewoon veel mooier.

Het verhaal gaat over een zoon van een wijnbouwersfamilie die na 5 jaar (afzondering) terugkeert uit Australië omdat de vader op sterven ligt.
Gezien er drie kinderen zijn en de erfenis moet verdeeld worden stelt zich een fiscaal probleem: er moet 500.000 euro belastingen worden betaald.
Hoe gaan de kinderen dit bedrag ophoesten?
Alle stock verkopen plus de percelen alligoté? Dan komen ze nog maar aan 300.000 euro. Een van de drie stukken premier cru dan maar..?
Of verkopen ze gewoon het hele familiepatrimonium en zijn ze allen plots miljonair?
Een situatie die voor vele families in Bourgogne alvast heel herkenbaar is.

Als wijnliefhebber krijgt dit familieverhaaltje natuurlijk een extra cachet. Al bij het begin geven de beelden van de Cortonheuvel je een gevoel van herkenning. En de scenes van de pluk, vinificatie, het oogstfeest zijn heerlijk om te bekijken.
Ik hou ook wel van de weemoed die veelal schemert over zulke Franse prenten.

Toch bleef ik wat op mijn honger zitten. Het verhaaltje is flinterdun (verpatsen de broers en zus het levenswerk van de vele generaties vóor hen..?) en de karakters van de hoofdpersonages zijn te oppervlakkig om te spreken van een premier cru.
Maar bij de huidige Bourgogneprijzen zijn we het al gewend om tevreden te zijn met een lekkere village wijn.
Niet supercomplex maar uiteindelijk meer dan genietbaar.

Advertenties

Wat is kunst? Wijn is kunst.

Een aroma van bos, onderhout, chocolade, koffie, peper, grafiet, gesmolten boter.
In de mond een ultieme versmelting van zuren, fruit en tannine. Een verbazingwekkende materie, die je in laagjes tegemoetkomt, als een stuk heerlijke Belgische chocolade die je langzaam in je mond laat smelten. Een afdronk die je verhindert te converseren.
Een ontroerend muziekstuk, een pakkende scène in een film, een adembenemend schilderij.

Kunst.

Hohoho, héhéhé, overdrijft u nu niet een beetje, beste wijnliefhebber?
Kunnen we een glas wijn kunst noemen?
Mogen we een meesterlijk glas gegist druivensap van 20 jaar oud naast het werk van grote meesters plaatsen?

Ja we mogen dat.
In tegenstelling tot wat sommigen beweren heeft een wijn geen primair doel. Een wijn is niét gemaakt om de dorst te lessen. Een goede wijn is gemaakt om te boeien. Om te bewegen. Om de menselijke zintuigen en geest te prikkelen.
En laten deze kenmerken nu net ook de eigenschappen zijn die men de kunst toedicht.
Wanneer iets erin slaagt een mens te doen nadenken, te doen stilstaan, te ontroeren tot in het diepst van zijn ziel, dan kunnen we spreken van een kunstwerk.

Dit is geen pose.
De Chateau Lagrange 1990 bezorgde me een krop in de keel.

lagrange 90.JPG

 

Listen very carefully, I will post this only once

Mijn selectie van de laatste 3 weken Luisterpaal:

 

1. Dinosaur Jr : Beyond ( terug, met nog steeds die zalig scheurende gitaren…)

 

2. Great Lake Swimmers : Onguara ( fantastisch slow melancholodic)

 

3. Windmill : Puddle city racing lights ( Flaming Lips meet Daniel Johnston, schitterend! )

 

4. Kruup  6×4 ( surf n roll, yeah!)

 

5. Ola Podrida :ST ( mooi, beetje Bonnie Prince B…enfin, Palace )

 

En ook nog

 

Malajube : Trompe l’ Oeil  (op City Slang (=kwaliteitskenmerk), let wel, in ‘t Frans!)

 

Roots of heaven ( Sadies en friends )

 

Help he can’ t swim : The death of nightlife ( met gratis Deusriff in het 1ste nr)

 

The Hot Stewards ( leuke groepsnaam, leuke muziek : jaren80covers op z’n FFerdinands )

 

The sea and the cake  Everybody  ( zweverig en zacht )

 

Black rebel Motorcycle club : Baby 81 ( muziek is wat je verwacht )

Luistervoer

Luistervoer ( stream ) voor het weekend.

 

Arctic monkeys whatever people say I am thats what I ‘m not ( Britse jonge 80’s helden )

Infadels we are not …( semtexbeats )

Veils Nux vomica ( Knappe Roots )

Belle en Sebastian life poursuit ( typisch Engelse fluisterpop )

Liars Drum’s not dead ( new new wave )

Rapture  pieces of people we love ( Police meets Talking Heads )

TV on the radio  return to cookie mountain ( tv on the radio on the net– Genesis revisited)

Wolfmother ST ( lekker ruig tuig )

Knife  silent shout ( Kraftwerklovers )

Raconteurs Broken boy soldiers ( White Stripes )

HoT Chip the warning ( Elektrolounge )

Jay Reatard blood visions ( Speedrock )

Yeah yeahs show yr bones ( vrouwelijke guitarrock )

CSS Cansei ( heerlijk valse tsjingle tsjangle )

Coparc the third album ( zacht en overdacht ) 

Green Hornet So much to give ( garagerock )

Do the Undo ST ( gitaarpop )

Deerhoof  Friend opportunity ( Yoko Ono meets Belly )

David Kitt ( newave JJ Cale )

Maps Start Something ( Ijslandse Weather prophets )

Husky Rescue Ghost is not real ( Zweverige Zweden )

El Guapo Stuntteam Back from the grave (Hives on speed )

The Hold Steady : Boys and girls in America ( Weddings, parties, anything )

The Good, the Bad and the Queen ST ( Engelse depripop )

Deerhunter  Providence ( donkere psychogarage )

Malle Pietje and the Bimbo’ s ST  ( rauw en primitief )


En nog enkele vroegere links :

Admiral Freebee ( you know )
Daan ( you know )
The Magic Numbers ( you know )
Bright Eyes ( you should know )

Bekoorlijk stukje

Dat Wim Opbrouck naast z’n onmiskenbaar acteertalent ook op muzikaal vlak z’n mannetje kan staan, dat wisten we al dankzij ‘De Dolfijntjes’ . Maar Els Dottermans die we enkel kenden als schitterende actrice ( zie hier) kan blijkbaar óók een bekoorlijk stukje zingen.

Dit bewijst zij momenteel in het  NTGent  waar ze samen met eerder vernoemde Wim  “Ik val…Val in mijn armen”, een programma vol country songs brengt.

Uw wijnconsulent trotseerde de Kerstmarkt, installeerde zich in een knusse zetel op rij negen van het NTG en zag dat het goed was.

Heel wat country coryfeeën passeerden de revue. ‘Island in the stream (that is what we are,… but we rely on each other Ah Ah…)’ van Dolly Parton en Kenny Rogers  was samen met het drieluik songs van Johnny Cash met z’n June Carter één van de vele hoogtepunten.

Maar er waren ook enkele verrassende nummers, zoals een chanson van Julien Clerc, ‘Motherland‘ van Natalie Merchant ( 10000 Maniacs ) op een tekst van Bernard de Wulf en ‘Into your arms ‘van The lemonheads dat een West Vlaamse versie meekreeg, “Recht in uw oarms”. Filip Kowlier zou het niet beter gedaan hebben.

Soms overschrijdt Opbrouck ( bewust ) net de grens qua kitschgehalte, maar gelukkig blijft het Franky of Bavikhove gevoel ver weg .

De prachtige versie van Love Hurts ( met tekst van Frank Van der Linden –De liefde pakt je vast. En laat je niet meer los. De liefde is een bom. Die in je borst ontploft. Het doet pijn…Oewoewoe veel pijn..-) kwam naar mijn aanvoelen als tweede nummer iets te vroeg in het programma, en héél af en toe vallen de beperkingen op van een zingende actrice. Maar haar  magistrale versie van  Stand by your man (oorspronkelijk van de zes maal hertrouwde Tammy Wynette en hier vertaald door ‘ Blijf bij je vent’) zorgde voor koude rillingen en daverend applaus.

Ik heb er m’n gemalin onder lichte dwang moeten naartoe sleuren ( ze had een stukje gezien op tv dat haar niet echt enthousiasmeerde ), maar V heeft er uiteindelijk net als ik  enorm van genoten. Tijdens het optreden bevond er zich dan ook een constante smile op mijn gezicht, af en toe vergezeld van een kleine krop in de keel. Maar dat laatste kan ook aan mij liggen, ik ben namelijk een bekoorlijk sentimenteel kalf.

wim en els

 

Net uit :

* Noise Floor, de nieuwe van Bright Eyes : Gratis en legaal te beluisteren op de fantastische VPRO Luisterpaalsite

* de Cora wijngids ( 10/10-8/11 ) : Schitterende selectie wijnen ( oa Pradeaux 2001, Rieussec, Potensac en Lagrange 2003, LLC 2002 en vele, vele anderen…)

Wil u ook kwijl

op t klavier,

Klik dan snel

Doe het hier