Restart

Belgacom heeft beslist om alle blogs die op skynet zijn gemaakt te verwijderen…

Sympathiek…

Gelukkig kon alles naar WordPress geëxporteerd worden, waarvoor dank.

Advertenties

Grote tegen kleine broer

Tweede wijnen in Bordeaux zijn de laatste jaren zeer populair geworden. Eerst en vooral omdat de eerste wijnen van sommige huizen voor de gewone sterveling niet meer te betalen zijn, maar zeker ook omdat de kwaliteit enorm is gestegen. Hoe verhoudt de tweede wijn zich tegenover zijn grote broer? Is er een duidelijk herkenbaar kwaliteitsverschil? Of kan een tweede wijn voor sommigen gewoonweg béter zijn dan zijn grote voorbeeld? Lijken de wijnen trouwens op elkaar? We dronken ondermeer Pontet Canet, de grote ster uit Pauillac die vandaag op gelijke hoogte staat van zijn buur, Mouton Rotschild.
We proefden deze keer echter niet enkel Bordeaux, we onderzoeken ook 4 wijnen uit de Zuidelijke Rhone. Een van de allergrootste namen uit de streek, Beaucastel, is zelfs een van de weinigen die een échte tweede wijn heeft (én een zeer goede), namelijk de Coudoulet de Beaucastel.
Verder dronken we ook een Chateauneuf 2006 van Charvin (zeer goed jaar) naast de Cotes du Rhone uit 2007 (topjaar waarin de gewone CDR Chateauneuf- allures kreeg aangemeten).

hemelse wijnvaart line up.png

Elf dorstige zielen schoven aan om 13 (uiteindelijk 17) wijnen aan een grondig onderzoek te onderwerpen. Elke wijn werd een dag op voorhand geopend en net voor uitschenken gekarafeerd.
Alle proefkonijnen werden op de hoogte gebracht van het Forum-puntensysteem en pasten dit meticuleus toe op de stalen die hun glas vulden.

70-74: Drinkbare maar zeer flauwe wijn
75-79 Middelmatige wijn
80-84 Degelijke wijn
85-89 Goede wijn
90-94 Zeer goede wijn
95-99 Sublieme wijn
100 Absolute topwijn, enkel voor de ondernemende apothekertjes van deze wereld.

De scoreformulieren konden worden aangevuld met enkele trefwoorden die de aangeboden wijn karakteriseerden. Op basis daarvan werden hier de proefnotities neergeschreven.

0/ Ijkwijn: Chateau Belle Vue Haut Medoc 2010
Donker kersenrood met nog violet rand, blauwe bes, gerookte toets, grafiet, warme gloed, volle soepele aanzet met veel sap, een warm mondgevoel maar mooie zuurtjes, wat tannine naar de afdronk toe, te jong maar toch al lekker. 89,2
De ijkwijn diende als referentiepunt voor de volgende wijnen. Het gemiddelde van de groep werd nadien vergeleken met het gemiddelde op CT en wat bleek? Slechts 0,1 punt verschil. Onze groep bleek dus al meteen zeer representatief voor de mondiale wijnwereld. Cool

Duo 1

Domaine Charvin Chateauneuf du Pape 2006
Fijne, kruidige neus, bloemetjes, zoethout, aardbei, bessen, bos. In de mond krachtig doch zeer elegant, enorm fris, versmolten, kruidig, verrassende tanninestructuur. Heel mooie afdronk. 90,8
Domaine Charvin Cotes de Rhone 2007
Heerlijk rijpe neus met pakken bosfruit, braambes, gelei, laurier, viooltjes. Veel body in de mond, vlezig, bijna mollig, rijp en warm. 91,4

En hup, al meteen de eerste verrassing. Twee totaal verschillende wijnen, 4 proevers verkozen de Chateauneuf, de 7 anderen vielen voor de gulheid van de CDR.

Duo 2

Fiefs de Lagrange St Julien 2003
Geëvolueerde kleur,zwarte bes, munt, peper, grillé, zoethout, ceder. Heel zacht en versmolten,, mooie lengte, fruitige afdronk, vintage Bordeaux 93
Chateau Lagrange St Julien 2003
Florale toets, rood fruit, koffie, mokka, pruimen, cassis. Iets complexer nog dan vorige wijn, rijp maar fris, lang, iets meer tannines, lange afdronk. 93,54

De eerste wijn haalt het nipt van de tweede. Eén proever vond beide wijnen even goed, 4 proevers gingen voor de Fiefs, 6 proevers verkozen de eerste wijn. Fiefs de Lagrange bewijst weer zijn ongelooflijke kwaliteit en doet zijn status van een van de allerbeste tweede wijnen alle eer aan.

Toen vond Bert het tijd om iedereen bij het pietje te nemen. (Inderdaad, het was een 100% mannelijke groep #sorry#metoo#machos#zuipschuiten)
Heel geheimzinnig liet hij drie geblindeerde flessen rondgaan.
De eerste wijn had een wat gemaquilleerde neus met caramel, koffie, rijp rood en zwart fruit, zoethout. De meest geëvolueerde kleur van de drie trouwens. In de mond een mooie lengte, iets minder harmonieus, wat tannines in de afdronk. 89,9
Wijn twee had een heerlijk fris aroma met bosbes, munt, grafiet, calisse. In de mond een sublieme balans, fraicheur en fruit, lange, zachte afdronk. 92,3
Wijn drie had een echt cabernet-neusje, met peper en cassis, wat stal, mineraliteit (ijzer). Heel sappig in de mond met zachte doch volgens sommigen ietwat drogere tannines. 91,5

En, Berrrrt, wat hadden we gedronken? (schallende stem)

Wijn1: Lagrange a Pomerol 2003
Wijn2: Chateau Lagrange St Julien 2003
Wijn3: Fiefs de Lagrange St Julien 2003

watte

De oooh s, de aaaah s en de gdvrmme ge hebt ons bij ons pietje s vlogen in het rond.

Drie zaken die opvallen:
1/ De Lagrange haalt het twee maal van de Fiefs maar het verschil is miniem.
2/ Bij de tweede reeks Lagrange/Fiefs halen beide wijnen elk een punt minder.
3/ Niemand had door dat we dezelfde wijnen dronken als die van vorig duo.

Duo 3

Chateau Malartic Lagraviere Pessac 2012
Heerlijke neus met pakken zwart fruit, kruiden, drop, complex! In de mond piepjong maar zeer soepel met schitterend rijpe tannines, heel lang en fris, een waar genot om drinken. 92,5
Reserve de Malartic Pessac 2012
Animaal, peper, gebrande toets, bosbes, ook heel mooi maar zowel in neus als mond iets monolitischer, minder boeiend, meer evolutie. 91,18

Bij dit duo was het klasseverschil duidelijk. Echt een voorbeeld van wat het verschil tussen een eerste en tweede wijn kan zijn: Lengte, complexiteit, afdronk, bewaarkracht. Toch verkozen 4 van de 11 proevers de Reserve boven de eerste wijn

Duo 4

Chateau Pontet Canet Pauillac 2006
Enorm geraffineerde neus met zwart en rood fruit, tabak, grafiet, gebak, ceder, amandel. In de mond
nog compact maar een subliem evenwicht, enorm veel materie, mooie zuren, perfecte tannines. 93,18
Les Hauts de Pontet Pauillac 2006
Meer evolutie in kleur en geur, rood fruit, cassis, gerookte toets, zoethout, cacao. mooi versmolten in de mond, balans, minder complex maar bijzonder aangenaam. 90,68

Slechts één dissidente proever vond hier de Hauts de Pontet een puntje beter dan de Grand Vin. Wellicht iemand die houdt van wijnen op dronk.

Coudoulet de Beaucastel CDR 2007
Champignon, rode bessen, caramel, koffie, vijgen, soepel en heel zacht, lange afdronk. Hedonistische wijn. 93,18
Chateau Beaucastel Chateauneuf 2007
Zelfde type wijn, krachtiger. Had eigenlijk alles van de vorige maar nét iets meer. 93,59

Twee schitterende wijnen die door twee proevers evenwaardig werden bevonden. Drie proevers verkozen zelfs nipt de Coudoulet, de andere zes gingen voor de Chateau. Voor een derde van de prijs kunnen we hier echter wel vragen stellen bij de meerwaarde. De eerlijkheid gebiedt ons te stellen dat 2007 voor de wijnen met ‘mindere pedigree’ echt wel een topjaar is geweest (cfr ook de eerste challenge van deze degustatie).

Chateau Bouscaut Pessac 1982
Rokerig, koffie, truffel. Start fluwelig, zuurtjes even voelbaar maar eindigt mooi met versmolten tannines. 91,36
Chateau La Louviere Pessac 1982
Munt, bos, vanille, heerlijk boeket. Zacht en lang in de mond, iets meer vulling dan vorige, mooie balans, verfrissend zelfs. De kwintessens van een gerijpte Bordeaux. 92,90

De niet geklasseerde wijn wint het van de Grand Cru Classé. Waarbij de premisse van deze proeverij perfect werd aangetoond. Het is niet steeds de duurste of meest gerenommeerde wijn die later het meest genot schenkt.

Voor wat betreft de tweede wijnen was er in de meeste gevallen wel een klasseverschil te bemerken, maar ook hier kan de vraag worden gesteld of het kleine (en voor sommigen onmerkbare) verschil in kwaliteit het grote verschil in prijs rechtvaardigt.

We sloten af met een VDP 2013 van Des Tours bij een heerlijke kaasschotel en konden aldus nog even nagenieten van onze Hemelse Wijnvaart.

hemelse wijnvaart.jpg

Wat is Chateau Belgrave waard?

Chateau Belgrave is 1 van de vijf Grand Cru Classé s in de Haut Medoc.
Net als La Tour Carnet blijft deze wijn een van de weinige betaalbare Grand cru classés op linkeroever. De laatste jaargangen schommelt de prijs tussen de 26 (voor de 2013) en 32 (voor de 2016) euro (Bron: Topwijnen).
Deze wijnen kunnen veelal even goed ouderen en na pakweg 15 jaar even klassevol zijn dan veel duurdere en bekendere Grand Cru Classés uit de vier topgemeenten (Pauillac, Margaux, St Julien, St Estephe).

Is dat zo?

Wel, wij hebben dat getest.

We zetten zes opeenvolgende jaargangen van Chateau Belgrave telkens naast een illustere Grand cru Classé uit een topgemeente.
We dronken uiteraard blind en hebben trachten ontwaren of de challengers (die minstens de helft- maar soms tot driedubbel -zo duur zijn) wel degelijk beter zijn dan de Belgrave. Ook interessant is een follow up van de wijnjaren van 1998 tot 2003. Is 2000 werkelijk beter dan 2001? Kan 2003 alweer verrassen en heel evenwichtige wijnen geven? Bevestigt 1998 als onderschat Medoc-jaar?

Dit was de line up. De duo s werden in willekeurige volgorde geschonken zodat er ook lustig gegokt kon worden op het oogstjaar.

Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 1998-Chat. Malartic Lagraviere GCC Pessac 1998
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 1999-Chat. Grand Puy Lacoste GCC Pauillac 1999
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2000-Chat. Lafon Rochet GCC St Estephe 2000
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2001-Chat. Lagrange GCC St Julien 2001
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2002-Chat. Montrose GCC St Estephe 2002
Chateau Belgrave GCC Haut Medoc 2003-Chat. Lafon Rochet GCC St Estephe 2003

Belgrave haut medoc

 

Een klein verslagje van ons wedervaren onder een prachtige lentezon.

Als aperitiefje dronken we een gekoelde spatburgunder 2015 van Richter. Men dacht aan gamay, pineau d aunis, maar Olivier herkende plots de spatburgunder-touch. Heerlijk fris drinkgenot.

Tijd voor het ernstige werk. De wijnen werden de avond ervoor geopend en onmiddellijk weer gesloten en koel geplaatst. Een uur of 4 voor de degustatie werd er een klein slokje uit elke fles gegoten. Voor sommige wijnen was deze voorbereiding zelfs nog te voorzichtig.
De wijnen werden per duo gegeven, in niet – (chrono)logische volgorde. Na elk duo gaf elke proever punten aan de wijnen en trachtte men een gok te doen op oogstjaar en Chateau.
Een eerste bemerking: er was niet echt een lijn te trekken in het karakter van de Belgrave. Waar bij de vorige degustatie (Heevie Teusted) de Sociando meermaals herkenbaar was, kon hier moeilijker van een zekere typiciteit gesproken worden.

1/ 1998
*Belgrave 1998: Evolutieve neus, tertiair karakter, leder, bos, mist wat fruit. Ook in de mond herfstig, mokka, wel mooie balans maar nogal dun in het middenstuk, wat puntig, licht droge afdronk. Wijn die moet gedronken worden. 88
*Malartic Lagraviere 1998: Wat een verschil. Een heel rijke, volle, rijpe neus. Pakken zwart fruit, krieken, vanille. Krachtig in de mond maar met een zijdeachtige structuur, heel breed en sappig, pure klasse. Kan zeker nog 5 a 10 jaar mee. 92

Het begin dus slecht voor Belgrave, het verschil in deze wijnen was immens.
Ik gaf onmiddellijk daarna de 1999, kwestie van niet voorspelbaar te zijn (had niet chronologische volgorde aangekondigd 😉 )

2/ 1999
*Grand Puy Lacoste 1999: schitterende, frisse, typische Bordeauxneus met tabak, leder, zwart fruit, nougat en mineraliteit. Ook in de mond is de fraicheur opvallend, heel elegante maar toch krachtige wijn met wat lichte tannines naar de afdronk toe.
Kwintessens van Bordeaux volgens Olivier. 92
*Bellegrave 1999: Deze wijn had dan weer een totaal atypisch aroma en smaak. Chemisch, bloemig, bijenwas, geconfijt fruit, bloed. In de mond lijkt dit eerder een lichtere Rhonewijn, met rood fruit en zachte tannines. Ik vond dit persoonlijk een afknapper maar de groep kon dit beter appreciëren. 89

Alweer toch een groot kwaliteitsverschil, hoewel evengoed bij de Belgrave iets was misgelopen, moeilijk om te beoordelen.

3/ 2003
*Bellegrave 2003: Animaliteit in de neus, cassis, kers, mineraal. Heel toegankelijk in de mond, vlot en fris, eerder ingetogen voor een 2003, mooi evenwicht, lichte droogtrekking.
De eerste Belgrave die indruk maakt, kreeg 91|100
*Lafon Rochet 2003: Een topjaar voor dit huis (zie ook mijn post van 2006: hier ) en na 15 jaar nog steeds even hedonistisch. Krachtige en kruidige neus met kruidnagel, grafiet, cacao, zwart fruit, mokka. Mooie concentratie in de mond, mannelijk, vlezig maar fris, laaaaang, complex. Bittertje (cabernet) op het einde. 93

Een heel knap duo wijnen met een zeer sterke prestatie van Belgrave maar hij stond jammer genoeg tegen één van de (betaalbare) kleppers van de jaargang en delfde aldus weer het onderspit. Wat hier dus wel opviel is de enorme toegankelijkheid van Belgrave (cfr. opmerking van Jean).

4/ 2001
*Lagrange 2001: Geparfumeerde , fijne neus met zoethout, pruim, ceder. Vrouwelijke elegantie in de mond, een heel mooie spanning, lang en evenwichtig, incrachable. Hemelse afdronk ook. Wat een wijn. 93 (zelf noteerde ik zelfs 94)
*Belgrave 2001: Maar wat presteerde ook de Belgrave mooi in deze jaargang! De wijn was verrassend gelijkaardig qua karakter**, met iets meer mineraliteit (natte leisteen volgens Jari – en die is bodemdeskundige dus t zal we waar zijn 😉 ). Ook heel mooi maar dan toch iets minder complex in de mond. 91

Ook hier presteert Belgrave uitmuntend maar alweer moet hij het afleggen tegen zijn opponent. Deze laatste behoort volgens mij dan ook tot de top van Bordeaux, ondanks zijn relatieve betaalbaarheid.

**achteraf viel mijn frank, echt waar: Belgrave wordt gescheiden van Lagrange door een beek die de grens van aop St Julien afbakent… straf!

5/ 2000
*Lafon Rochet 2000: licht lactische toets in de neus, boter, peperkoek, deed sommigen aan Pomerol denken. Het lactische vinden we niet terug in de mond, perfecte rijpheid wel, een wijn die kan gedronken worden maar nog heel wat toekomst heeft. 91-92
Belgrave 2000: Tabak, eucalyptus, ceder, bos. Lijkt wat rijper bij de aanzet, plooit mooi open maar vertoont nog wat droge tannine op t einde. 91

Close call hier, maar de Lafon was toch nog nét iets completer.

6/ 2002
*Belgrave 2002: Hier schreef ik enkel “Toegankelijk, zeer mooie wijn voor Belgrave in een moeilijk jaar” 90
* Montrose 2002: Deze wijn was de absolute winnaar in één van onze vorige degustaties maar presteerde deze keer iets minder goed. Weliswaar werd hij beter in het glas, wat me deed vermoeden dat ik hem langer had moeten karaferen of reeds meer lucht had moeten geven bij openen de dag ervoor. 91+

De meest verrassende challenge, waar bij t begin een aantal mensen blind zelfs de Belgrave verkozen boven Montrose. Na een tiental minuten in het glas toonde de Montrose echter pas zijn klasse en aldus moest Belgrave voor de zesde maal zijn meerdere erkennen in de uitdager.

Naar t einde toe werden we wat vermoeid maar we konden toch duidelijk besluiten dat Belgrave sedert het jaar 2000 werkelijk heel mooie wijnen produceert die dan wel iets toegankelijker en ietwat minder complex zijn dan duurdere buren (letterlijk ook, Lagrange bijvoorbeeld ligt er net naast) maar die voor de prijs enorm veel drinkplezier geven.

Ik zou zeggen try it out!

IMG_0187.JPG

 

Waltzing Tannine december 2017

WT bij mij- Thema: wijnen met (naast het jaartal) een extra gemeenschappelijke link

clos baquay, leitz, cap leon veyrin, agapé, des tours, clos d un jour, couspaude

Duo 1 WIT

Domaine Agapé Grand Cru 2010, Riesling Rosacker
Weingut Josef Leitz – Riesling Alte Reben 2010, Berg Roseneck Rheingau

Eerste positieve vaststelling: Geen van beide wijnen had de (door mij gevreesde) petrol-toets.
De Elzasser was nochtans zeer herkenbaar riesling, met rijpe appel, mineraliteit, mooie zuurtjes en een bittertje (agrume) in de mond. 90-91
De Rheingau van Leitz werd door niemand herkend als riesling, hij toonde weinig kenmerken van wat wij verwachten van die druif. Peer, tabak, amandel, vanille in de neus, fluwelig en vol in de mond. 88

Duo 2 ROOD

Chateau Lilian Ladouys, St Estephe 2014 (pop ’n pour)
Chateau Lilian Ladouys, St Estephe 2014 (geopend dag voordien + dag zelf 4 uur karaf)

Jonge wijnen hebben karaf nodig, zeggen de meeste handelaars of wijnboeren. Niemand denkt er dan aan om 24 uur te karaferen, meestal  houdt men het bij een paar uur.
Maar wat is nu het effect van deze behandeling? Ik schonk blind dezelfde wijn, de ene onmiddellijk na openen, de andere na 4 uur karaf (en dag ervoor geopend)

Chateau Lilian Ladouys, St Estephe 2014 (pop ’n pour)
Kruidige neus met peper, toast, rood en zwart fruit, kaneel, zoethout, iets groenig. In de mond is de wijn redelijk hard, met nogal stugge tannines en bitterheid. De groep gaf blind 85+

Chateau Lilian Ladouys, St Estephe 2014 (geopend dag voordien en dag zelf 4 uur karaf)
Hierbij riep St Canard direct uit: Hmm, dit is mijn ding.. St Canard staat bekend om zijn… dwangmatige decanteergedrag. De wijn was minder fruitig in de neus, wel blauwe bes, grafiet, zoethout. In de mond komt de wijn zachter over, de tannines zijn wel nog aanwezig maar milder. De groep gaf blind 88++

De gekarafeerde Ladouys kreeg dus (blind!) 3 punten extra van het proefpanel.
Wel moet gezegd dat enkele proevers bij aanvang vonden dat de wijnen erg op elkaar leken. Iemand dacht toen aan dezelfde wijn uit verschillende jaren.

Twee dagen nadien dronk ik nog een restje en was verrast door de kwaliteit en zachtheid van de wijn. Zou hem op dat moment 90 gescoord hebben. Zo zie je maar…

Duo 3

Domaine de la Butte Haut de la Butte Bourgeuil 2007
Chateau La Couspaude St Emilion GCC 2007

Hier was de extra link dus de cabernet franc.

Le Haut de la Butte 2007, was licht en elegant, kwam zeer Bourgondisch over. Fijne wijn, perfect op dronk. 90
Toch moest de Loire wijn het afleggen tegen de Couspaude 2007. Bij deze wijn was het enthousiasme enorm. Het aroma was overweldigend, met donker fruit, noten, toast, boter. De houtlagering was dus nog voelbaar, maar net zoals bij de eerste keer dat ik deze wijn dronk was alles zeer mooi verweven en gewoonweg hedonistisch. Ook in de mond had deze wijn enorm veel smaak en sap, zeer milde tannines, indrukwekkende lengte. Ik hou de laatste jaren minder van zulke ‘commerciële’ wijnen, maar deze klepper kon iedereen aan tafel enorm bekoren. De beste 2007 Bordeaux tot op heden gedronken. En een bewijs dat goede huizen ook in mindere jaren knappe wijnen kunnen maken.
De punten lagen tussen 93 en 95.

Duo 4

Domaine de la Butte Mi-Pente Bourgeuil 2008
Clos Baquay, Cotes de Marmandais 2008

De eerste wijn,  topcuvee van La Butte, presteerde nog een stukje beter dan de vorige.
Licht animaal, brood, zachte kruiden, finesse. In de mond weer dat Bourgondische, maar hier was  meer materie, de wijn was ook nog niet op zijn hoogtepunt. 91+
Wijn twee was voor de proevers dé verrassing van de avond, een wijn uit het Zuidwesten van cultwijnbouwer Elian Da Ros. De Clos Baquay werd geprezen om zijn finesse en evenwicht, iemand noemde hem ‘melodieus’.  Kan wel nog wat jaren mee ook.  Zelfde score, 91+

Duo 5

Chateau Cap Leon Veyrin Listrac 2005
Clos d Un jour, Un Jour, Cahors 2005

Hupla. Experiment geslaagd.
Ik was al een zekere tijd benieuwd naar hoe de 2005 Medocs het vandaag deden. Maar uit schrik om alweer een kindermoord te begaan opende ik de wijn de dag ervoor. Ik rook en proefde, en ja… de typische puntige 2005-geur en het gesloten mondgevoel waren weer present.
In zoverre zelfs dat ik de dag van de proeverij deze Cap Léon Veyrin 2005 nog een uur of twee extra karaf gaf. Niet zeker of dit echt genietbaar zou kunnen worden.

En óf de wijn  genietbaar werd..! De commentaren waren unaniem. Schitterende wijn!! Complex, lang, evenwichtig, perfecte tannines. Alles wat je verwacht van een Medoc uit een topjaar. In dit geval een over-achievende wijn uit de minst sexy appelatie Listrac. 92

Bordeaux 2005? Komt goed, just give it time, baby..

De opponent ging er echter nog over.  ‘Un jour‘ is gemaakt van de druiven van de beste percelen van het domein  Clos d un Jour te Cahors. En net als bij de vorige grote proeverij (Gaussen) was een Cahors zowat de WOTN (toen was het Haut Serre). Een wijn die alles had, geen notities want teveel genoten. 94+

Duo 6

Domaine des Tours, IGP 2010
Chateau des Tours CDR 2010

Ook hier was ik zeer benieuwd naar het resultaat. Meer en meer twijfel ik aan het nut om 5 euro extra te betalen voor de Cotes du Rhone van dit alom bekende huis.
En nu…ben ik er nog niet helemaal uit.

De VDP (ja, wij noemen die nog zo) werd Bourgondisch genoemd, was meer geëvolueerd, perfect op dronk, wat tertiair zelfs.
De Cotes du Rhone was meer… Rhone-achtig (CH9), ging er boven qua materie, kruidiger, iemand noemde hem wel ‘fletser (wellicht in vergelijking met de fraicheur van de VDP), heel zacht ook. Toch dacht men ook hier in eerste instantie aan een pinot noir. Aha, we kregen misschien een Villages versus een Premier Cru? Of, zoals iemand zelfs opperde, een premier en een Grand cru?

Enfin, t is weer aangetoond, eindigen met Des Tours is altijd bingo. En altijd, echt altijd (tenzij men Des Tours al goed kent), denkt men aan pinot noir.

De biertjes breiden een perfect slot aan een mooie avond.

t Is niet altijd makkelijk om de tijd en energie te vinden maar ik ben toch blij dat deze degustatie is vereeuwigd.
En ik maak van de gelegenheid gebruik om u, waarde lezer, een heel prettig einde- en nieuw jaar te wensen!

Open boek, Open fles: Aflevering 3

Hartelijk dank aan Jordaens voor deze gastbijdrage.

Het boek:

Jeroen Olyslaegers: Wil

Tja, dat lukt dus niet, hé, een reden verzinnen waarom je wijn x bij boek y drinkt… Trouwens, wie heeft de mogelijkheid om een volledig boek op de tijd van één fles uit te lezen. Bij mij althans gaat het lezen van één boek gepaard met koffie, Bru, abdijbier, een restant wijn na de maaltijd, een flesje Evian naast het bed…

Maar goed, Wil dus. Van Jeroen Olyslaegers. In grote mate begeleid door een Pinot Grigio uit de Alto Adige, gewoon omdat die voorhanden was, het warm was en ik in een tuinstoel zat. Volgens het thema van het boek had ik me misschien beter een kratje Bock Pils aangeschaft…

“Wil” wordt aangekondigd als Olyslaegers’ meesterstuk, zijn “Verdriet van België” (een boek dat ik drie keer gelezen heb, om daarna met zekerheid te kunnen zeggen dat ik het niet erg goed vind), zijn “Kapellekensbaan” (wat ik veel te hoog gegrepen vind). Hij wordt in de markt gezet als een nieuwe Louis Paul Boon. Maar dat heeft wellicht te maken met het feit dat hij jaren in het Louis Paul Boon-documentatiecentrum heeft gewerkt. Jongens, ik heb na afloop enkele pagina’s van Mijn Kleine Oorlog herlezen en, nee, de gelijkenis met Boon houdt op met de paar keer dat iemand “Kust mijn kloten” zegt.

Is het dan een slecht boek? Zeer zeker niet. Het leest vlot weg, al werd ik de hoofdfiguren na een tijdje echt wel beu. Ze zijn dan ook veel te oppervlakkig, bordkartonnerig, komen niet tot leven en dienen enkel om de voortgang van het verhaal te stofferen. O.K. de hoofdfiguur is nu eenmaal een man zonder eigenschappen (en ja, ooit werd over zo iemand een wereldroman geschreven), een “tweezak” in de ogen van zijn omgeving, een speelbal der evenementen. Maar zo’n hol personage blijft niet boeien. Ook niet als zijn puberale relatie met zijn toekomstige vrouw uit de doeken wordt gedaan. Sinds we in de humaniora bij Hubert Lampo de diverse onderdelen van het vrouwelijk geslacht hebben leren benoemen, hebben we daar ook niet echt meer behoefte aan.

Wil is een Antwerps boek. Maar ook daar bleef ik op mijn honger zitten. De stad wordt op geen enkel moment een personage in het verhaal. Voor iemand die iets verder dan Lier woont, heeft de Van Diepenbekestraat, al geen betekenis meer. Voor iemand van Gavere kan een joodse diamantair evengoed op de Vlaamse Kaai winkel houden, als in de Vestingstraat… Tenzij je natuurlijk de gps voor wandelaars overstijgt en het wezen van die wijken, het karakter van die straten uit de doeken doet. Hier kom je alleen te weten dat het glad is in de Pelikaanstraat (of de Lange Kievitstraat, ik ben het vergeten) als het gesneeuwd heeft…

Enfin, het is niet de bedoeling om een grondige analyse te maken of zelfs maar min of meer volledig te zijn. Je zou het nog kunnen hebben over de vorm, die na een tijd nogal kunstmatig overkomt. Een overgrootva steekt een monoloog af tegen een achterkleinzoon en ik zat na een tijdje toch echt te wachten op de eerste reactie van die laatste, zodat een heuse dialoog kon ontstaan tussen verleden en heden. Om te weten waarom dat niet gebeurt, moet je het boek maar lezen. Tot het einde! Een andere vormeigenschap is het switchen tussen het verleden (W.O. II), o.m. 1993 en het heden. Dat doet natuurlijk vaag aan de Kapellekensbaan denken. Maar Boon monteerde op meesterlijke wijze drie verschillende verhaallijnen door elkaar, waarbij deze meestal redelijk subtiel elkaar becommentarieerden. Bij Wil blijf ik nogal eens met de vraag zitten: wat heb ik aan de wetenschap dat die ouwe venten in de Boerinnekes zitten te kaarten?

Olyslaegers heeft een vlotte schrijfstijl, doet een poging om iets maatschappelijk relevants te vertellen, en daarmee dingt hij al meteen mee voor de bergprijs in het geaccidenteerde Vlaamse schrijverslandschap. Maar, zoals dat wel meer gebeurt, de mediahype rond “Wil” is compleet buiten proportie.

Open boek, Open fles: Aflevering 2

Het boek:

Koen Strubbe: Kruis en munt

Na de zware dobber van Cormac McCarthy had ik zin in wat lichtere kost. Een thriller of zo, vooral iets dat makkelijker leest dan de opeenvolging van beschrijvingen en metaforen in Blood Meridian.
Ik vond hiervoor het perfecte boek.

Enige tijd geleden kreeg ik een pakje toegestuurd van uitgeverij Manteau. Het was een “ongecorrigeerd vooruitexemplaar” van het eerste boek van Koen Strobbe, Kruis en Munt.

Koen Strobbe werkte eertijds voor Woestijnvis en werd in 2000 directeur van het tijdschrift Bonanza.
Dit blad was slechts een kortstondig leven beschoren, en  Koen zocht een andere uitdaging in het Zuiden van Frankrijk.
Bij Uzés, tussen de Pont du Gard en de Cevennes, realiseert hij ondertussen de droom van vele wijnliefhebbers: hij verbouwt er zelf zijn wijn.

Wat ik niét wist toen ik het boek in handen kreeg, was dat ik al één van zijn wijnen had gedronken. Meer zelfs, ik had deze wijn al lyrisch besproken op het forum. Marc Roovers (van de blog Vrienden van de riesling) bracht in de wijnles een fles mee ter gelegenheid van de BYOB en scoorde er bijzonder hoge punten mee. De Domaine Perdix-Lasouche “XII Nuits” 2009 charmeerde elke proever en deed me zelfs denken aan een wijn van … Reynaud. Zowel Marc als ik bespraken de wijn op het forum (zie hier).

Een andere passie van Koen Strobbe is dus literatuur, maar hij houdt het niet bij lezen alleen. In 2015 stuurde hij een kortverhaal in voor de Aspe Award en won meteen de hoofdprijs. Dit motiveerde hem om meteen een volledig boek te schrijven.
En ook hier slaagt Koen Strobbe erin om een boeiend product af te leveren.
Kruis en munt is een thriller die zich afspeelt in de Rhône streek, met in de hoofdrol de eigenaar van een zeer gerenommeerd domein in Chateauneuf. Hij helpt een jonge vrouw die op zoek is naar haar spoorloos verdwenen vriend. Veel meer ga ik niet over het verhaal vertellen, dit zou alleen maar het leesplezier bederven.
Hier en daar is er wel een verwijzing naar wijn maar het boek is niet specifiek  voor de wijnliefhebber geschreven. Het is geschreven voor iedereen die zin heeft in een knappe, boeiende thriller die je enkele dagen in spanning houdt (want langer zal je er niet over doen, gezien je telkens wil weten hoe het verder gaat).
De vlotte schrijfstijl breng je als het ware in een vakantiestemming, maar het boek bevat ook een aantal dubbele bodems en hier en daar een heerlijke cynisch-humoristische touch (hoofdstuk 21, schitterend).
In deze blogpost bespreek ik jammer genoeg geen wijn van Domaine perdrix-Lasouche, maar een vergelijking dringt zicht toch enigszins op: naar mijn herinnering vertoonde het product dat Koen niet van woorden maar van druiven fabriceerde dezelfde mooie spanning als het boek (dankzij de frisse zuurtjes) en dronk hij minstens even vlot dan het boek las. Enige verschil is misschien dat de wijn toch iets complexer in elkaar zat en dat ik eerder de wijn nog eens opnieuw wil drinken dan het boek te herlezen. Maar dat zal u niet verwonderen. smile

IMG_0555.JPG

De wijn:

Domaine Lous Grezes: Yu Wei Wun 2008

Gezien van Koen Strubbe geen wijn voor handen was zocht ik in mijn kelder een andere geschikte wijn om bij dit boek te drinken. Plots vond ik de ideale stand-in! Ik hád namelijk al enkele flessen liggen van een Vlaamse wijnbouwer uit de streek. Meer zelfs, van een wijndomein dat op een steenworp ligt van Perdrix Lasouche.
Sedert 2002 maakt Luc Lybaert heel bijzondere wijnen in Domessargues, bij de Cevennen. Hij werkt “natuurlijk” en brengt verschillende cuvées op de markt.
De fles die ik opende draagt de naam Yu Wei Wun. Dit is de naam van de ex-vrouw van Kamagurka, die in 2008 met de fiets verongelukte. Lybaert werkte al een tijdje samen met Kama, die enkele etiketten voor zijn wijn ontwierp.

ART-000305.jpg

Deze wijn wordt gemaakt van grenache, syrah en…merlot.
Beetje Bourgognerood kleur, iets intenser wel. De neus is redelijk krachtig maar elegant, met bij aanvang vooral wat bosgeur, bloemetjes, ceder, ‘putje’, cacao.  Het fruit is eerder zwart, met cassis en blauwe bes, later komen echter wat rode bessen piepen. Een heerlijk, zuiver aroma.
In de mond komt het rode fruit nu terug, de wijn is heel soepel, met veel sap, mooie zuurtjes, verrassend licht en fris voor zo’ n Zuiders product. De wijn drinkt (hier komt ie!) ongelooflijk vlot maar vertoont meer dan genoeg spanning om het boeiend te houden.
Op de tweede dag is de wijn nog niks van zijn kwaliteiten verloren, enkel in de afdronk smaak je nu de typische creozoottoetsen die vele natuurlijke wijnen vertonen.
Deze wijn was een mooie compagnon van het boek maar is vooral een heel mooi eerbetoon aan de betreurde Yu Wei Wun.

 

Open boek, Open fles: Aflevering 1

Een nieuwe rubriek op deze blog. We combineren twee geneugten des levens.

Een boek lezen leert je mens zijn. We kunnen in onze korte tijd op dit ondermaanse zoveel verschillende richtingen inslaan maar jammer genoeg kunnen we er telkens slechts één kiezen die ons hele verdere leven bepaalt. Door een boek te lezen kan je je andere levens inbeelden. Het maakt je ook duidelijk hoe anderen denken, reageren, handelen en het leert je dat we allen niet veel verschillen en veelal dezelfde fouten maken.
Een goede wijn is er om die fouten te vergeten. Maar er is meer. Wijn drinken leert je genieten van wat mens en aarde samen vermogen. Wijn schept een band met mensen die je anders nooit had gekend. Wijn drinken  verzacht de zeden, verhult de verschillen en creëert een magische samenhorigheid.
Wijn drinken leert je mens zijn.

boek en wijn 1.JPG

Het boek

Cormac McCarthy:  Meridiaan van bloed

Cormac McCarhy kreeg in 2007 de Pulitzerprijs voor zijn boek “The Road”. Van dit boek werd een film gemaakt met in de hoofdrol Vigor Mortensen.
Meridiaan van Bloed verscheen tien jaar eerder, in 1997, en werd door H. Bloom van NYT ‘de grootste prestatie van welke levende Amerikaanse ook’  genoemd.
Reden genoeg om dit boek ter hand te nemen. Met in de andere hand een glas goede wijn.

Het verhaal speelt in het Wilde Westen van midden 19de eeuw. Niet The Wild West van films met John Wayne of van Lucky Luke, neen, het is een rauwe weergave van de tocht van een groep outcasts die doorheen de prairie trekken op zoek naar zoveel mogelijk scalpen. Het verhaal op zich stelt eigenlijk niet veel voor, gedetailleerde weergaven  van slachtpartijen worden afgewisseld met lange beschrijvingen van de tocht en de omgeving waar de posse doortrekt. Dit gebeurt in een meesterlijk taalgebruik.

Het is een boek dat inspanning vraagt, het leest veel minder vlot dan ik had verwacht. De sfeer is ook enorm donker, McCarthy laat weinig hoop aangaande de menselijke natuur. En de beschrijvingen van landschappen, van paarden, van schaduwen van paarden, van bergketens, van silhouetten van bergketens, hoe schitterend ze ook zijn beschreven, ze komen op den duur wel je strot uit.
Een voorbeeld van deze literaire masturbatie:

“buiten lag de binnenplaats in de stromende regen die in vlagen omlaagranselde, en het licht van het vuur dat uit de deuropening viel wierp een bleke baan op die ondiepe zee waarlangs de paarden stonden als toeschouwers bij een gebeurtenis op straat. Zo nu en dan, als er iemand opstond en naar buiten liep, viel zijn schaduw tussen de dieren, die hun druipende hoofden hieven en bogen en soppend hun hoeven schraapten om dan weer roerloos te wachten in de regen.”
” in het Westen stonden de wolkenbanken boven de bergen als de donkere schering van het firmament en de sterrenwolken van de Melkweg hingen de ruiters als een reusachtige aura boven het hoofd
.”

Mooi geschreven hoor, maar uiteindelijk volkomen inhoudsloos.

Gelukkig zijn er ook een aantal sublieme passages die het lastige doorlezen dan weer de moeite waard maken, zoals bvb deze:

De paarden traden traag de vreemde grond en onder hen draaide de ronde aarde en beschreef in stilte zijn cirkels in het grotere niets dat hen omvatte. In de neutrale strengheid van dat terrein verwierven alle verschijnselen een vreemde gelijkheid en niets, geen spin, geen steen, geen sprietje gras, kon voorrang laten gelden boven iets anders. Juist de duidelijkheid der dingen logenstrafte hun bekendheid, want het oog construeert het geheel uit een kenmerk of een onderdeel en hier was geen ding lichter of donkerder dan een ander, en in de optische democratie van dergelijke landschappen wordt elke voorkeur willekeurig, en blijken mens en steen op onvermoede wijze aan elkaar verwant.”

Alleen al deze passage maakte voor mij het lezen van dit boek de moeite waard.

Wij stellen niet meer voor dan een steen in de woestijn.

 
De wijn:

Isabelle & Pierre Clement Menetou Salon rouge Tradition 2012

Menetou Salon is een buurgemeente van het bekendere Sancerre. Men maakt er gelijkaardige wijnen die veelal dezelfde kwaliteit halen maar qua prijs een stuk interessanter zijn. Deze wijn kocht ik op het domein voor een euro of 10.

Helder kardinaalrood met waterachtige rand en verrassend dikke maar snel aflopende tranen. Bij aanvang vertoont de wijn een bijna storende vegetale toets. Oei, dit wordt moeilijk, een typisch groene pinot uit het noorden. Maar algauw toonde deze Menetou een vriendelijker gelaat. De vegetaliteit zet zich om in een frisse kruidigheid met munt, calisse, kruidnagel en kersen. Een aardse toets vervolledigt het pallet.
Het mondgevoel is light to medium bodied (om nog eens Parker van stal te halen) met een verrassend droge backbone. De afdronk is relatief kort met een licht bittertje.
Een goede wijn en een mooi alternatief voor de basis pinot noir van vele dure Bourgognedomeinen.

De lichtvoetigheid van deze wijn maakte de zwaarte van de roman enigszins draaglijk.

 

Bourgogne oogstjaar 2008

2008 was in Bourgogne geen makkelijk jaar. Een jaar waarin aan dezelfde wijnstok soms perfecte bessen naast totaal onrijpe druiven hingen.
Vele wijnen vertonen dan ook onrijpe of vegetale toetsen, de tannines en zuren wringen soms.
Toch vinden wij dit een interessant Bourgognejaar. Goede wijnbouwers maakten heel klassieke, frisse en spannende wijnen.

We deden de test gisterenavond.

2008.JPG

 

Wijn 1

Olivier Guyot Marsannay La Montagne 2008

De kleur is verrassend geconcentreerd voor een pinot noir. Het aroma is complex, met al enige evolutie maar zeker niet tertiar. Fijn rood fruit, mineraal, aards, potloodpunt, peper.
In de mond heeft de wijn een redelijk strenge ruggengaat maar er is genoeg rijp fruit en algemeen komt de wijn toch behoorlijk zacht en met een zekere finesse over.
Naar de finale toe vind ik de jaargang echter merkbaar, beetje stug, wat groenig in de afdronk – mijn wijnkompanen konden trouwens blind de jaargang ontdekken.
88

Wijn 2

Denis Bachelet, Cotes de Nuits Villages 2008

Bleek Bourgognekleur, waterachtige rand. In de neus is dit verrassend tertiair. Een geur van dode bladeren die ik associeer met wijnen over hun hoogtepunt. Raar voor een wijn van een wijnbouwer die pure bewaarwijnen maakt. Er is ook een kruidige toets, nieuw leder, iemand ontwaarde een potje olijven.
In de mond smaken we belegen rood fruit in een bij aanvang voldoende sappig en zacht maar fel door zuren gelardeerd geheel. Naar het einde toe trekt de wijn bij de ene slok echt droog, bij een andere slok valt dit mee en is er gewoon sprake van enige 2008-stugheid.
Toch redelijk ontgoocheld gezien de reputatie van dit domein.
87

Wijn 3

Georges Chicotot, Nuits ST Georges, Les Plantes aux Baron 2008

Tja, hier botsten we op een harde waarheid. Waar beide vorige wijnen echt verschijnselen vertoonden van het onrijpere oogstjaar kon deze wijn ons in al zijn facetten bekoren. De harde waarheid is dat in Bourgogne wijnen van dit kaliber onder de 30 euro zelfs op domein amper nog te vinden zijn.
De wijn heeft een totaal ander aroma dan vorige twee, met eerst opvallend animale toetsen en vervolgens heerlijke geuren van drop, rood én zwart fruit, munt, karamel en tabak. In de mond is deze wijn puur en harmonieus, fluwelig, met behoorlijk veel materie die zeer mooi is verdeeld.  De wijn smelt op de tong en eindigt in een zachte afdronk van zoetig rood fruit.
91

Besluit: De onrijpheid van 2008 is zelfs bij goede wijnbouwers merkbaar, maar de wijnen laten zich na 9 jaren toch redelijk vlot drinken. Best zijn ze te drinken bij de maaltijd, dan zullen zuren en tannines verzachten.
Bij de topwijnbouwers en betere percelen (derde wijn) merk je amper iets van het strenge oogstjaar. De ligging, know how, selectie van de druiven,…zorgen wellicht ook bij andere toppers voor heerlijk uitgebalanceerde wijnen met goede bewaarkracht.

Heevie Teusted

 Heevie Teusted zaterdag in Wachtebeke.

Crémant de Loire – Domaine Saint Just 1948 Yves Lambert 2012 brut nature – 100 % chenin de Loire
Heel fijne cremant, echt het niveau van een goede Champagne.

Valais (Wallis) – Charles Bonvin 2015 – 100 % Humagne Blanche – (Saveurs Suisses)
Zeer rijk aroma, exotisch fruit vooral. Ondanks de acrobatische aromatiek valt deze wijn wat tegen, een gebrek aan zuren maakt hem nogal vlak en zwaar. Scoorde eerst 82, wat later kwam ie iets beter voor de dag, 85.

La Côte – Cave Cidis 2015 – 100 % Doral – (Saveurs Suisses)
Ook deze wijn vertoont hetzelfde uitgesproken aroma maar een lijntje mineraliteit maakt hem een stuk frisser. Full bodied maar wél met een mooie zuurstructuur die voor een goede balans zorgt. De helft goedkoper maar een stuk beter dan vorige wijn. 89

Ticino – Guido Brivio Bianco Rovere 2014 – 100 % Merlot – (Saveurs Suisses)
Een WITTE merlot, jawel. Eerst hawaienne (exotisch), dan Bresilienne (nootjes) in de neus..
Heel boeiend in de mond, rijp fruit (peer) en een fijne gerookte toets. Lange afdronk waarin de (goed gemodereerde) houtlagering opvalt. Knappe wijn! 91

Piëmonte Roero – Cornarea 2015 – 100 % Arneis – (Cavatappi)
Dronken we bij de asperges, ik word nooit wild van arneis, ook nu niet. Deed wat denken aan een muscadet met chenin-allures. NR

Châteauneuf du Pape – Domaine des Sénéchaux 2012 – 28 % roussanne 28 % gren. Blanc 35 % clairette 9 % bourboulenc – (Colruyt)
Lactisch, caramel, honing, rijp fruit.. Deed me denken aan een Pouilly Fuissé uit een rijp jaar. Te makkelijke wijn. 86-87

Châteauneuf du Pape – Dom. Bois de Boursan 2007 – 35 % clairette 35 % gren. Blanc 15 % roussanne 15 % bourboulenc – (Vine Devos)
Licht geoxideerd, wat petrol, nog wel wat fruit maar toch…. It s better to drink up than to fade away.. 😉 87

Corton – Domaine Ravaut “Les Hautes Mourottes” 2000 – 100 % pinot noir
Specerijen, mandarijn, wat stal, cacao, rijp. Zeer zacht in de mond, evenwichtig maar niet zeer lang, droog in de afdronk. Voor een GC toch wat beperkt, eerder een goede village. 90

Tulbagh – Rijk’s Estate Syrah 2010 – 100 % syrah (De Wijnzolder)
Fijne neus met minerale accenten, beetje eucalyptus, soepel en in balans met mooie zuurtjes. Rijk’ s bevestigt alweer, koop deze wijnen zou ‘k zo zeggen maar ik kan dit niet doen want de verkoper (was niet de schenker) zat rond de tafel. Dus, koop deze wijnen NIET! Big Grin 90

VdP de Vaucluse – Dom. De Fondrèche Nature 2014 – 30 % grenache 30 % syrah 30 % mourvèdre 10 % cinsault – Vine Devos
Missingske van Erik, hier moest oorspronkelijk de volgende wijn staan (die hij bij ontdekking van een aandachtige proever Sleepy snel uit de kelder haalde).
Gelukkig want we herkenden hier allesbehalve de veronderstelde 100% syrah in.
Nooit een wijn geweten die zo naar frangipane rook. Anders wel lekker hoor.

Côtes du Ventoux – Dom. De Fondrèche Divergente 2015 – 100 % syrah – (Vine Devos)
Dit was dan wél de bedoelde challenger, is de topcuvee van het domein, rijp en rijk met zwart fruit en kruiden, fris en lang in de mond met wat droogtrekkende tannines. 90

Valais (Wallis) – Jean-René Germanier Cayas 2013 – 100 % syrah – (Saveurs Suisses)
In de neus rook deze wijn meer naar peper dan de “peper van de molen” van Jeroen Meus. Bijna kunstmatig, leek het. Daarna ook kruidnagel. Brede vulling, peper komt terug, bittertje en ook hier wat droogtrekking. 90

Valais (Wallis) – Henri Villaton 2015 – 100 % syrah – (Saveurs Suisses)
Hier is de peper opvallender in de mond dan in de neus, sappige wijn. Geen punten genoteerd maar wel dit waardeoordeel: “Mooi hoor”

– Vin de France – Jaboulet Evidence par Caroline 2010 – 50 % cabernet sauvignon 50 % syrah – De Coninck
Fijnkorrelig aroma met cassis, heel fris. Ook in de mond hadden we een Zuiderse koelheid. Thierry opperde Mas Daumas, wat heel goed had gekund (cabernet). Al snel kwamen we uit bij Trevallon. De blend klopte. 😉

Vervolgens een klassieke vraag: Zoek linker-en rechteroever.
En al even klassiek: Twijfel troef!

Saint-Julien – Château Saint-Pierre 2009 – 81 % cabernet sauvignon 19 % merlot – (Magnus in primeur)
Ceder, zwarte bes, potloodpunt, fluwelig en in balans, niet superlang. We dachten aan een Pomerol, zeer verrast bij ontbloting vh etiket. 91

Pomerol – Château Gazin 2009 – 90 % merlot 7 % cabernet sauvignon 3 % cabernet franc – (Magnus in Primeur)
Hier zagen we dus de linkeroever in. Zeer complexe, meerlagige neus met rood en zwart fruit, leder, tabak, kruiden. Meer materie in de mond, ook wel meer opvallende tannines. De vorige wijn was zeer goed, deze is groots. 93+

Patagonië – Bodega del Fil del Mundo special blend 2010 – 40 % cabernet sauvignon 40 % malbec 20 % merlot – (De Clerck)
Beetje rare rode afsluiter, mooie wijn maar na vorige kleppers toch wat gewoontjes.

Barsac – Château Doisy Daëne 2009 – 86 % sémillon 14 % sauvignon blanc – (Magnus in primeur)
Schitterende Sauternes die me weer verzoent met deze wijnen. Zeer drinkbaar, nergens te zwaar of te zoet. Betaalbare klasse. 92

Een uitzonderlijk lekkere en leuke avond, waar Thierry weer een paar memorabele moppen ten berde bracht (memorabel maar ik slaag er nooit in ze te onthouden- ik herinner me een pastoor, een vergadering van Caritas Catolica, een konijn met mixomatose en een fourchette met een condoom rond… Rolleyes )
Hoe dan ook, de lachsalvo s rolden over de Wachtebeekse weiden…