Heevie Teusted

 Heevie Teusted zaterdag in Wachtebeke.

Crémant de Loire – Domaine Saint Just 1948 Yves Lambert 2012 brut nature – 100 % chenin de Loire
Heel fijne cremant, echt het niveau van een goede Champagne.

Valais (Wallis) – Charles Bonvin 2015 – 100 % Humagne Blanche – (Saveurs Suisses)
Zeer rijk aroma, exotisch fruit vooral. Ondanks de acrobatische aromatiek valt deze wijn wat tegen, een gebrek aan zuren maakt hem nogal vlak en zwaar. Scoorde eerst 82, wat later kwam ie iets beter voor de dag, 85.

La Côte – Cave Cidis 2015 – 100 % Doral – (Saveurs Suisses)
Ook deze wijn vertoont hetzelfde uitgesproken aroma maar een lijntje mineraliteit maakt hem een stuk frisser. Full bodied maar wél met een mooie zuurstructuur die voor een goede balans zorgt. De helft goedkoper maar een stuk beter dan vorige wijn. 89

Ticino – Guido Brivio Bianco Rovere 2014 – 100 % Merlot – (Saveurs Suisses)
Een WITTE merlot, jawel. Eerst hawaienne (exotisch), dan Bresilienne (nootjes) in de neus..
Heel boeiend in de mond, rijp fruit (peer) en een fijne gerookte toets. Lange afdronk waarin de (goed gemodereerde) houtlagering opvalt. Knappe wijn! 91

Piëmonte Roero – Cornarea 2015 – 100 % Arneis – (Cavatappi)
Dronken we bij de asperges, ik word nooit wild van arneis, ook nu niet. Deed wat denken aan een muscadet met chenin-allures. NR

Châteauneuf du Pape – Domaine des Sénéchaux 2012 – 28 % roussanne 28 % gren. Blanc 35 % clairette 9 % bourboulenc – (Colruyt)
Lactisch, caramel, honing, rijp fruit.. Deed me denken aan een Pouilly Fuissé uit een rijp jaar. Te makkelijke wijn. 86-87

Châteauneuf du Pape – Dom. Bois de Boursan 2007 – 35 % clairette 35 % gren. Blanc 15 % roussanne 15 % bourboulenc – (Vine Devos)
Licht geoxideerd, wat petrol, nog wel wat fruit maar toch…. It s better to drink up than to fade away.. 😉 87

Corton – Domaine Ravaut “Les Hautes Mourottes” 2000 – 100 % pinot noir
Specerijen, mandarijn, wat stal, cacao, rijp. Zeer zacht in de mond, evenwichtig maar niet zeer lang, droog in de afdronk. Voor een GC toch wat beperkt, eerder een goede village. 90

Tulbagh – Rijk’s Estate Syrah 2010 – 100 % syrah (De Wijnzolder)
Fijne neus met minerale accenten, beetje eucalyptus, soepel en in balans met mooie zuurtjes. Rijk’ s bevestigt alweer, koop deze wijnen zou ‘k zo zeggen maar ik kan dit niet doen want de verkoper (was niet de schenker) zat rond de tafel. Dus, koop deze wijnen NIET! Big Grin 90

VdP de Vaucluse – Dom. De Fondrèche Nature 2014 – 30 % grenache 30 % syrah 30 % mourvèdre 10 % cinsault – Vine Devos
Missingske van Erik, hier moest oorspronkelijk de volgende wijn staan (die hij bij ontdekking van een aandachtige proever Sleepy snel uit de kelder haalde).
Gelukkig want we herkenden hier allesbehalve de veronderstelde 100% syrah in.
Nooit een wijn geweten die zo naar frangipane rook. Anders wel lekker hoor.

Côtes du Ventoux – Dom. De Fondrèche Divergente 2015 – 100 % syrah – (Vine Devos)
Dit was dan wél de bedoelde challenger, is de topcuvee van het domein, rijp en rijk met zwart fruit en kruiden, fris en lang in de mond met wat droogtrekkende tannines. 90

Valais (Wallis) – Jean-René Germanier Cayas 2013 – 100 % syrah – (Saveurs Suisses)
In de neus rook deze wijn meer naar peper dan de “peper van de molen” van Jeroen Meus. Bijna kunstmatig, leek het. Daarna ook kruidnagel. Brede vulling, peper komt terug, bittertje en ook hier wat droogtrekking. 90

Valais (Wallis) – Henri Villaton 2015 – 100 % syrah – (Saveurs Suisses)
Hier is de peper opvallender in de mond dan in de neus, sappige wijn. Geen punten genoteerd maar wel dit waardeoordeel: “Mooi hoor”

– Vin de France – Jaboulet Evidence par Caroline 2010 – 50 % cabernet sauvignon 50 % syrah – De Coninck
Fijnkorrelig aroma met cassis, heel fris. Ook in de mond hadden we een Zuiderse koelheid. Thierry opperde Mas Daumas, wat heel goed had gekund (cabernet). Al snel kwamen we uit bij Trevallon. De blend klopte. 😉

Vervolgens een klassieke vraag: Zoek linker-en rechteroever.
En al even klassiek: Twijfel troef!

Saint-Julien – Château Saint-Pierre 2009 – 81 % cabernet sauvignon 19 % merlot – (Magnus in primeur)
Ceder, zwarte bes, potloodpunt, fluwelig en in balans, niet superlang. We dachten aan een Pomerol, zeer verrast bij ontbloting vh etiket. 91

Pomerol – Château Gazin 2009 – 90 % merlot 7 % cabernet sauvignon 3 % cabernet franc – (Magnus in Primeur)
Hier zagen we dus de linkeroever in. Zeer complexe, meerlagige neus met rood en zwart fruit, leder, tabak, kruiden. Meer materie in de mond, ook wel meer opvallende tannines. De vorige wijn was zeer goed, deze is groots. 93+

Patagonië – Bodega del Fil del Mundo special blend 2010 – 40 % cabernet sauvignon 40 % malbec 20 % merlot – (De Clerck)
Beetje rare rode afsluiter, mooie wijn maar na vorige kleppers toch wat gewoontjes.

Barsac – Château Doisy Daëne 2009 – 86 % sémillon 14 % sauvignon blanc – (Magnus in primeur)
Schitterende Sauternes die me weer verzoent met deze wijnen. Zeer drinkbaar, nergens te zwaar of te zoet. Betaalbare klasse. 92

Een uitzonderlijk lekkere en leuke avond, waar Thierry weer een paar memorabele moppen ten berde bracht (memorabel maar ik slaag er nooit in ze te onthouden- ik herinner me een pastoor, een vergadering van Caritas Catolica, een konijn met mixomatose en een fourchette met een condoom rond… Rolleyes )
Hoe dan ook, de lachsalvo s rolden over de Wachtebeekse weiden…

Advertenties

De relativiteit van blind proeven

Schrik nooit wanneer een proever op een degustatie iets waarneemt wat jij niet ruikt of smaakt.
Ons brein moet namelijk een impressie samenstellen van enorm veel verschillende receptoren.
Als we geur- en smaakwaarneming vergelijken met het onderscheiden van kleuren dan zien we dat dit een veel complexer proces is.

Voor het interpreteren van een kleur hebben we drie verschillende lichtgevoelige cellen (receptoren) die samenwerken om een kleur te bepalen. Zonder vergelijkingsmateriaal kunnen we aldus slechts 12 tot 14 kleuren herkennen. Als we ze naast elkaar zin kunnen we er een 150-tal van elkaar onderscheiden. Theoretisch zouden er echter een miljoen mogelijkheden zijn.

Voor wat betreft de reuk- en smaakwaarneming zijn er geen 3 maar 400 receptoren..Als we die laten overlappen zoals bij de kleurwaarneming dan komen we aan 1000 biljoen mogelijkheden!

[Afbeelding: DSC02777.JPG]

Zoals de meesten wel weten is wat we smaken vooral een impressie van wat we ruiken (retrolfactie) en zijn er veel minder mogelijke rechtstreekse gewaarwordingen (zoet, zout, zuur, bitter, umami, maar toch ook nog enkele andere, zie afbeelding)

smaak gewaarwordingen.JPG

Toch is er zelfs in de smaakgewaarwording al een immens verschil mogelijk tussen verschillende personen, meer zelfs, dit is gedeeltelijk genetisch bepaald en kan zeer verschillen naargelang de bevolkingsgroepen.
Zo is het suikergehalte in Coca Cola enorm verschillend naargelang de afzetmarkt.

[Afbeelding: DSC02772.JPG]

Het is logisch dat het verschil in perceptie qua effectieve aroma s (ook in de mond via retrolfactie) dus nog vele keren groter zal zijn, mede omdat onze cortex alle gegevens nog eens moet omzetten in begrippen en onze taalvermogen dit moet omzetten in een zo duidelijk mogelijke weergave van de impressie.
Zeer herkenbaar toch, u ruikt iets maar kan het niet definieren, tot iemand asperges zegt… just! Asperges!

Maar: wanneer u niét begrijpt hoe iemand nu in hemelsnaam marihuana kan ruiken in een bepaalde wijn, weet dan dat de samenwerking van uw receptoren anders verloopt dan bij uw medeproever.
Of dat u enkel een drankprobleem heeft, en geen drugsprobleem. Smile

(Met dank aan Oliv van LpdV)

Toppers vs uitdagers 2001

Op Pinksteren dit jaar gingen we na in hoeverre absolute topwijnen van Bordeaux hun status waar maken tegenover veel goedkopere uitdagers. Deze degustatie (wijnen van 1998, zie eerder op deze blog), was zo succesvol dat we een nieuwe, gelijkaardige degustatie verzonnen.

Het principe was hetzelfde, echter ging het dit keer om oogstjaar 2001. Deze jaargang kwam net na een opgeblazen en volgens sommigen overroepen 2000 en verdween daardoor wat in de schaduw. Toch lezen we zowat overal dat de 2001-wijnen zeer goed tot uitmuntend voor de dag komen, en zelf hadden we ook al die ervaring. Het enige waarvoor we vreesden was dat sommige wijnen zelfs na 15 jaar nog niet volledig versmolten zouden zijn, een echte topper van Bordeaux uit een goed jaar heeft namelijk 20 jaar nodig om volledig tot wasdom te komen. 

Eerste vaststelling: Qua drinkbaarheid viel alles heel goed mee. Je voélde wel dat sommige wijnen nog wat geknoopt zaten, dat hier en daar eens nog wat hout diende te versmelten of dat er wel nog een heel klein hoekje diende afgerond te worden. Maar zowat alle wijnen gaven bijzonder veel drinkplezier.

We begonnen echter de degustatie met een ware prijskamp. De genodigden kregen een witte wijn in het glas en konden bij het vinden van de juiste cépage een flesje VdP van Guy Farge winnen. Witte wijn? Waar sommigen het zochten bij sauvignon of viognier durfden anderen zelfs gewagen van syrah of cabernet. Vooraleer u zou denken dat er een aantal wijnnitwits rond de tafel zaten, de druif was wel degelijk rood, namelijk pinot noir. Jawel, een blanc de noir, en daarom dus een behoorlijke instinker. Marc en Stijn hadden echter de licht rode verkleuring opgemerkt, een bewijs dat de kleur wel degelijk iets kan zeggen over de de wijn. Persoonlijk vond ik de blanc de noir van Weingut Weegmüller heel mooi en fris, anderen zochten echter wat meer zuren en spanning. Die spanning zou echter volgen bij het drinken van de tweede opwarmer, want de fles zou alweer gaan naar de ontdekker van de druif. We dronken een schitterende, zilte Bellet-rosé van Domaine de la Source 2011, gemaakt van de plaatselijke druif braquet. Uiteindelijk ging Bert met de prijsfles lopen. Puur op ervaring.

En dan was het tijd voor het echte werk. Zes duo’ s blind proeven en scoren om aldus uit te zoeken of het prijsverschil (altijd een fles minstens dubbel zo duur dan de andere) enigszins te verantwoorden was.                          

Alle flessen werden de avond ervoor geopend en onmiddellijk weer afgesloten (egenlijk de werkwijze die de maker van Rayas aanraadt bij het drinken van zijn wijnen). De dag zelf werden ze een half uur voor inschenken gekarafeerd.

image.jpeg

Uiteraard dronken we alle wijnen blind. Voor mezelf gold wel dat ik op elk moment wist welk duo er werd geschonken, de volgorde van de wijnen was me echter ook onbekend.

We begonnen met een “ijkwijn”. Bedoeling was om deze wijn te scoren op 100 volgens het systeem dat wordt gehanteerd op het Wijnforum. We probeerden tot een concensus te komen om onze verdere scores op te baseren.

Chateau Camensac 2001: Het aroma was complex maar licht groenig. Boomschors, munt, zoethout. In de mond eerder fris dan vol, behoorlijk lang maar ook hier was voor sommigen de groenigheid (te) pertinent. Een mooie wijn met toch wat tekortkomingen. Een typisch menselijke wijn dus. We kwamen een score van 87-88 overeen.

Aldus konden we blijgemoed en vol verwachting de vergelijkende test aanvatten. Bij de duo s plaats ik onmiddellijk de gemiddelde scores (acht proevers) van beide wijnen.

Duo 1: Chateau Poujeaux 2001 (90) –  Chateau Pontet Canet 2001 (91/92)

Een redelijk nipte overwinning voor Pontet Canet.. De kleur van de Poujeaux was veel verder geëvolueerd, in de mond was hij ook eenvoudiger, heel zacht en rijp. De Pontet had meer spanning en lengte, heel precies ook. Toch zou later op de dag blijken dat Pontet in 2001 nog niet op het niveau stond van de allergrootste wijnen van de streek, een eigenschap die men deze wijn vandaag wel toedicht).

Duo 2: Chateau Gloria 2001 (89) – Chateau Leoville Barton (94)

Was het bij vorig duo nog een heel klein beetje spannend (vooral door de hoge drinkbaarheidsfactor van de Poujeaux) hier was geen enkele discussie mogelijk. Alleen al bij het ruiken aan wat later de Barton bleek te zijn kon niemand zijn enthousiasme temperen. Ook bij het proeven kon je op de gezichten de pijltjes van het genotscentrum in het rood zien vliegen. Wat een wijn, die Leoville. Lengte, evenwicht, afdronk, check check check. Jammer genoeg moet men tegenwoordig het checkboekje wel degelijk uithalen om zulke wijnen nog aan te schaffen. De uitdager, Gloria, had het moeilijk, mede omdat – vooral in de neus- er een klein deefootje aan zat. Toch slaagden de ware proevers dit euvel te negeren! En ja, het woord defootje is vanaf heden algemeen erkend wijnliefhebbersjargon.

Duo 3: Chateau Troplong Mondot 2001 (95) – Chateau La Tour Carnet 2001(89)

Eerste vaststelling: De proevers waren in topvorm. Waar bij het eerste duo na een tijdje de naam Pontet Canet was gevallen zat Fre er hier al na de eerste snuif klop op. “Dit is de Troplong Mondot” zei hij. Zei hij? Riep hij uit eigenlijk, en tegelijkertijd blonken zijn ogen en stonden de haartjes op zijn armen recht. Dit aroma greep je aan je kraag en bij de keel en verhinderde om je neus uit het glas te halen. De combinatie van rijpheid, finesse en elegantie maakten duidelijk dat dit een wijn was van uitzonderlijke klasse. In de mond maakte deze Troplong zijn belofte waar. Jeugdige grootsheid die we enkel konden vergelijken met Enzo Scifo in de wedstrijd tegen Joegoslavië op het EK in Frankrijk van 1984. Dit voor de rijpere proevers onder ons natuurlijk. We zouden er bijna de La Tour Carnet bij vergeten. Ochot ochere, wat een ondankbare taak om na deze wijn te moeten verschijnen. Beetje zoals Danny Fabry die moet optreden na Bruce Springsteen. Enfin, zo erg was het niet maar toch vonden we deze verdienstelijke Magrez-telg wat simpel, banaal bijna, hij was nochtans mooi uitgedost in zijn cederkleedje.

image.jpeg

Duo 4: Domaine De Chevalier, Pessac 2001 (93) – Chateau de Camensac (89)

Peper, zoethout, een vegetale toets…op de neus zou je in deze Chevalier bijna Camensac vermoed hebben. De mond maakte echter het verschil, en geen klein beetje. Zeer complex en knapperig, frisse wijn, lange afdronk. De Camensac, die dus ten tweeden male op tafel verscheen, werd niet herkend. Integendeel, de kans dat dit het duo was met Camensac werd van bij t begin uitgesloten omdat geen van beide wijnen aan de ijkwijn deed denken. Men dacht dus aan Lagrange en La Tour Haut Caussan. Opnieuw een bewijs dat een wijnhuis nooit op één fles mag beoordeeld worden en dat flessen uit eenzelfde lot wel degelijk behoorlijk kunnen verschillen. De groenheid werd niét opgemerkt, de wijn was zachter en evenwichtiger, met rijp fruit en grafiet. Totaal andere fles dus. tenzij… ons pallet na 7 Bordeauxwijnen gewoon al wat aangepast was aan het soms licht plantaardig karakter van de cabernet sauvignon…

Duo 5: Chateau Montrose (94) – Chateau Phélan Segur (92)

Een van de proevers begon eerst te snuffelen aan de tweede wijn en was onmiddellijk overtuigd: dit is de Montrose! De anderen volgden zijn voorbeeld en deelden snel zijn oordeel. Tot men zijn neus aan de eerste wijn zette…. Laat ons zeggen dat de Phelan Segur de taart was, en Montrose de taart mét kers en kaarsjes. Vuurwerk eigenlijk. Alweer een topwijn die de verwachtingen gewoon 100% inlost. Ik leg er de nadruk op, alle wijnen werden blind geproefd, en bij alle duo s was er quasi consensus over welke wijn de betere was. Goed en slecht nieuw natuurlijk. Anderzijds, de Phelan Segur overtrof hier zeker zijn herkomst en getuigde van onvermoede klasse.

Duo 6: Chateau La Tour Haut Caussan (90) – Chateau Lagrange (92)

Ook hier geen discussie over wat de beste wijn was, maar prijs kwaliteit blijft de Haut Caussan bevestigen. Een Cru Bourgeois die heel wat tijd nodig heeft maar na een 15tal jaren lageren makkelijk meedoet met meer gerenommeerde wijnen. De Lagrange toonde zich zoals we hem kennen: betrouwbaar. Nobel. Constante kwaliteit. Een vaste waarde. Een beetje zoals uw blogger van dienst eigenlijk. (lachband start).

We eindigden deze weldoende wijnwedstrijd met een lekkere kaasschotel waarbij we een Loupiac dronken die iedereen tussen de 5 en de 10 jaar oud schatte. Hij was van 1990. De biertjes die erna kwamen begeleidden verder de geanimeerde discussie over Bordeaux, de globalisering, de speculatie, de glamour, maar ook…het onovertroffen genot dat deze wijnen na ouderen kunnen verschaffen.

image.jpeg

Verdere commentaren en conclusies aangaande deze degustatie kan u lezen op ons wijnforum (hier)

Philippe Alliet, Chinon

Een wijnreis naar de Loire, we krijgen er niet genoeg van.
Voor de derde keer op anderhalf jaar tijd zocht ik weg en wijn in de streek van de Breton, Chenin en Rabelais.
Incontournable is een bezoek in Cravant les Coteaux aan een van de voorgangers van de aop Chinon.

Philippe Alliet scheurt ons voorbij in een of ander landbouwvoertuig zonder op te kijken. Wie niet beter weet zou denken dat dit een hoogmoedige of onbeschofte wijnboer is. Niks is minder waar. De minzame maar bescheiden vakman ontvangt ons voor het tweede jaar op rij enorm gul en joviaal. Na de verwelkoming worden we snel meegetroond naar zijn proeftonnetje in de chais.

We startten de degustatie met zijn chenin blanc uit 2015. Philippe heeft 1 ha staan van 10 jaar jonge planten en maakt daar een bijzonder knappe wijn van. De wijn rijpt in eiken vaten van 500 l (deels nieuw), heeft een heel aangenaam aroma van peer en mineralen en een medium bodied, mooi gebalanceerd mondgevoel. De 2500 flessen zijn echter al allen uitverkocht…
De rode wijnen vingen we aan we met de Tradition. Deze wijn wordt gemaakt van de (vlakke) percelen die nog werden aangeplant door grootvader Alliet (Les Graviers). Alle Coteaux-wijnen werden door Luc geplant en zijn dus een stuk jonger.
De basiswijn van Alliet is dus gemaakt van 40à 50 jaar oude stokken..! De 2015 was dan ook verbluffend lekker voor een “instapwijn”.

alliet 2.jpg

Ondertussen leerden we dat de 17 ha wijnstokken in 2015 werden geplukt in 5 dagen. Hieraan werkten 60 mensen mee, allen vrienden en kennissen uit de streek.
Men heeft hier trouwens 2 weken vóor de oogst redelijk wat regen gehad, wat maakt dat 15 niet per sé hét perfecte jaar is waar de pers nochtans van spreekt.

Nochtans zijn de 15s van Alliet zéér veelbelovend…
De Vieilles Vignes komt net uit het vat en heeft wat reductie in de neus. In de mond is de wijn lang, vol, rijp, krachtig maar elegant. 18 maanden lagering op… betonnen cuves. Geen aroma s van paprika door de lage rendementen. De cabernet franc verdraagt geen opbrengsten hoger dan 40 hl/ha, anders heb je kans op die gevreesde poivron-toets. We leerden trouwens dat kleine rendementen zowel de suíkers als de zuren concentreren.

L Huisserie 2015, bodem van silex, 15 jaar oude stokken. Lagering op houten vaten gedurende 18 maanden (10% nieuw). Daarna stabiliseert de wijn nog 6 maanden op betonnen cuves. Ook deze wijn is zeer ge(s)laagd.
Coteaux de Noiré 2015, 25% nieuwe vaten maar Philippe wil terug naar 20% gaan, zoekt allesbehalve veel invloed van het hout. De wijn is schitterend, ik noteerde enkel 92++.

Vervolgens kregen we twee wijnen van 2014 in het glas, een zéér veelbelovende jaargang.
L Huisserie 2014 bvb is prachtig, quellle finesse..! Het woord Figeac viel.
En dan de Noiré van hetzelfde jaar, een subtiele, florale neus, subliem fijne hout, fenomenale afdronk. Ik gaf een score van 94.
Jammer genoeg worden de wijnen pas gebotteld in september.

De 2013 Gros Noiré, wel te koop, had minder body en “mache”, maar veel karakter en mooie zuurtjes. Geoogst op 6 oktober, een ridicuul laag rendement van 27 hl/ha.

Philippe Alliet had er zin in en trakteerde ons op nog drie oudere jaargangen. Wijnen die ons toonden hoe nuttig het kan zijn om deze flessen gedurende meerdere jaren te verstoppen in de kelder.
L Huisserie 2007 was zijdezacht, fijn, Bourgognesk, prachtig.
Gros Noiré van hetzelfde jaar was nóg mooier, puur en gebalanceerd fluweel op de tong. 95!
De 2006 Gros Noiré had een ander karakter, meer Bordeaux dan Bourgogne, zeer evenwichtig en hedonistisch. 93

alliet 3.jpg

Philippe Alliet is een schitterend wijnbouwer en zalige mens.
De 4 wino’ s  die met me mee waren en dit huis voor het eerst bezochten waren werkelijk verbluft van de kwaliteit van de wijnen. Voor hen was het een openbaring dat cabernet franc in de Loire zulke prachtige resultaten kan geven. Voor de wijnbouwers die volgden kwam dit bezoek eigenlijk wat te vroeg. Wie kan dit niveau overtreffen? In Chinon alvast niemand.

Clash Toppers/Uitdager Bordeaux

Beste wijnwetenschappers,

Morgen gaan we zoals gepland eens uitpluizen of het werkelijk de moeite loont en het geld waard is om soms flessen te kopen die dubbel of driedubbel zo duur zijn dan andere.
Niet dat we bij dubbele prijs dubbele kwaliteit verwachten, zeker niet. Net zomin als een versterker van een peperdure high-end installatie het geluid evenredig met de prijs mooier en zuiverder zal maken, verwachten wij van een duurdere wijn een evenredige kwaliteitsstijging.
Maar toch zou er een verschil moeten zijn. Althans, dat denken we. Van de icoonwijn verwachten we iets extra. Een magic touch. Meer finesse. Meer lengte, complexiteit. Langere afdronk.
Persoonlijk durf ik vermoeden (en hopen) dat dit het geval is.
Ik ben dan ook bijzonder nieuwsgierig naar de resultaten van deze degustatie.
Uiteraard drinken we alles blind.
Interessant, maar niet makkelijk. Want we zoeken niet echt naar de lekkerste wijn. Alle wijnen zullen namelijk lekker zijn. We zoeken wél naar de wijn die iets meer heeft dan de andere. Iets mysterieus. Meer balans. Diepgang. Ontroering misschien..?
Breng alvast een doosje kleenex mee

Tot hier een extract van mijn wervende mail voor zeven bereidwillige proefkonijnen.
Het doosje Kleenex is wel degelijk van pas gekomen. Of het gediend heeft om tranen te wissen of om andere zaken droog te deppen moet u bij gelegenheid maar eens aan BDR vragen…

Een uitgebreid verslag van de proeverij kan u binnenkort op het forum lezen.
Hier alvast enkele vaststellingen.

Eerst en vooral, het was een genot om nog eens voluit te gaan voor Grand Cru Classés uit Bordeaux. Door de heisa van de laatste jaren rond de prijszetting en de totaal manke prijs-kwaliteit ratio zoekt elke nuchtere (sic) wijnliefhebber in deze constante crisistijden zoveel mogelijk naar andere streken en landen om zijn drankzucht nieuwsgierigheid te bevredigen.
Op den duur vraagt men zich zelfs af of het nog wel de moeite loont om soms nog eens voor Bordeaux te kiezen.
Op deze vraag konden wij ja antwoorden, driewerf ja!

image.jpeg

Tweede vaststelling heeft rechtstreeks te maken met vorige stelling: de wijnen waren allen heel erg mooi op dronk. Met uitzondering van één wijn bevond elke wijn zich in dat heerlijke stadium tussen fruit en tertiaire toetsen, tussen kruiden en bos, met versmolten hout en dito tannines. De (nogal experimentele) preparatie van de wijnen bleek dus ook behoorlijk succesvol (zie forum).

En dan de vraag waarrond deze degustatie werkelijk draaide: zijn de icoonwijnen, die veelal drie maal zo duur zijn dan de uitdagers, echt een stuk beter?

Voor twee wijnen was dit voor mij zeker het geval. Ik moet nog de scores optellen, maar vooral de Cos d Estournel torende qua mondgevoel eh… torenhoog uit boven zijn uitdager Lafon Rochet. Ondanks een klein foutje in de neus waren de lengte, de fraicheur, het evenwicht en de afdronk van deze wijn echt wel uitzonderlijk.

De andere topper was Leoville Las Cases, die ik 94 scoorde, maar daar was dit oordeel minder unaniem. Niet dat andere proevers deze wijn veel minder scoorden, maar uitdager Branaire Ducru scoorde dermate goed dat het in de eindscore wel eens heel spannend zou kunnen worden. De Las Cases gaf mij nochtans hetzelfde mondgevoel als de Cos (enorm lang) maar was, ondanks zijn ultieme zachtheid, nog iets minder op dronk: de nuances in smaak en aroma zaten nog wat verstopt.

image.jpeg

En dan de triomf van de uitdagers.
Niet echt verrassend was alweer de prestatie van onze forumfavoriet, Sociando Mallet. Die troefde Pontet Canet af zoals Club op hetzelfde moment met Anderlecht de vloer aanveegde. Nu moet wel gezegd dat de opmars van de Pauillac slechts begin 21ste eeuw echt is begonnen, zodat hier misschien niet echt sprake was van een absolute topper in vergelijking met de andere duo s. Pontet Canet was ook de meest geëvolueerde wijn van de avond, vooral in de neus waren de tertiaire toetsen dominant (dode bladeren). Sociando was z’ n eigen zelve, mooie Bordosissen peper, paprika en cassis in een perfect evenwichtig en knapperig glas wijn.

Dé knaller van de dag was echter de glansprestatie van de andere Pontet, die letterlijk zijn naam waar maakte: Gránd Pontet. Hoewel de Troplong Mondot ook algemeen hoog werd gewaardeerd (de totale scores van de wijnen zullen dicht bij elkaar liggen) vond ik op basis van het mondgevoel de Grand Pontet de topper. Er werd al meteen gesproken van een gezamenlijke bestelling van deze wijn, liefst uit een goed jaar weliswaar.

image.jpeg

We eindigden in schoonheid, met opnieuw een duo waar de kwaliteit enorm dicht bij elkaar lag: zowel de Malartic als de Smith Haut Lafite konden ons heel erg bekoren en mochten voor ons allebei met het predikaat “topwijn” pronken. Persoonlijk scoorde ik de Malartic zelfs 94, waar de SHL het moest doen met 92+.

De Sauternes waren heerlijk bij de kazen (vooral de stilton uiteraard) maar daarover meer op het forum.

We kunnen terugkijken op een behoorlijk unieke proeverij, waar vooral werd genoten en gelachen, en waar de meningen soms eens verdeeld maar eigenlijk vooral verrassend gelijklopend waren. Er was echter over slechts één ding algemene consensus: We dronken op Pinksteren 2016 allesbehalve Bordoorsnee wijnen..!

image.jpeg

De Verkavelingsvlaming

Naar de bakker.
Heerlijk zondags fietsweer.
Ik kom buiten met de zakjes pistolets en zie een man uit zijn luxueuze wagen stappen.
Richting bakker.
Hij is uitgerust alsof hij zo dadelijk moet starten in de  wielerklassieker Paris-Roubaix.
Klikkende racefietsschoenen incluis.
Ik kan mijn lach niet bedwingen.
Hij kijkt me vriendelijk vragend aan.
“Neem dan toch de fiets, man!” zeg ik ironisch lachend.
De would-be-Sagan trekt nu een eerder schaapachtige blik.
“Ik heb geen tijd” antwoordt hij en stapt de bakkerij binnen.

Ik denk dat ik zonet het archetype van de verkavelingsvlaming heb ontmoet.

fiets auto.jpg

 

Waltzing Tannine part x+1

Al enige tijd keek ik uit naar de WT-degustatie bij me thuis. Ik had namelijk, vond ik zelf, een volstrekt unieke en originele rode draad gevonden. Niet makkelijk te ontwarren echter, vandaar dat ik er meteen een kleine prijs aan vast.. eh.. knoopte. Wie als eerste de rode draad ontwa(a)rde kreeg een heerlijke fles Marie du Fou van Mourat cadeau.

We begonnen echter met een wijn hors concours:
Entre deux Monts Wiscoutre (methode traditionelle)
Ik gaf deze bubbel onlangs redelijk enthousiast in de wijnles maar voelde me toen algauw een parapluverkoper in de Sahara. Ik dacht zelfs even dat sommige mensen zich te nauwe schoenen hadden aangemeten, maar de verwrongen gezichten waren blijkbaar een spontane reactie op de hoge zuurtgegraad van dit Belgische schuim. Hoe ik ook mijn best deed om te aandacht te vestigen op de sublieme fraicheur en mooie textuur van deze bubbelbelg, ik bleef prediken in dezelfde woestijn. Dit is extra vervelend als je de wijn zelf schitterend vindt, het lijkt alsof je de fles verdedigt omdat jij ze hebt gekozen.
Ik wou deze fijne en poerdroge schuimwijn dus een nieuwe kans geven en schonk m deze keer niet aan onervaren neofieten maar aan de orde van de alcolieten van Waltzing Tannine.
En ja hoor, algemene goedkeuring en een hele geruststelling dat ik me niet vergist had in het prachtige werk van Martin Baquaert.

image.jpg

Toen volgde de eerste fles van de file rouge.

Wijn 1 (Nele VD)
Louis Sipp Riesling Grand Cru Kirchberg 1999
Prachtig intens gele kleur, een rijke bouwkeet met ananas, honing, stenigheid, licht oxidatieve toets, bresilienne. Heel lang en zacht met frisse zuurtjes en subtiele afdronk. Btw,’ bouwkeet’ is de Word-correctie van bouquet.. 😉
91

image.jpg

DUO: Wijn 2 (Kaatje) en wijn 3 (Margot)
Chateau Caronne St Gemme Haut Médoc 1995: Zeer geëvolueerd kleur, leder, zoet zwart fruit en koffie, zeer zacht en fris in de mond, nog genoeg fruit en materie, deze wijn is nu pérfect op dronk. 90
Chateau Saint Pierre St Julien 1995: Zoals verwacht een stuk minder ver in zijn evolutie, meer lengte ook. De proevers dachten dat ze dezelfde wijn uit een beter (en jonger) jaar in het glas hadden (eerste wijn dacht men 1999, tweede 2000). Deze Saint Pierre 1995 heeft nog een mooie toekomst voor zich, net als het prachtige meisje op wier gezondheid hij werd gedronken. 91+

image.jpg

DUO: Wijn 4 (Nienke) en wijn 5 (Helène)
Chateau Sociando Mallet HM 1998: Een ultiem frisse neus, LL merkte iets groenig (bravo, is een kenmerk van SM), maar ook puur zwart fruit, braambes, speculoos, aards (rubber), zeer verleidelijk allemaal. In de mond is dit godensap, perfect in balans en elke seconde puur genieten. 93
Chateau Sociando Mallet HM 1999: Donkerder van kleur dan de 1998, discreter in de neus, minder fruit maar wel prachtige kruidigheid (met, jawel, paprika), heel mooi evenwicht ook maar hier wel lichte droogtrekking op t einde. Sociando is de Bruce Springsteen van de wijn. Gaat al jarenlang mee en brengt altijd kwaliteit. 92

image.jpg

DUO: Wijn 6 (Chloé) en 7 (Ruben)
Chateau La Confession St Emilion GC 2002
Deze “Cheval Blanc pour les pauvres” kwam heel goed voor de dag. Vorige flessen vertoonden soms een overdreven ambitieuze houtlagering. Deze keer had de wijn dan wel nog wat caramel in de neus, maar nu domineerden florale toetsen en klein zwart fruit het aroma. 90-91
Chateau Lafon Rochet, St Estephe 2002.
Nog zo n wijn die zich bij eerdere degustaties niet steeds van zijn beste kant liet zien (veelal stug en gesloten). Maar deze keer overtrof hij de verwachtingen, met cassis en chocolade in de elegante neus, mooi verdeelde materie in de mond, wel met typisch droogtrekkende 2002-tannines. Zoals de meeste wijnen was deze ook de avond ervoor al geopend. 90-91

image.jpg

Wijn 8 (Maya)
Chateau La Lagune Haut Médoc 1993
De meest prestigieuze van de 5 GCC s in de Haut Médoc bevestigde zijn status. Een koel aroma (dat het jaar weerspiegelde) met grafiet, zoethout, sigarenkistje, cassis en wat paprika. In de mond een aangename fraicheur, een zekere ‘lichtheid’, Franklin vond dat “er een schoon zuurke in zat”, Sint Canaar vond deze wijn heel melodieus… Enfin, een geslaagde ode aan mijn oudste dochter. 92

image.jpg

DUO: Wijn 9 (Bart) en 10 (Frances)
Chateau Lagrange St Julien 1996 (4 uur voordien geopend, in karaf gegoten en terug in de fles)
Munt, zoethout, zacht en soepel, vlot, heerlijk.
Chateau Lagrange St Julien 1996 (geopend net voor het schenken)
Rijker aroma, iets bitters, strakker, hout, fruit, men dacht dat deze jonger was.
Het experiment was duidelijk: Zou men de wijnen herkennen als dezelfde wijn? Het antwoord was, tot mijn verrassing, ja. Misschien had ik de eerste wijn langer moeten karaferen.
Toch was er verschil in de wijnen, persoonlijk vond ik de net geopende fles de beste.
Maar vooral: Ik had deze test veel vroeger op de avond moeten uitvoeren, na 9 andere wijnen was men niet fris genoeg om nog helder te proeven. Zonde, maar anderzijds, zeer genoten.

image.jpg

Wijn 11
Chateau Lafaurie Peyragey Sauternes 1999 (Pauline)
Heerlijke Sauternes met rozijntjes, noten, honing, ging perfect bij de stilton en andere blauwgeaderde kazen. Nochtans haalde hij niet het niveau van een 5-tal jaren terug. 91

image.jpg

Wijn 12
Quevedo Colheita 1996 (Nele C)
Perfect zachte Porto voor bij de chocolademousse…

En toen kon het gissen naar de rode draad starten… Iemand gokte op “wijnen uit de ambtsperiode van Jaques Chirac”, een andere dacht aan “wijnen met dezelfde Parkerscore”, een derde vermoedde een link tussen de kurkleveranciers..

Maar voor de lezer van dit proefbericht zal het al lang duidelijk zijn.
We dronken een wijn op elk van onze kinderen.

image.jpg

(schrijver van deze saga staat veilig achter de camera)