Vergankelijkheid

Zonet terug van een begrafenis en, voor zover dat nog nodig was, weer even geconfronteerd met onze vergankelijkheid.
Als ze dan tijdens de plechtigheid ook nog eens Wish you were here spelen van PF heb je achteraf wel een goed glas nodig.

Op de after party (ok, raar woord, maar de plechtigheid stond bewust in het teken van het leven) konden we kiezen tussen een glas wit, rood of rose van de VDP d Oc Marigny.
Het kleur van de rose stond me wel aan (hoe bleker, hoe droger meestal) en na een glas of 4 kon deze voorafname bevestigd worden.

Bij thuiskomst zin in meer natuurlijk, en een fles Riske Sonnenberg 2015 deed een stap voorwaarts als Chinees/Duitse vrijwilliger.
Plop.
Efkens ruiken, ja, lekker. Rood fruit, mineraal, cacao, fijn.
Efkens drinken, ja lekker. Zacht, fris, mooie lijn, evenwicht, goh, zo smakelijk.

Dank aan Erwin Riske om me te helpen de vergankelijkheid van het bestaan (en ironisch genoeg ook van deze wijn) even te doen vergeten.

Advertenties

Hedoclub

Een degustatie uit de oude doos.
Wijn 1
Vince proeft blind en zegt…

Hmm, dit is mijn ding…

…Chassagne Premier Cru!

watte

Juist dus. Gek?

Een wijn op finesse met een mooi body maar heel frisse zuren, sommigen deed dit ook wel wat denken aan een chenin van Huet.
Mineraliteit en rijp fruit in een bijna speelse harmonie.
Evenwicht is voorbeeldig, een bijna “lichte” chardonnay.
91-92

Ballot Millot Chassagne Montrachet Morgeot premier cru 2009


Het eerste rode duo, een didactisch momentje.
Comments zijn altijd neergeschreven blind (door mezelf, ik proef niet blind maar onthoud me van commentaar).

Wijn 1 Rijpe neus, een zekere sucrosité, mooi in het fruit verwerkt, ceder, fris en elegant. Hier past meer iets om te eten bij. 90

Wijn 2 iets meer gesloten, gerookte toets, rood fruit, heel zuiver hier een beetje vegetaliteit, wat tannine in de afdronk. Strakkere toets, krijt. 90

Twee delicate, fragiele wijnen die de wijnliefhebber in ons gelukkig maakt. Vooral omdat we ons dit nog kunnen permiteren…

Buisson Charles Bourgogne pinot noir Hautes Coutures 2015

Buisson Charles Bourgogne pinot noir Hautes Coutures 2016

Duo 2

Wijn 1

Rood fruit, kandijsuiker, ijzer, chicorei, sanguine. Wel wat evolutie, dode bladeren. In de mond fris en lang, zoetig rood fruit. Werd mooier na eventjes in het glas. 89

Wijn 2

Lijkt jonger van kleur. Lekkere varkensmest, peper, munt, sigarenkistje, fruit, fraicheur en elegantie in de mond één woord: PRECIES. Sommigen dachten aan pinot noir.
Een wijn waarvan iedereen eventjes stil werd. 95-96

Domaine Legros NSG Perrieres 2007

Clos Rougeard Saumur Poyeux 2007


Duo 3

Den eersten es schoane weh… (Tienne)
Verder in de neus grafiet, braambes, heel mooie beet in de mond, koel maar evenwichtig, jong, pure onversneden klasse volgens Fre. 93+

Wijn 2: Aromatischer, moderner, zwart fruit, caramel, wild, spek, aziatische kruiden, gehakt, agrume, leder. In de mond iets Bourgondisch, rond maar fris met mooie materie. 92

2005 zegt Vince.
En zeer heterogeen qua kwaliteit, dus mss Margaux?
watte
Blind besluit men dat 1 nog gaat groeien, twee is op dronk.
Du Tertre doet het wel fantastisch naast de tweede wijn van Chateau Margaux.

Pavillon Rouge de Chateau Margaux 2005

Chateau du Tertre, Margaux 2005


Wijn 1
Wat een frisse neus..cassis, zoethout, laurier. Fijn en edel in de mond, zeer mooie beet, afgeronde tannines, mooi! ( Heeft nog reserve volgens Tienne Big Grin ) Knáppe challenger! 92

Wijn 2
Aromatischer, maar ook zo fris, in de mond eerst precies gewoon, maar plots komt een tweede deel en een verlenging. Subtieler…Wat een wijn…
96

Vince dacht aan 2010, wat alweer pleit voor jaargang… 2004.

Hier twee schitterende wijnen maar het verschil ligt in…de lengte.
Wijn twee is zowat de langste wijn die we al dronken.

Reserve de la Comtesse 2004

Vieux Chateau Certan 2004


Wijn 1: grafiet, ceder, roosjes licht vegetale toets, sigarenkistje, in de mond eerder rood fruit, mooie zuren en zachte tannines, een wijn met beet en fraicheur, top gewoon. 94 (voor Olivier zelfs WOTN)

Wijn 2 : Iets warmer dan wijn 1, zoethout, gerookt, caran d ache, cassis in de mond, evenwicht maar iets minder “pakkend” dan de vorige. 92+

Chateau Sociando Mallet Haut Medoc 2001

Chateau La Mission Haut Brion Pessac 2001
RP in 2004 over SM 2001

This Haut-Medoc performed spectacularly on the two occasions I tasted it from bottle, even eclipsing its impressive showing from cask. It looks to be every bit as powerful as the 2000 … not an easy achievement. A fabulous sleeper of the vintage, it tastes more like a first-growth than an unclassified offering.Its inky/blue/purple color is accompanied by a spectacular bouquet of lead pencil shavings, ink, blackberries, cedar, and earth. Full-bodied, with terrific texture, fabulous concentration, and moderately high tannin, this massive, atypical 2001 must be tasted to be believed. A brilliant achievement! Anticipated maturity: 2008-2020+.

Zeg nu nog dat Den Bob er niks van kent… 😉

 

Heevie Teusted januari 2019

Dit waren de wijnen die we dronken:

Eva Clusserath Steinreich 2008

Een wijn die ooit nog werd aangekocht door Vince ter gelegenheid van een degustatie van Gerd Brabant in mijn tuin, schone herinneringen…

https://wijnliefhebbers.wordpress.com/20…e-shelter/

De bespreking van de Steinreich 2008 wijn luidde toen als volgt:

Eén van de drie verschillende soorten rieslings (te wijten aan de bodem – hier leisteen)) – zeer hoog in zuren, mineraal, appeltjes – eerste slok is moeilijk maar de wijn evolueert constant in het glas. Zeer gestoffeerd, beloftevol. Vergist op houten vaten maar dit is niet merkbaar.

Wel, deze wijn had 9 jaar later een gedaantewisseling ondergaan. Een heel stuk molliger, de zuurtjes perfect geïntegreerd, precies een restzoetje maar toch zeer digestief. Heerlijke wijn en het bewijs dat de wijnen van Clusserath heel mooi bewaren en evolueren. 90

Chateau des Tours blanc 2011

Heel herkenbaar aan de chemische toets in de neus (iets wat aan verf of onderhoudsproducten doet denken), amandel, honing. Zeer zalvend en lang in de mond, een wijn die tijd (nog meer) nodig heeft. 88+

Domaine de la Chevalerie, Bussardieres Bourgeuil 2007

Cabernet franc neusje, grafiet. Perfect op dronk, beetje Figeac-achtig zei iemand. (kan zijn dat ik het was). 90

Domaine de Chevalier Pessac 1969

Eigenaardig geparfumeerde neus, eerst moeilijk maar na enige tijd toch mooi in de mond. Hier en daar werd de wijn al in de spuwbakken gegoten maar geduld is bij zulke wijnen (enfin, bij alle kwaliteitswijnen) een schone deugd. Speciaal maar uiteindelijk heel genietbaar.

Thillardon freres, Blemonts Chenas 2012

Ernstige wijn, leder, zwart fruit, eerst werd gedacht aan een stevige Bourgogne, in de mond eerder compact maar zeer boeiend.

We kwamen toch uit bij Beaujolais maar nooit aan Thillardon gedacht, die maakt normaal gezien veel “luchtigere” wijnen. 89+

JM Millot, Cotes de Nuits Villages 2014

Hier onmiddellijk consensus: Aaaaaaaaaah dit is lekker.

Betaalbare Bourgogne die je pakken genot bezorgt, het kan nog. Er verschijnen de laatste jaren zelfs meer en meer zulke wijnen op de markt. Een Cote de Nuits, of zelfs een generieke pinot noir van goede wijnbouwers is veelal prijs-kwaliteit zeer de moeite. 91

Stéphane Magnien, Chambolle Musigny 2010

Veel ernstiger dan vorige wijn, vlezig. Later wordt de wijn verleidelijker, met bloemen en rood fruit. De jaargang zorgt voor een perfect evenwicht. 90+

Denis Bachelet, Gevrey Chambertin les Corbeaux 2011

In de neus herkenbaar Bachelet (door de specifieke geur van de houtlgering) Na 2015 zouden er nieuwe vaten zijn gebruikt waardoor de wijnen aan charme winnen. Nu, ook deze wijn had heel veel kwaliteiten, zeker in de mond openbaarde zich weer dat fruit dat preciés op tijd geplukt is, finesse, lengte en volume. 92

JM Millot Echezeaux 2014

Tja, wat moet je hiervan schrijven? Dat we graag meer Grand Cru s zouden drinken. Fantastische wijn. 96

We herkenden het huis door de appelsienschil in het aroma die we ook terugvonden in de CDNVillages.

Bij de scampies met pikant sausje dronken we een lekkere Rose de Chateau Giscours

JP Gaussen Vin de Pays 2010

Op dit forum vind je over deze wijn wisselende kritieken, zelfs de verkoper was niet 100% overtuigd. Vince en ik waren hier echter steeds wild van, ondanks de animale aroma s die in zijn jeugd de wijn wat domineerden.

Jaren later is dit in zijn plooi gevallen en betwistte niemand nog de uitzonderlijke kwaliteit van deze IGP wijn die toendertijd 7 euro moest kosten. Net zoals in Bourgogne (en de hele wijnwereld): focus op de wijnbouwer, niet op etiket.

Van de Chateau de Mont-sur -Rolle 2015 herinner ik me weinig, de savagnin ouillé les Chassagnes van Philippe Bornard was schitterend.

We eindigden met twee kleppers, La Genyale Cornas 2006 van Robert Michel naast de Quimera 2006 van Achaval Ferrer. Hoe mooi en jong deze wijnen waren kon u al
volgen in de Kortfilm Wijn op de trein. https://m.youtube.com/watch?v=4QcSO28Pg38

Ouwejaar 2019 : Culi-muzikale trip

Mijn egaa annex kokkin annex muzikante had een culi-muzikale trip gepland voor ouwejaar. Een uitdagend plan dat uiteindelijk heel mooi werd verwezenlijkt.

Bedoeling was dat onze gasten vóor de bediening van een hapje of gerecht een stukje muziek te horen kregen dat hen diende aan te zetten om te raden wat ze zouden voorgeschoteld krijgen. Dat lukte soms, en soms ook niet. Het zorgde alvast voor enkele hilarische momenten. Hier de foto s van de gerechtjes met aangepaste muziek.

De aangepaste wijnen dan weer vindt u op het forum.

Quiche Lorraine (The B-52s)

Knolraap en lof, schorseneren en prei (Drs P)

Forellenkwintet (Shubert)

Happy (Pharrel Williams)

Carmina Burana (Carl Orf)

Soup is good Food (Dead Kennedys)

Sonate per viola da gamba (Bach)

Devil in Disguise (Elvis Presley)

Lemon tree (Fool s Garden)

Chicken Song (J Geco)

We are the Champions (Queen)

Potato Song

Chocolate Cake (Crowded House)

Brandenburg Concerto (Bach)

Suza Nina (Louis Neefs)

Strawberry Fields Forever (Beatles)

Fireworks…

Hedoclub (prelude deel 2)

Ons kwartet proevers was nu klaar voor een kwartet Bordeaux.

De eerste Bordelees had een floraal aroma, fijn zwart fruit (cassis) en koffie.
Bijzonder Bourgondisch in de mond, sappige elegantie met mooi afgelijnde tannines die zorgen voor een heerlijk koel (maar absoluut geen kil) mondgevoel.

In 1855, toen het klassement van de Grand cru Classés in de Medoc werd opgemaakt volgens toenmalige prijs en verkoopscijfers, was Chateau Angludet (vroeger d’ Angludet) in een mindere periode qua kwaliteit en populariteit. Nochtans maakt men sedert de jaren 80 wijnen die het niveau van een GCC evenaart , aldus Bordeaux connaisseur Robert -Bobby- Parker.
Vijf jaar geleden kon ik dit al bevestigen, getuige mijn enthousiaste notities aangaande de 1983 van dit domein, zie hier .
Ook deze Chateau Angludet 2014 kon ons dus enorm bekoren en haalt makkelijk 91 punten op de Bobschaal.

Om de kwaliteit van vorige wijn nog beter in de verf te zetten schonk ik er een andere Margaux naast, maar dan wel een vaste waarde met mooie adelbrieven, Chateau Malescot St Exupéry 2014.
Deze Troisieme Grand Cru Classé toonde zich iets krachtiger, romiger, met dezelfde elegantie maar met nét iets meer laagjes en compexiteit. Bijzonder lange afdronk ook.
92+

Na de goede ervaringen de laatste maanden met de jaargang 2002 (op linkeroever dan wel) had ik besloten om nogmaals twee wijnen uit dit oogstjaar te offeren voor het altaar der aanbidders van Bacchus.

Wijn 1 had bloemetjes, tabak, eerder rood  rijp fruit, gedroogde bloemen en Mariakes (echte benaming is blijkbaar guimauves). Verrassend krachtig in de mond, met veel fruit en wat droogtrekkende tannines. Hier werd zelfs niet onmiddellijk aan Bordeaux gedacht, iemand opperde zelfs Bandol, iets waar ik zeker kon inkomen.
Waar men echter Bandol de “Pauillac” van de Provence noemt ging het hier alweer om een…Margaux. De gemeente Cantenac herbergt een aantal bekende Crus, waaronder Brane, Cantenac Brown, en de minst bekende Boyd Cantenac, die gevinifieerd wordt in de kelders van buur Chateau Pouget (eigendom van dezelfde familie, Guillemet).
Deze Boyd Cantenac 2002 was lekker, maar bracht niet de finesse die we van een Margaux mogen verwachten. 89

De wijn die we ernaast dronken loste die verwachtingen dan weer wél in. Pauillac noemt men soms de meest krachtige appelatie van de Médoc, maar men vergeet hierbij veelal dat men hier van de subtielste wijnen maakt ter wereld.

Chateau Grand Puy Lacoste (veel beter gewaardeerd dan zijn naamgenoot  Grand Puy Ducasse) ligt nét naast Chateau Lynch Bages, en brengt wijnen op de markt die zeker op het niveau staan van deze illustere buur.
De 2002 van dit huis bracht ons in vervoering met zijn edel boeket van, jawel, bloemetjes, gelardeerd met truffel, Oosterse kruiden, laurier en een openstaand sigarenkistje. Ook in de mond viel de finesse op, met  ceder en chocolade in het lange en uitgebalanceerde mondgevoel. 92

Tijd voor een einzelganger, een wijn die volgende impressie naliet:
Specerijen, rood fruit, kandijsuiker, dan ook zwart fruit. Een warme rondeur in de mond, met doorlopend mooie zuurtjes en een afgeronde stevigheid. Tja, zo heb ik het toch genoteerd. Hoe dan ook, deze wijn kon elke proever énorm bekoren. De Atsuko van Domane Les Milles Vignes werd gemaakt van 75 jaar oude grenache en vertoont voor een grenache een finesse met Reynaud allure. Wat een ontdekking!

Excuses aan de Italofiele lezer, maar het volgende duo viel wat uit de toon.
De Piëmontese Cardin Selezione 2006 van Cantina Roera haalde niet meer het niveau van een jaar of 4 terug, toen deze wijn toonde tot welke schoonheid een barbera in staat is. Jammer genoeg overheersten de dode bladeren nu het aroma, en ook in de mond vonden we niet meer de nodige fraicheur.
Ook de tegenhanger miste een dosis Italiaanse flair, maar dit lag eerder in de lijn der verwachtingen, gezien het om een wijn ging die gemaakt is van de malbec (of in dit geval zelfs de tannat) van Italie, de Sagrantino. Deze Umbrolese, eh, Umbriaanse, of nee, Umbrijnse, enfin deze wijn uit de provincie Umbrië staat namelijk bekend voor zijn stevige tannines. De Montefalco Sagrantino 2006 van Tabarrini had nochtans een aangenaam rijpe neus met zwart fruit, menthol, grillchips en iets wat door éen van de proevers werd omschreven als het resultaat van- ik vermijd het vierletterwoord-  vers gevomeerde excrementen.
De mond viel mee, maar de tannines zorgden voor hetzelfde effect als bij een voetbalwedstrijd waarin je na een knappe prestatie in de laatste minuten nog een doelpunt tegen krijgt. Het verpest eigenlijk je hele match.

Onze match was ook quasi ten einde, we sleepten ons voort op de glasmat.

We deden ons dan maar te goed aan de kaasschotel, begeleid door restjes wit en rood.
Voor bij de stilton was Rieussec 2001 voorzien, die was wel goed, pure nectar,  maar verrassend geëvolueerd in kleur, misschien doordat het om een half flesje ging?
Van de Borges Madeira Verdelho 20 years had ik veel verwacht maar de alcohol was te dominant naar de afdronk toe.

Toen de gasten reeds klaar stonden om te vertrekken besefte ik dat ik een wijn vergat te schenken, de Pouget Margaux 1982 die het Bordeaux (Margaux)  gedeelte mooi zou aangevuld hebben. Dan maar snel nog even het glas in, desnoods om op de trein of tijdens de taxiservice een slokje te proeven. Een wijndrinker moet flexibel en polyvalent zijn!

 

 

Hedoclub (Prelude)

De naam zei het zelf, er stonden een aantal hedonistische flessen op het programma. Fre werd de dag ervoor echter het slachtoffer van enkele ongewenste intimiteiten van een vloot bacteriën, waardoor de line up totaal werd omgegooid. Aldus kregen we zondag gewoon een klein voorsmaakje van de origineel geplande Hedoclub degustatie.

We startten de werken met een indrinker. Deze werd zonder veel omhaal ingeschonken, maar de commentaren op de wijn waren veel lovender dan verwacht. Hij werd nochtans aangekondigd als budgetwijn, maar er werd gesproken over de ‘betere’ Sancerre of zelfs over de Saint Bris van het gerenommeerde wijngoed Goisot.

De wijnmaker van onderhavige fles kan echter eveneens bogen op een mooie stamboom. Baudoin Thienpont maakt in Entre deux Mers een heerlijk fijne witte Bordeaux, Pellebouc. We dronken de 2015, een wijn die het vakmanschap van de familie bevestigde.

White man’s Burden: er kwam een tweede witte aan. Een bedwelmende neus met hooi, vanille en exotisch fruit, zalvend speels en elegant in de mond, met in de afdronk abrikoos als toetje. Bij aanvang speelden Noordelijke Rhone of zelfs Chenin door het hoofd, maar het lichte alcoholopstootje in de finale dreef ons naar Zuidelijker richting. We dronken een cultdomein uit de Roussillon, de Folio Edition Special van Coum del Mas, Collioure.

We kregen zin in meer, met name in meer wijn.

De eerste rode kwam op tafel. Een herkenbaar aroma met bijzonder frisse fruitigheid, specerijen en een mooie mineraliteit. Horny en sappig in de mond, met krieken en puur druivensap. Een lichte vegetaliteit houdt het geheel koel en spannend in de mond. Pierre Marie Chermette maakte deze  knappe Moulin a Vent (Les Trois Roches 2017).

Tijd voor een duo. De tijd van duo’ s is jammer genoeg wat vervlogen, waar zijn de nieuwe Gaston en Leo’ s of Bassie en Adriaans?

Wel, bij ons eerste duo was wijn 1 duidelijk de aangever (Leo). Wijn 2 (Gaston) maakte het af en zorgde voor de schitterende clou.

De meest obscure aop van de Rhone is Brezeme, een streek waar amper 27 ha wijnstokken staan geplant. We proefden éen van de zeven domeinen die de regio rijk is, Domaine Lombard. Dit wijngoed draagt de naam van Jean-Marie Lombard die het domein oprichtte in 1981. Sinds 2012 is het overgenomen door Julien Montagnon, die er de biodynamie introduceerde. We roken dan ook meteen de natuur in deze wijn, zij het de natuur zoals die zich voordoet in de gemiddelde paardenstal. Verder ontwaarden we zwart fruit en kruiden, een heel fris en pittig mondgevoel en een relatief korte afdronk. Lombard Grand Chêne 2103: Knappe wijn, herkenbare en betaalbare syrah uit de Noordelijke Rhone.

De Chapoutier Crozes Varroniers uit hetzelfde jaar maakte zoals gezegd dit verhaal mooi af, met van al het goede van vorige wijn nog nét dat ietsje meer. Een beetje zoals Wim Helsen naast de magistrale Hans Teeuwen. Chapeau Chapoutier.

Vervolgens kregen we iets in het glas wat verdacht veel aan een Bourgogne deed denken. Een eerder ingetogen gerookt/geroosterde kruidigheid, zwart fruit, bos. Heel fijne neus. De mond volgt, met een mooie minerale spanning rode besjes, herfstig.  We zaten op een roestige ijzeren schommel in het bos, tussen de bladeren en champignons, nat van de dauw.

De zuren en nog wat lichte tannines deden vermoeden dat deze Louis Boillot Gevrey Evocelles 2010 nog enkele jaartjes vóor zijn hoogtepunt vertoeft, iets wat we van de consumeerders van deze wijn jammer genoeg niet konden zeggen.

Snel verder, want er stond een ongeduldig kwartet Bordeaux te wachten.