Heevie Teusted januari 2019

Dit waren de wijnen die we dronken:

Eva Clusserath Steinreich 2008

Een wijn die ooit nog werd aangekocht door Vince ter gelegenheid van een degustatie van Gerd Brabant in mijn tuin, schone herinneringen…

https://wijnliefhebbers.wordpress.com/20…e-shelter/

De bespreking van de Steinreich 2008 wijn luidde toen als volgt:

Eén van de drie verschillende soorten rieslings (te wijten aan de bodem – hier leisteen)) – zeer hoog in zuren, mineraal, appeltjes – eerste slok is moeilijk maar de wijn evolueert constant in het glas. Zeer gestoffeerd, beloftevol. Vergist op houten vaten maar dit is niet merkbaar.

Wel, deze wijn had 9 jaar later een gedaantewisseling ondergaan. Een heel stuk molliger, de zuurtjes perfect geïntegreerd, precies een restzoetje maar toch zeer digestief. Heerlijke wijn en het bewijs dat de wijnen van Clusserath heel mooi bewaren en evolueren. 90

Chateau des Tours blanc 2011

Heel herkenbaar aan de chemische toets in de neus (iets wat aan verf of onderhoudsproducten doet denken), amandel, honing. Zeer zalvend en lang in de mond, een wijn die tijd (nog meer) nodig heeft. 88+

Domaine de la Chevalerie, Bussardieres Bourgeuil 2007

Cabernet franc neusje, grafiet. Perfect op dronk, beetje Figeac-achtig zei iemand. (kan zijn dat ik het was). 90

Domaine de Chevalier Pessac 1969

Eigenaardig geparfumeerde neus, eerst moeilijk maar na enige tijd toch mooi in de mond. Hier en daar werd de wijn al in de spuwbakken gegoten maar geduld is bij zulke wijnen (enfin, bij alle kwaliteitswijnen) een schone deugd. Speciaal maar uiteindelijk heel genietbaar.

Thillardon freres, Blemonts Chenas 2012

Ernstige wijn, leder, zwart fruit, eerst werd gedacht aan een stevige Bourgogne, in de mond eerder compact maar zeer boeiend.

We kwamen toch uit bij Beaujolais maar nooit aan Thillardon gedacht, die maakt normaal gezien veel “luchtigere” wijnen. 89+

JM Millot, Cotes de Nuits Villages 2014

Hier onmiddellijk consensus: Aaaaaaaaaah dit is lekker.

Betaalbare Bourgogne die je pakken genot bezorgt, het kan nog. Er verschijnen de laatste jaren zelfs meer en meer zulke wijnen op de markt. Een Cote de Nuits, of zelfs een generieke pinot noir van goede wijnbouwers is veelal prijs-kwaliteit zeer de moeite. 91

Stéphane Magnien, Chambolle Musigny 2010

Veel ernstiger dan vorige wijn, vlezig. Later wordt de wijn verleidelijker, met bloemen en rood fruit. De jaargang zorgt voor een perfect evenwicht. 90+

Denis Bachelet, Gevrey Chambertin les Corbeaux 2011

In de neus herkenbaar Bachelet (door de specifieke geur van de houtlgering) Na 2015 zouden er nieuwe vaten zijn gebruikt waardoor de wijnen aan charme winnen. Nu, ook deze wijn had heel veel kwaliteiten, zeker in de mond openbaarde zich weer dat fruit dat preciés op tijd geplukt is, finesse, lengte en volume. 92

JM Millot Echezeaux 2014

Tja, wat moet je hiervan schrijven? Dat we graag meer Grand Cru s zouden drinken. Fantastische wijn. 96

We herkenden het huis door de appelsienschil in het aroma die we ook terugvonden in de CDNVillages.

Bij de scampies met pikant sausje dronken we een lekkere Rose de Chateau Giscours

JP Gaussen Vin de Pays 2010

Op dit forum vind je over deze wijn wisselende kritieken, zelfs de verkoper was niet 100% overtuigd. Vince en ik waren hier echter steeds wild van, ondanks de animale aroma s die in zijn jeugd de wijn wat domineerden.

Jaren later is dit in zijn plooi gevallen en betwistte niemand nog de uitzonderlijke kwaliteit van deze IGP wijn die toendertijd 7 euro moest kosten. Net zoals in Bourgogne (en de hele wijnwereld): focus op de wijnbouwer, niet op etiket.

Van de Chateau de Mont-sur -Rolle 2015 herinner ik me weinig, de savagnin ouillé les Chassagnes van Philippe Bornard was schitterend.

We eindigden met twee kleppers, La Genyale Cornas 2006 van Robert Michel naast de Quimera 2006 van Achaval Ferrer. Hoe mooi en jong deze wijnen waren kon u al
volgen in de Kortfilm Wijn op de trein. https://m.youtube.com/watch?v=4QcSO28Pg38

Advertenties

Ouwejaar 2019 : Culi-muzikale trip

Mijn egaa annex kokkin annex muzikante had een culi-muzikale trip gepland voor ouwejaar. Een uitdagend plan dat uiteindelijk heel mooi werd verwezenlijkt.

Bedoeling was dat onze gasten vóor de bediening van een hapje of gerecht een stukje muziek te horen kregen dat hen diende aan te zetten om te raden wat ze zouden voorgeschoteld krijgen. Dat lukte soms, en soms ook niet. Het zorgde alvast voor enkele hilarische momenten. Hier de foto s van de gerechtjes met aangepaste muziek.

De aangepaste wijnen dan weer vindt u op het forum.

Quiche Lorraine (The B-52s)

Knolraap en lof, schorseneren en prei (Drs P)

Forellenkwintet (Shubert)

Happy (Pharrel Williams)

Carmina Burana (Carl Orf)

Soup is good Food (Dead Kennedys)

Sonate per viola da gamba (Bach)

Devil in Disguise (Elvis Presley)

Lemon tree (Fool s Garden)

Chicken Song (J Geco)

We are the Champions (Queen)

Potato Song

Chocolate Cake (Crowded House)

Brandenburg Concerto (Bach)

Suza Nina (Louis Neefs)

Strawberry Fields Forever (Beatles)

Fireworks…

Hedoclub (prelude deel 2)

Ons kwartet proevers was nu klaar voor een kwartet Bordeaux.

De eerste Bordelees had een floraal aroma, fijn zwart fruit (cassis) en koffie.
Bijzonder Bourgondisch in de mond, sappige elegantie met mooi afgelijnde tannines die zorgen voor een heerlijk koel (maar absoluut geen kil) mondgevoel.

In 1855, toen het klassement van de Grand cru Classés in de Medoc werd opgemaakt volgens toenmalige prijs en verkoopscijfers, was Chateau Angludet (vroeger d’ Angludet) in een mindere periode qua kwaliteit en populariteit. Nochtans maakt men sedert de jaren 80 wijnen die het niveau van een GCC evenaart , aldus Bordeaux connaisseur Robert -Bobby- Parker.
Vijf jaar geleden kon ik dit al bevestigen, getuige mijn enthousiaste notities aangaande de 1983 van dit domein, zie hier .
Ook deze Chateau Angludet 2014 kon ons dus enorm bekoren en haalt makkelijk 91 punten op de Bobschaal.

Om de kwaliteit van vorige wijn nog beter in de verf te zetten schonk ik er een andere Margaux naast, maar dan wel een vaste waarde met mooie adelbrieven, Chateau Malescot St Exupéry 2014.
Deze Troisieme Grand Cru Classé toonde zich iets krachtiger, romiger, met dezelfde elegantie maar met nét iets meer laagjes en compexiteit. Bijzonder lange afdronk ook.
92+

Na de goede ervaringen de laatste maanden met de jaargang 2002 (op linkeroever dan wel) had ik besloten om nogmaals twee wijnen uit dit oogstjaar te offeren voor het altaar der aanbidders van Bacchus.

Wijn 1 had bloemetjes, tabak, eerder rood  rijp fruit, gedroogde bloemen en Mariakes (echte benaming is blijkbaar guimauves). Verrassend krachtig in de mond, met veel fruit en wat droogtrekkende tannines. Hier werd zelfs niet onmiddellijk aan Bordeaux gedacht, iemand opperde zelfs Bandol, iets waar ik zeker kon inkomen.
Waar men echter Bandol de “Pauillac” van de Provence noemt ging het hier alweer om een…Margaux. De gemeente Cantenac herbergt een aantal bekende Crus, waaronder Brane, Cantenac Brown, en de minst bekende Boyd Cantenac, die gevinifieerd wordt in de kelders van buur Chateau Pouget (eigendom van dezelfde familie, Guillemet).
Deze Boyd Cantenac 2002 was lekker, maar bracht niet de finesse die we van een Margaux mogen verwachten. 89

De wijn die we ernaast dronken loste die verwachtingen dan weer wél in. Pauillac noemt men soms de meest krachtige appelatie van de Médoc, maar men vergeet hierbij veelal dat men hier van de subtielste wijnen maakt ter wereld.

Chateau Grand Puy Lacoste (veel beter gewaardeerd dan zijn naamgenoot  Grand Puy Ducasse) ligt nét naast Chateau Lynch Bages, en brengt wijnen op de markt die zeker op het niveau staan van deze illustere buur.
De 2002 van dit huis bracht ons in vervoering met zijn edel boeket van, jawel, bloemetjes, gelardeerd met truffel, Oosterse kruiden, laurier en een openstaand sigarenkistje. Ook in de mond viel de finesse op, met  ceder en chocolade in het lange en uitgebalanceerde mondgevoel. 92

Tijd voor een einzelganger, een wijn die volgende impressie naliet:
Specerijen, rood fruit, kandijsuiker, dan ook zwart fruit. Een warme rondeur in de mond, met doorlopend mooie zuurtjes en een afgeronde stevigheid. Tja, zo heb ik het toch genoteerd. Hoe dan ook, deze wijn kon elke proever énorm bekoren. De Atsuko van Domane Les Milles Vignes werd gemaakt van 75 jaar oude grenache en vertoont voor een grenache een finesse met Reynaud allure. Wat een ontdekking!

Excuses aan de Italofiele lezer, maar het volgende duo viel wat uit de toon.
De Piëmontese Cardin Selezione 2006 van Cantina Roera haalde niet meer het niveau van een jaar of 4 terug, toen deze wijn toonde tot welke schoonheid een barbera in staat is. Jammer genoeg overheersten de dode bladeren nu het aroma, en ook in de mond vonden we niet meer de nodige fraicheur.
Ook de tegenhanger miste een dosis Italiaanse flair, maar dit lag eerder in de lijn der verwachtingen, gezien het om een wijn ging die gemaakt is van de malbec (of in dit geval zelfs de tannat) van Italie, de Sagrantino. Deze Umbrolese, eh, Umbriaanse, of nee, Umbrijnse, enfin deze wijn uit de provincie Umbrië staat namelijk bekend voor zijn stevige tannines. De Montefalco Sagrantino 2006 van Tabarrini had nochtans een aangenaam rijpe neus met zwart fruit, menthol, grillchips en iets wat door éen van de proevers werd omschreven als het resultaat van- ik vermijd het vierletterwoord-  vers gevomeerde excrementen.
De mond viel mee, maar de tannines zorgden voor hetzelfde effect als bij een voetbalwedstrijd waarin je na een knappe prestatie in de laatste minuten nog een doelpunt tegen krijgt. Het verpest eigenlijk je hele match.

Onze match was ook quasi ten einde, we sleepten ons voort op de glasmat.

We deden ons dan maar te goed aan de kaasschotel, begeleid door restjes wit en rood.
Voor bij de stilton was Rieussec 2001 voorzien, die was wel goed, pure nectar,  maar verrassend geëvolueerd in kleur, misschien doordat het om een half flesje ging?
Van de Borges Madeira Verdelho 20 years had ik veel verwacht maar de alcohol was te dominant naar de afdronk toe.

Toen de gasten reeds klaar stonden om te vertrekken besefte ik dat ik een wijn vergat te schenken, de Pouget Margaux 1982 die het Bordeaux (Margaux)  gedeelte mooi zou aangevuld hebben. Dan maar snel nog even het glas in, desnoods om op de trein of tijdens de taxiservice een slokje te proeven. Een wijndrinker moet flexibel en polyvalent zijn!

 

 

Hedoclub (Prelude)

De naam zei het zelf, er stonden een aantal hedonistische flessen op het programma. Fre werd de dag ervoor echter het slachtoffer van enkele ongewenste intimiteiten van een vloot bacteriën, waardoor de line up totaal werd omgegooid. Aldus kregen we zondag gewoon een klein voorsmaakje van de origineel geplande Hedoclub degustatie.

We startten de werken met een indrinker. Deze werd zonder veel omhaal ingeschonken, maar de commentaren op de wijn waren veel lovender dan verwacht. Hij werd nochtans aangekondigd als budgetwijn, maar er werd gesproken over de ‘betere’ Sancerre of zelfs over de Saint Bris van het gerenommeerde wijngoed Goisot.

De wijnmaker van onderhavige fles kan echter eveneens bogen op een mooie stamboom. Baudoin Thienpont maakt in Entre deux Mers een heerlijk fijne witte Bordeaux, Pellebouc. We dronken de 2015, een wijn die het vakmanschap van de familie bevestigde.

White man’s Burden: er kwam een tweede witte aan. Een bedwelmende neus met hooi, vanille en exotisch fruit, zalvend speels en elegant in de mond, met in de afdronk abrikoos als toetje. Bij aanvang speelden Noordelijke Rhone of zelfs Chenin door het hoofd, maar het lichte alcoholopstootje in de finale dreef ons naar Zuidelijker richting. We dronken een cultdomein uit de Roussillon, de Folio Edition Special van Coum del Mas, Collioure.

We kregen zin in meer, met name in meer wijn.

De eerste rode kwam op tafel. Een herkenbaar aroma met bijzonder frisse fruitigheid, specerijen en een mooie mineraliteit. Horny en sappig in de mond, met krieken en puur druivensap. Een lichte vegetaliteit houdt het geheel koel en spannend in de mond. Pierre Marie Chermette maakte deze  knappe Moulin a Vent (Les Trois Roches 2017).

Tijd voor een duo. De tijd van duo’ s is jammer genoeg wat vervlogen, waar zijn de nieuwe Gaston en Leo’ s of Bassie en Adriaans?

Wel, bij ons eerste duo was wijn 1 duidelijk de aangever (Leo). Wijn 2 (Gaston) maakte het af en zorgde voor de schitterende clou.

De meest obscure aop van de Rhone is Brezeme, een streek waar amper 27 ha wijnstokken staan geplant. We proefden éen van de zeven domeinen die de regio rijk is, Domaine Lombard. Dit wijngoed draagt de naam van Jean-Marie Lombard die het domein oprichtte in 1981. Sinds 2012 is het overgenomen door Julien Montagnon, die er de biodynamie introduceerde. We roken dan ook meteen de natuur in deze wijn, zij het de natuur zoals die zich voordoet in de gemiddelde paardenstal. Verder ontwaarden we zwart fruit en kruiden, een heel fris en pittig mondgevoel en een relatief korte afdronk. Lombard Grand Chêne 2103: Knappe wijn, herkenbare en betaalbare syrah uit de Noordelijke Rhone.

De Chapoutier Crozes Varroniers uit hetzelfde jaar maakte zoals gezegd dit verhaal mooi af, met van al het goede van vorige wijn nog nét dat ietsje meer. Een beetje zoals Wim Helsen naast de magistrale Hans Teeuwen. Chapeau Chapoutier.

Vervolgens kregen we iets in het glas wat verdacht veel aan een Bourgogne deed denken. Een eerder ingetogen gerookt/geroosterde kruidigheid, zwart fruit, bos. Heel fijne neus. De mond volgt, met een mooie minerale spanning rode besjes, herfstig.  We zaten op een roestige ijzeren schommel in het bos, tussen de bladeren en champignons, nat van de dauw.

De zuren en nog wat lichte tannines deden vermoeden dat deze Louis Boillot Gevrey Evocelles 2010 nog enkele jaartjes vóor zijn hoogtepunt vertoeft, iets wat we van de consumeerders van deze wijn jammer genoeg niet konden zeggen.

Snel verder, want er stond een ongeduldig kwartet Bordeaux te wachten.

 

Zuidelijke Rhone 2007

Wijngoeroe Robert Parker beschreef 2007 in de Zuidelijke Rhone als “most compelling vintage of any viticultural region I have ever tasted.”

Nu de wijnen meer dan 11 jaar oud zijn leek ons het moment gekomen om deze toch wel gedurfde uitspraak eens te checken op zijn fake news gehalte. Je weet nooit met die Amerikanen…

Omdat het altijd leuk is om de kwaliteit van topwijnen (of wijnen uit topappelaties) te vergelijken met die van minder dure wijnen uit minder gehypte streken dronken wij blind telkens een Chateauneuf 2007 naast een Rhonewijn van hetzelfde jaar maar uit een andere appelatie.

Na een indrinkertje (een nogal dunnige en wat uitgebluste romorantin) namen we de echte aftrap met een witte cultwijn uit het Zuiden:

Mas Daumas Gassac 2015
Deze wijn werd door alle 10 proevers zeer enthousiast onthaald en kreeg een gemiddelde score van 91,7

Ieder kreeg nog eens duidelijk de manier van scoren uitgelegd, volgens deze maatstaven:

Zwakke tot matige wijn (70-75)
Matige tot redelijk goede wijn (75-80)
Redelijk goede tot goede wijn (80-85)
Goede tot zeer goede wijn (85-90)
Zeer goede tot uitstekende wijn (90-95)
Uitstekende tot excellente en uitzonderlijke wijn (95-100)

We begonnen de test met het proeven van een ijkwijn, om op die manier de scores een zeker vorm van consistentie te geven.

IJKWIJN: Domaine Grand Nicolas, Rasteau VV 2006
Deze wijn had een rijk aroma van praliné, kersen, amaretto, zwart fruit, in de mond eerst soepel maar al gauw met nog een hoekje tannines. Mooie, peperige afdronk. Deze wijn kreeg gemiddeld 88,3 punten.

Dan werd het tijd voor the real stuff.
Bij elke wijn hoort een korte beschrijving, gevolgd door de gemiddelde score van de 11 proevers (telkens genoteerd vóór het onthullen van de etiketten).
De wijnen werden een uur of twee op voorhand geopend en kwamen op tafel aan 15 C°.

Duo 1

Clos St Michel Cuvee Reservé Chateauneuf 2007
Gemaakt van syrah 30% grenache 40% mourvèdre.
Animaal, inkt, teer, donkerblauw fruit, kruidig natte bladeren.
Heel fris in de mond, met nu ook rood fruit, mooie spanning, peperachtige afdronk.
91,93

L Oratoire St Martin Haut Coustias Cairanne 2007
Gemaakt van 60% mourvèdre, 20% grenache en 20% syrah.
Iets ingetogener in de neus, rijpe blauwe bes, zacht, kastanje, leder.
Ook in de mond zachter (iets ronder) dan vorige, lichtjes confturé, veel sap, fluwelig mondgevoel met “uitdeinende tannines” (©Ludo)
92,45

Een zeer kwaliteitsvol duo, met een relatief betaalbare Chateuneuf (nu in Colruyt klassewijnen de 2015 aan 26, de 2016 aan 28 euro).
Toch haalde de Cairanne het, een “overachiever” uit de aop, verkrijgbaar aan minder dan 20 euro.
De toon was gezet. Smile

Duo 2

Domaine La Roquette Chateauneuf 2007
Een wijn uit de stal van Vieux Telegraphe (Bruneau), gemaakt van 70% grenache noir, 20% syrah, 10% mourvedre.
Koffie, medicinaal, drop, ceder, chocolade, vanillesuiker, een vleugje sinaas houdt het aroma mooi fris. Grafiet in de afdronk.
91,36

JL Chave Cotes du Rhone Mon coeur 2007
Samengesteld uit 15% syrah,70% grenache noir,15% mourvèdre.
Zwart fruit, “uitgenepen cassis” © Ludo, inkt, leder, stal, chicorei en tiramisou. Een stuk lichter maar heel elegant. Heeft duidelijk de fraicheur van de Noordelijke Rhone..
91,18

De Chateauneuf haalde het met de hakken over de sloot. Alweer het bewijs dat een “mindere” aop van een topwijnbouwer in een goed jaar enorm veel kwaliteit kan geven.

Duo 3

Domaine Santa Duc Tradition 2007
Samenstellng: Grenache 75%, Syrah 10%, Mourvèdre 13%, Cinsault 2%.
Eerst wat Miss Piggy maar “als de stal om je hoofd is verdwenen” ruiken we specerijen, dadel, olijf, garrigue. In de mond vrij krachtig, sappig met rood en zwart (gedroogd fruit), dode bladeren,brie. Zwarte chocolade naar de afdronk toe.
90,63

Clos des Papes Chateauneuf 2007
Gemaakt van 65% grenache, 20% mourvedre, 10 %syrah
Fijne neus met ijzer, viooltjes, cassis, menthol, sinas.
Heel zacht, fris, lang en elegant, met lieflijke tannines.
93

De Santa Duc was minder fris dan ik verwacht had op basis van vroegere flessen. De Clos des Papes loste dan weer wél de verwachtingen in, enorme balans en klasse.

Duo 4

Les Racines Pallieres Gigondas 2007
Gemaakt van 80% Grenache 15% Syrah – Cinsault (co planted) en 5% clairette. Eerst wat gesloten, dan kruidig, cacao, bessen, floraal. Heel elegant, wat kirsh, verrassend koel, licht bittertje in de afdronk.
91,63

Pierre Usseglio Chateauneuf 2007
Is 80% grenache + syrah, mourverde en cinsault.
Rauw vlees (iemand rook gebakken ajuin en hamburger in de pan, het sinksenfoorgevoel), praline,.. In de mond ingehouden kracht, mooie lengte.
91,45

Alweer een duo dat dicht bij elkaar lag, en alweer een niet Chateauneuf die uiteindelijk het pleit wint.

Duo 5

Domaine de la Janasse Garrigue 2007
100% grenache. Wat een mooie wijn. Hedonistisch zowel in aroma als in de mond. Ik noteerde rood fruit, houtsolvent, rijpe kers, appel, punch.
91,81

Chateau des Tours Cotes du Rhone 2007 (Grenache)
Spatburgunder in de neus. Frivole aciditeit, bijna Bourgognesk. Peper, rood fruit, nat gazon, fluwelig en lang in de mond.
92,45

Hoe mooi de Janasse ook was, Des Tours doet het weer. Hij slaagde erin de proevers te verleiden tot een topscore.

Duo 6

Domaine La Mordoree Lirac Reine des Bois 2007
Grenache 30 % Syrah 40 % Mourvedre 30 %
Bos, zwart fruit, vijgen, chocolade, kruiden. Pittig en lang in de mond.
91,45

Domaine Villeneuve Chateauneuf VV 2007
Bestaat uit 70%Grenache, 16%Mourvèdre, 8%Syrah, 4%Cinsault, 2%Clairette.
Intrigerende neus met aardbeikes, marsepein, bloemen, mineraliteit. Warm wel. Beetje atypisch in de mond met rood fruit, heel veel finesse.
92,45

Dé verrassing was de kwaliteit van de Villeneuve, wat een schitterende wijn. De goede prestatie van de Mordoree Lirac vervaagde er wat bij.

Beide laatste wijnen pasten allebei perfect bij het eten, een schotel met zoete aardappel, zwarte bonen, paprika, kip, mais, komijn,..

We eindigden met nog wat lekkere Struise en West Vleteren, die net als de wijnen kwalitatief ook heel dicht bij elkaar lagen.

Besluit

Eerst en vooral: Zuidelijke Rhone 2007 is allesbehalve zwaar en alcoholisch. Bij geen enkele wijn werd er gesproken over alcohol, wel over elegantie en finesse. Dit zijn wijnen die na 11 jaar hun evenwicht hebben gevonden en die allesbehalve aan het eind van hun Latijn zijn.

Absolute winnaar is wel degelijk de 100-punter van Parker, Clos des Papes, die blind dus de hoogste score haalde.
Wat daarentegen opvalt is het minieme verschil tussen de scores van de wijnen, zowel voor wat betreft de Chateauneufs als voor de wijnen uit andere appelaties.

Alweer kunnen we dus besluiten dat het niet nodig is ons blind te staren op grote namen, maar dat we in topjaren beter naarstig zoeken naar wijnen met minder renommee maar met vergelijkbare kwaliteiten.

Dank aan alle proevers voor hun inzet en positieve vibes.

Hoedje af

Baron de Bachen, Tursan 1995

Een wijn gemaakt door sterrenchef Michel Guerard.
Ooit kocht ik hiervan een fles uit het geboortejaar van mijn jongste dochter met de bedoeling ze samen met haar ooit uit te drinken.
Door omstandigheden was dit er nog niet van gekomen en bij de les Zuidwest wou ik graag iets speciaals serveren aan mijn studenten. Vandaar opende ik deze fles, een droge wijn van 23 jaar oud.
(Voor mijn dochter heb ik nog wel Sauternes, Quarts de Chaume en Pavillon liggen uit haar geboortejaar 😉 )

Baron de Bachen, Tursan 1995 (blanc)
Kleur van deze wijn was schitterend okergeel.
In de neus minerale (gerookte) toetsen en een hint van abrikoos en wit fruit (gestoofde appeltjes).
Heel boeiend in de mond, verfrissend, mooie lijn met nog wat sap, tropisch fruit en ceder in de finale.

Met 12 proevers gedronken op de gezondheid van mijn lieve, 23-jarige dochter die sedert begin deze maand het ouderlijke nest heeft verlaten…

Hoedje af.
Een hoedje van papier…
https://m.youtube.com/watch?v=MX32aSOFFnY

Doorgaan met het lezen van “Hoedje af”